پایگاه اطلاع رسانی سنی آنلاین

راه اندازی مجدد سایت سنی آنلاین

2010-01-14T12:06:00.006+03:30

سایت سنی آنلاین که مدت زیادی بود با مشکلات فنی مواجه شده بود و به جای آن مطالب در این وبلاگ گذاشته میشد، بحمد الله اخیرا رفع مشکل شده و کاربران عزیز می توانند دوباره مطالب سنی آنلاین را در سایت اصلی پیگیری کنند.

از تاخیر پیش آمده در این خصوص، از همه عزیزان پوزش می طلبیم.

آدرس سایت: www.sunnionline.us/farsi

جلسه مدیران مدارس علوم دینی شورای هماهنگی سیستان و بلوچستان

2010-01-10T09:51:00.001+03:30

اولین جلسه سال تحصیلی 1430-1431(88-89) مدیران مدارس علوم دینی شورای هماهنگی استان سیستان و بلوچستان در محل حوزه علمیه عین العلوم گشت سراوان، با حضور مدیران شورای هماهنگی، ائمه جمعه شهرستانها و علمای برجسته استان برگزار شد. قابل ذکر است جلسه مدیران مدارس شورای هماهنگی در هر سال سه مرتبه و هر بار در یکی از مدارس ملحقه شورای هماهنگی تشکیل می شود.
در این مرحله با توجه با بازگشت جناب مولانا سید ممد یوسف حسین پور- حفظه الله- مدیریت محترم حوزه علمیه عین العلوم گشت از سفر خارج کشور (که جهت معالجه و درمان انجام گرفته بود) به منظور عیادت علما و اصحاب مدارس از ایشان، جلسه در محضر ایشان در عین العلوم گشت برگزار شد.
در این جلسه که در تاریخ چهارشنبه 15/10/88 (19/محرم/ 1431) برگزار شد، پس از تلاوت کلام الله مجید، حضرت شیخ الاسلام مولانا عبدالحمید ریاست محترم شورای هماهنگی مدارس به ایراد سخن پرداخت.
ایشان در ابتدای سخنان خویش با عنایت به آیه «إنما یخشی الله من عباده العلماء» و حدیث «العلماء ورثة الأنبیاء» رسالت علمای امت و پیشوایان دینی را بسیار خطیر و پراهمیت خوانده و فرمودند: رسالت علما همان رسالت انبیا و پیامبران الهی است که باید در قبال خداوند متعال، أعبدالناس، أخشی الناس و أتقی الناس بوده و آثار خشیت بر چهره ها نمایان و هم و غم و رجوع الی الله در دل باشد. زیباترین لباس و دستار اهل علم، تقوا، پرهیزگاری و خداترسی است. همچنین علما به تأسی از انبیا باید نسبت به مردم احساس مسئولیت نموده و خیرخواه دنیا و آخرت آنها باشند.
ایشان در ادامه ضمن تاکید بر حفظ وحدت امت اسلامی، وحدت، همدلی و ارتباط علما با اقشار مختلف جامعه و رسیدگی به مسایل و مشکلات آنان و نیز وظیفه و مسئولیت مهم اصلاح و تزکیه را یادآور شدند.
ریاست محترم شورای هماهنگی مدارس علوم دینی اهل سنت استان، در پایان سخنانش، توجه علما بویژه مدیران مدارس را به رسیدگی صحیح به مشکلات و مسایل مدارس دینی جلب نموده و خاطرنشان کردند: زحمات و مشقتهای فراوانی از قبیل هزینه های بالای مدارس و مشکلات عدیده دیگری که شما عزیزان برای مدارس تحمل می نمایید می طلبد که در قبال آنها توجه و عنایت ویژه ای به تربیت، تزکیه و اصلاح درست و صحیح طلاب داشته، تا اینکه فضلا و داعیان مصلح و خیرخواهی که برای جامعه اسلامی مفید باشند تربیت شوند.
در ادامه جلسه، دبیر کل شورای هماهنگی جناب مولانا محمد یوسف- حفظه الله- طی سخنان مختصر و کوتاهی از علما و مهمانان به خاطر تقبّل زحمت و پیمودن سفر طولانی تشکر نموده و فرمودند: اوضاع نابسامان عصر حاضر می طلبد که علما و پیشوایان دینی بیش از پیش با همدیگر وحدت و همدلی داشته و در زمینه های مختلف علمی، عملی، تبلیغی و ارشاد مردم با یکدیگر همکاری نمایند.
در ادامه جلسه، علمای مدارس مختلف به بیان دیدگاههای خود پرداخته، بالاتفاق از موضوع طرح ساماندهی مدارس علوم دینی و مساجد اهل سنت اظهار نگرانی نمودند و اجرای این طرح را مداخله آشکار حاکمیت در امور مذهبی دانسته، آن را مغایر و متناقض با نص صریح بندهای مختلف قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران خواندند و از آن به عنوان نقطه آغازی برای ایجاد اختلاف مذهبی در بین فرق و مذاهب اسلامی تعبیر نمودند.
در پایان جلسه، علمای شرکت کننده که بیش از یکصد نفر بودند طی نامه ای از مسئولین نظام خواهان لغو این طرح و استقلال کامل مدارس علوم دینی اهل سنت کما فی السابق شدند.

شروع امتحانات ثلث اول حوزه درالعلوم زاهدان

2010-01-10T09:49:00.001+03:30

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی سنی آنلاین، امتحانات نوبت اول (ثلث اول سال تحصیلی) در دارالعلوم زاهدان آغاز شد.
در این امتحانات که از دیروز شنبه 19/10/88 (مطابق با 23/محرم الحرام/ 1431) آغاز شده است، نزدیک به هزار نفر از طلاب شرکت می کنند و با هم به رقابت می پردازند.
امتحانات در دو شیفت برگزار می گردد و تا یک هفته ادامه خواهد داشت و در این مدت کلاسهای درس جهت آمادگی طلاب برای امتحانات تعطیل می باشند.
لازم به ذکر است حوزه های علمیه اهل سنت نیز همچون بسیاری از مدارس دیگر، هر ساله در سه نوبت (هر سه ماه یک بار) اقدام به برگزاری امتحانات جهت سنجش کیفیت علمی و تحصیلی طلاب و دانش آموزان خود می نمایند که این اقدام، نقش بسیار مفیدی در ایجاد روحیه علمی طلاب ایفا می کند.

مولانا عبدالحمید: عملکرد صدا و سیما مطلوب نیست

2010-01-09T13:23:00.001+03:30

مولانا عبدالحمید امام جمعه اهل سنت زاهدان در خطبه های جمعه این هفته زاهدان، به توهین هایی که توسط برخی افراد در صدا و سیما به مقدسات اهل سنت و خصوصاً صحابه بزرگوار آنحضرت صلی الله علیه وسلم می شود اشاره کرده و با حرام دانستن این امر شنیع آن را مغایر با اسلام و قوانین جهانی دانست و گفت: چند هفته قبل نیز بنده در خطبه های جمعه از عملکرد صدا و سیما انتقاد کردم و گفتم که نباید صدا و سیما افراد تندرو و متعصبی را به صحنه بیاورد که بدنامی آنها معروف است و انسان با دیدنشان به وحشت می افتد.مولانا عبدالحمید ادامه داد: توهین به مقدسات هیچ دین و مذهبی در جهان جایز نیست. دین اسلام حتی توهین و ناسزا گویی به مقدسات غیرمسلمانان توسط مسلمانان را حرام قرار داده است، چه رسد به اینکه مسلمانی مقدسات مسلمان دیگر را مورد توهین و ناسزاگویی قرار دهد. افرادی دست به چنین اقداماتی می زنند که خودشان دین ندارند.مولانا عبدالحمید تاکید کرد: صدا و سیما نباید از مسیر اصلی خود و از مسیر ملت خارج شود. امروز بسیاری از عملکرد صدا و سیما انتقاد دارند. اما ما (اهل سنت) سی سال است که انتقاد داریم و از عملکرد تبعیض آمیز صدا و سیما ناراحتیم، اما متاسفانه هنوز ترتیب اثر داده نشده است و صدا و سیما هنوز به مقدسات اهل سنت ناسزا گویی می کند و مراسم اهل سنت را پوشش نمی دهد مگر در حد بسیار کم و آنهم گزینشی و ناقص.
مولانا عبدالحمید، در ابتدا، با تلاوت آیه «وکذلک جعلناکم أمة وسطا لتکونوا شهداء علی الناس» اسلام را دین اعتدال و میانه روی دانست و گفت: میانه روی بهترین امر است و اسلام از افراط و تفریط به دور است، برعکس ادیان دیگر که در آنها افراط و تفریط موجود است. اما اسلام در تمام شئون زندگی، به اعتدال توصیه می نماید. خداوند درباره صفات "عباد الرحمان" می فرماید:« والذین إذا أنفقوا لم یسرفوا و لم یقتروا وکان بین ذلک قواماً» یعنی در خرج کردن نه زیاده روی و اسراف دارند و نه بخل، بلکه راه میانه را انتخاب می کنند.مولانا عبدالحمید در ادامه افزود: در مصرف خوراک، پوشاک و مسکن باید مسیر متوسط را انتخاب کرد. اگر افراد خانواده 10 نفراند نباید به اندازه 20 نفر غذا تهیه کرده یا نان خرید. این اسراف است که نانها را ضایع کرده و بعداً خوراک گاو و گوسفند شود.بسیاری از غربیها به اقتضای عرفشان از اسراف پرهیز می کنند. معلوم می شود آنان به عرف خودشان پایبندتر از ما به دین و شریعت هستند. اسلام دعوت به بخل نمی کند بلکه اعتدال و میانه روی می آموزد.امام جمعه اهل سنت زاهدان خاطرنشان کرد: بخش بزرگی از مشکلات اقتصادی به اسراف برمی گردد. عده ای اسراف می کنند و عده ای چنان از فقر و تهیدستی رنج می برند که حتی توانایی خرید نان را هم ندارند. چون اقتصاد کشور بحرانی است.ایشان در ادامه افزود: اسلام از اسراف در آب منع کرده و ارشاد نموده است که حتی در هنگام وضو گرفتن آب را به اندازه مصرف کنید اگر چه در کنار نهر جاری آب قرار داشته باشید.مولانا عبدالحمید در ادامه تشریح بحث میانه روی و اجتناب از اسراف فرمود: در صدقه دادن نیز باید راه اعتدال در پیش گرفته شود. نباید چنان در صدقه دادن زیاده روی شود که خود شخص دچار فقر و تنگدستی شده و به گدایی بیفتد. و نیز در مقابل، کسانی که دارای اموال و دارایی هستند نباید فقط به پرداخت زکات اکتفا کنند در حالی که جامعه فقرا و مساکین نیاز به خیرات و صدقات دارند. خداوند متعال می فرماید:« و آت ذا القربی حقه و المسکین و ابن السبیل ولا تبذر تبذیرا، إن المبذرین کانوا إخوان الشیاطین» به تصریح این آیه قرآنی، کسانی که دچار اسراف هستند، برادران شیطان محسوب می شوند.خطیب مسجد مکی ادامه داد: نباید مالها در راه بیهوده مصرف شوند، زیرا مصرف کردن مال در راههای بیهوده و نامشروع خود از مصادیق بارز اسراف است. مثلا برای خرید مشروبات الکلی، مواد مخدر، سیگار و... که غیر از ضرر و خسران چیز دیگری را در پی ندارند نباید مال انسان به هدر برود. اگر انسان مال اضافی دارد در راه خدا به فقرا و مساکین صدقه بدهد. الله تعالی می فرماید: «یسألونک ماذا ینفقون، قل العفو» ای پیامبر! از تو می پرسند که چه چیزی را انفاق کنند. بگو اضافی اموال خود را. یعنی اگر مال زاید بر مصرف و غیرضروری دارید آن را به فقرا بدهید. انسان در خوردن نیز باید اعتدال و میانه روی داشته باشد؛ نه آنقدر کم بخورد که ضعیف شود و نه آنقدر زیاد بخورد که دچار بیماریهای معده شود. الله تعالی می فرماید: «کلوا واشربوا ولاتسرفوا إنه لایحب المسرفین» بخورید و بیاشامید اما اسراف نکنید زیرا خداوند اسراف کنندگان را دوست ندارد.

ماموستا عمر محمد امینی به دادگاه ویژه روحانیت همدان احضار شد

2010-01-09T13:21:00.001+03:30

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی سنی آنلاین به نقل از تارنمای ناجی کرد، ماموستا عمر محمد امینی، فعّال مذهبی و عضور شورای مکتب قرآن کردستان در بانه به دادگاه ویژه روحانیت همدان فراخوانده شد.
ماموستا عمر از علمای اهل سنت کردستان-شهرستان بانه می باشند که در چند سال اخیر فعالیت های دینی بسیاری در منطقه داشته اند و از علمای خوشنام و پرنفوذ آن دیار محسوب می شوند. ایشان از اعضای شورای مکتب قرآن کردستان شهرستان بانه هستند و نیز از اعضای هیئت رئیسه برگزای مراسم سالانه فارغ التحصیلی سال جاری طلاب حوزه دارالعلوم مکی زاهدان بودند.
احضار ایشان به دادگاه ویژه روحانیت در حالی صورت می گیرد که پیش از آن نیز کاک حسن امینی، حاکم شرع مردمی کردستان نیز به دادگاه ویژه روحانیت مشهد فراخوانده شد. به نظر می رسد موج و دور جدیدی از احضار علمای اهل سنت در راه باشد.

حوزه علمیه، هیچ گاه زیر پرچم حزب و گروهی نرفته است

2010-01-09T13:18:00.001+03:30

به گزارش «شیعه نیوز» به نقل از مرکز خبر حوزه حجت‌الاسلام سید محمد مهدی پورفاطمی با اعلام اینکه روحانیت ویژگی‌های خاص خود را دارد،افزود: هرگاه که در مواردی حق‌خواهی روحانیت کنار گذاشته شده، لطمات جبران‌ناپذیری را برای کشور شاهده بوده‌ایم.
وی با تاکید بر اینکه شاخصه اصلی روحانیت نقد‌پذیری است، ابراز داشت: اگر بپذیریم که وظیفه روحانیت بررسی شرایط و تحلیل مسایل است، باید از پیشنهاد‌های سازنده آنان استقبال کنیم.
نماینده دشتی و تنگستان در مجلس در ادامه با اشاره به حرکت تاریخی امام خمینی مبنی بر وحدت حوزه و دانشگاه، گفت: این دو مرکز علمی کشور، تفکر و روش‌هایی را به وجود می‌آورند و اگر مسیر جامعه به انحراف برود آن را با بررسی‌های اعتقادی و علمی به مسیر اصلی باز می‌گردانند.
وی، خواستار ارتباط بیشتر مراکز علمی کشور شد و افزود: باید بین مراکز علمی وحدت و همدلی به وجود آید، تا در مقابل افکار بتوانیم ناهنجاری‌ها را به حداقل برسانیم.
حجت‌الاسلام پورفاطمی، برگزاری جلسات مشترک بین دانشجویان و طلاب را ضرروری دانسته و افزود: باید بدون آنکه چالش یا مشکلی پیش آید طلبه و دانشجو اظهار عقیده کند و با نقدهای منصفانه به حل مسایل بپردازند.
عضو کمیسیون اجتماعی مجلس با تاکید بر اینکه در دنیای امروز نمی‌توان با ابزار عقیده غیرمنطقی بر مشکلات غلبه کرد، گفت: باید شرایط اظهار عقیده را فراهم کرد تا این ابراز عقیده‌ها به وسیله اساتید برتر حوزه و دانشگاه و اذهان عمومی مورد نقد و بررسی قرار گیرد.

حاكم شرع مردمی كردستان مجدداً به دادگاه ویژه روحانیت احضار شد

2010-01-05T10:20:00.001+03:30

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی سنی آنلاین به نقل از تارنمای ناجی کرد متعاقب بازداشت كاك حسن امینی در تابستان سال جاری در فرودگاه زاهدان، این بار این عالم برجسته ی اهل سنت ایران از سوی دادگاه ویژه روحانیت مشهد احضار شد.
كاك حسن امینی (حفظه الله) حاكم شرع مردمی كردستان پس از آن كه در مراسم فارغ التحصیلی طلاب اهل سنّت حوزه دارالعلوم زاهدان به ایراد سخنرانی پرداخت، ساعاتی پس از آن و حین مراجعت به تهران در فرودگاه زاهدان توسط نیروهای اطلاعات بازداشت شد. از آن جا كه دستگیری این عالم اهل سنّت اعتراضات و بازتاب های گسترده ای در محافل مذهبی، سیاسی و رسانه ای ایجاد كرد، پس از 10 روز بازداشت و با اخذ وثیقه از سوی دادگستری بلوچستان آزاد شد؛ اما چند ماه پس از ان از سوی دادگاه ویژه روحانیت مشهد احضار، تا به پرونده ایشان رسیدگی شود.
قرار است روز چهارشنبه، شانزدهم دیماه 88 حاكم شرع كردستان در شعبه چهارم دادگاه ویژه روحانیت مشهد حضور یافته و به اتهامات وارده پاسخ گوید. شایان ذكر است: انتقاد از سیاست های كشورهای غربی در قبال مسلمانان به خاطر زیر پا گذاشتن حقوق آنان، انتقاد نسبت به نادیده گرفتن حقوق اهل سنّت و اقلیت های قومی در ایران و توصیه به مسئولین كشور برای ختم به خیر و خواباندن غائله انتخابات ریاست جمهوری در كشور، محور سخنرانی كاك حسن امینی در زاهدان بود كه به خاطر آن بازداشت شد.

تأیید حکم 10 سال زندان برای ماموستا ایوب گنجی

2010-01-05T10:17:00.002+03:30

حکم 10 سال حبس ماموستا ایوب گنجی از چهره های ملی مذهبی کردستان از طرف دادگاه تجدید نظر تأیید گردید.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی سنی آنلاین به نقل از تارنمای ناجی کرد، شعبه 4 دادگاه تجدیدنظر تهران حکم دادگاه ویژه روحانیت همدان مبنی بر محکومیت ماموستا گنجی به 10 سال زندان و تبعید را پس از گذشت حدود چهار ماه تأیید نمود.
نامبرده که اوایل سال 87 بازداشت شده بود به استناد ماده 498 و 698 قانون مجازات اسلامی به تحمل 10 سال حبس محکوم شده است. ماموستا ایوب گنجی نویسنده و امام جماعت پیشین مسجد قبای سنندج هم‌اکنون در زندان مرکزی همدان به سر می برد.

بحران کنونی کشور با تدبیر و دور اندیشی حل می شود نه با احساسات

2010-01-02T12:04:00.001+03:30

مولانا عبدالحمید امام جمعه اهل سنت زاهدان با اشاره به شرایط خاص و بحرانی کشور گفت: همه می دانند که بعد از انقلاب هیچ شرایطی تا این حد بحرانی در کشور وجود نداشته است.
از آنجائیکه همه ما ایرانی هستیم، سرنوشت ما به ایران که وطن و خانه ماست، بستگی دارد.
علما، مردم، اندیشمندان و متفکران، همه به آینده مملکت فکر می کنند. آنچه در شرایط بحران بسیار مهم و حیاتی است، مدیریت بحران است. و اگر در شرایط بحران، مدیریتی قوی وجود داشته باشد و بحران را بخوبی جهت داده و مدیریت کند، می تواند کشور را از شرایط بحرانی به سلامت بیرون آورد.
مولانا عبدالحمید افزود: بهترین کار در چنین شرایطی نظر خواهی و توجه به دیدگاههای اهل فکر واندیشه و دلسوزان جامعه است. دور اندیشی، درایت و تدبیر لازمه چنین شرایطی است. احساسات، اوضاع را بدتر می کند و درهر دو طرف مشکلات را تشدید می کند. ما همه مسئولان، طرفها، مردم و کسانیکه دارای نفوذ و فکر هستند را دعوت به تفکر وتدبیر و درایت می کنیم تا مشکلات حل و فصل شوند.
امام جمعه اهل سنت زاهدان گفت: جامعه اهل سنت که حداقل یک پنجم جمعیت کشور را تشکیل می دهد با اعتقاد به اخوت و برادری، مشکلات داریم و تمنای قلبی ما رسیدگی و حل مشکلات است تا به بحران تبدیل نشوند.
ما امیدواریم که به سخن معترضان نیز توجه شود و با سعه صدر و دور اندیشی خواسته های آنان مورد توجه قرار گیرد ومعترضان نیز با خویشتنداری و صبر اجازه ندهند تا افرادی از این فضا با خشونت بهره برداری سوء کنند. نه فقط جامعه اهل سنت بلکه آحاد جامعه مشکلات دارند و باید مشکلات همه مورد رسیدگی قرار گیرند.
مولانا عبدالحمید گفت: ما با دلسوزی به همه نصیحت می کنیم و خیر خواه همه ایرانیان و مسلمانان هستیم و می گوئیم هیچ فرقه ای نباید علیه دیگران فتوای کفر و ارتداد صادر کند و همه با دور اندیشی به حل مسایل بیاندیشند. نباید بر یکدیگر تهمت بزنند و به مقدسات اهانت کنند.

مولانا عبدالحمید در قمست اول خطبه هاي جمعه با تلاوت آیه «والذین جاهدوا فینا لنهدینهم سبلنا و ان الله لمع المحسنین» به بیان اهمیت مجاهده با نفس و شیطان پرداخت وافزود: آیات قرآن و احادیث رسول الله صلی الله علیه وسلم در جاهای مختلف ما را دعوت به مجاهده در راه خدا می کند تا به هدايت و خوشبختی برسیم.
ایشان ادامه داد: خداوند ما را به وسیله دو دشمن بزرگ آزمایش می کند یکی شیطان سرکش و متمرد و مکار است و دیگری جاذبه ها و هواهای نفسانی، که با زرق و برق ها وشهوت های دنیا و وساوس و حیله ها ما را به گناه فرا می خوانند. تنها راه خلاصی از شر نفس و شیطان مجاهده و تلاش ومقاومت و صبر در راه خداست.
مولانا عبدالحمید در توضیح اقسام جهاد گفت: جهاد که امروزه بیشتر در اذهان به نبرد آزمایی نظامی معنا می شود يكى از انواع جهاد است اما در کنار آن جهادی دیگر نیز وجود دارد بسیار سخت و طاقت فرسا به نام جهاد با نفس اماره . از احاديث نه چندان قوي اين مطلب ثابت است كه جهاد با نفس جهاد اکبر است. این جهادی بزرگ است که در مقابل نفس و شیطان ومکر و وسوسه های آن دو صورت می گیرد. این مطلب را مولوی رومی رحمه الله نیز در قالب شعری از زبان صحابه بیان کرده است که:
قد رجعنا من جهاد اصغریم / با نبی اندر جهاد اکبریم.
دوستان کشتیم ما خصم برون / ماند خصمی زو بتر در اندرون
هر یک از نفس و شیطان همواره تلاش دارد که ما را مبتلا به گناه و معصیت کند و از طرفی دیگر تلاش می کند از پرداختن به عبادت پروردگار ما را باز دارد و اگر عبادت می کنیم با بی حوصلگی و بی روحی انجام گیرد و با دخالت در نماز، تلاوت، زکات ، حج و روزه سعی می کند در نیت و حضور قلبی خلل وارد کند و جلوی اخلاص را بگیرد و با یاد آوردن چیزهای دنیایی ما را از خدا غافل سازد. جلوی حرکت به سوی خیر، دعوت، صدقه وخیرات به مساکین را گرفته وتوفیق انفاق را از انسان سلب کند بسیاری هستند دارای ثروت و پول اند اما هیچ کسی از پول وثروت آنها استفاده نمی کند.
امام جمعه اهل سنت زاهدان افزود: این جهد و تلاش در مقابل نفس و شیطان بسیار مبارک است. خداود به مجاهده کنندگان راه را نشان می دهد. «والذین جاهدوا فینا لنهدینهم سبلنا» کمی جهد کنیم خداوند راه خود را نشان میدهد. تنها راه رسیدن به هدایت الهی مجاهده و تلاش است البته مجاهده و عمل بر دین سخت نیست، خداوند متعال فرموده است: «وجاهدوا فی الله حق جهاده هو اجتباکم و ما جعل علیکم فی الدین من حرج» حق مجاهده را انجام دهید، خداوند شما را برای این کار انتخاب کرده است و در دین سختی برای شما نگذاشته است، و رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمود: من با دین یک سوی و ساده و روشن که شب آن مانند روزش روشن ودرخشان است به سوی شما آمده ام. پس دین اسلام دین اعتدال است، دین حنیف و وسط است نه افراط است ونه تفریط، نه بدعت های سخت و خرافات، پس در این دین آسان و روشن با تمام وجود با اخلاص و للهیت وحضور قلب و توجه الی الله مجاهده کنیم، و همه اعمال و عبادات را با اخلاص که روح همه اعمال است انجام دهیم و سعی کنیم بنابر دستور رسول الله صلی الله علیه وسلم طوری خدا را بندگی کنیم که گویا خدا را می بینیم یا حداقل طوری بندگی کنیم که خد ما را می بیند. به این ترتیب مجاهده ما قبول خواهد شد و به رستگاری و رضایت اخروی خواهیم رسید.

کشته و زخمی شدن 45 مامور سازمان اطلاعاتی CIA در افغانستان

2010-01-01T14:00:00.004+03:30

به گزارش شبکه خبری"المختصر"، بنا بر اخبار واصله از ولایت خوست افغانستان، طی یک عملیات انتحاری در یکی از پایگاههای نظامی سازمان اطلاعاتی (CIA)، واقع در فرودگاه قدیمی این ولایت،20 نفر کشته و 25 نفر دیگر به شدت زخمی شدند.
این عملیات توسط یک افسر افغان به نام "سمیع الله" صورت گرفت. وی با بستن مواد منفجره بر بدن خود، در میان نیروهای اطلاعاتی سیا (CIA) که در حال برگزاری مراسمی ویژه بودند، رفته و خود را منفجر کرده و با این کار 20 نفر را به کام مرگ فرستاده و 25 نفر را به شدت زخمی نمود.
یکی از نگهبانان مراسم مذکور می گوید: «تمام کارمندان سازمان CIA در ولایت خوست در این مراسم حضور داشتند که ناگهان یکی از افسران نیروهای افغانی در حالی که کمربند انفجاری بر تن داشت وارد جلسه شده و خود را منفجر کرد و باعث کشته و زخمی شدن تمامی شرکت کنندگان در مراسم شد».
لازم به ذکر است که فرمانده ارشد سازمان اطلاعاتی سیا نیز در این عملیات جان خود را از دست داد.
طالبان، مسئولیت این عملیات را بر عهده گرفته است.

تجمع اعتراضی در مقابل روزنامه زاهدان

2010-01-01T13:57:00.001+03:30

به گزارش خبرنگار روزنامه زاهدان: راهپیمایی اعتراض آمیز نسبت به وقایع روز عاشورا صبح دیروز در زاهدان برگزار شد. بنا بر گزارش ها در میانه ی راهپیمایی تعدادی از راهپیمایان اقدام به طرح اقدام به طرح شعارهایی علیه روزنامه ی زاهدان نمودند. در خاتمه ی راهپیمایی عده ای در مقابل دفتر روزنامه زاهدان نمودند و حاج محمد زاهد شیخی مشاور استاندار طی سخنانی به روش انعکاس اخبار وقایع اخیر در روزنامه زاهدان اعتراض نمود و پس از طرح شعارهایی که عمدتا با وقایع اخیر و شخصیت های کشوری مرتبط بود و با توجه به جو ملتهب و آمادگی افرادی برای حمله به دفتر روزنامه زاهدان زاهد شیخی اعلام کرد که ما برای رساندن صدای اعتراض آمده بودیم و اهل شکستن و آتش زدن نیستیم و اگر چنین وقایعی اتفاق بیفتد ربطی به ما ندارد ؟به این ترتیب تجمع کنندگان پراکنده شدند.

منبع: نبي خبر

عروة بن زبیر رحمه الله

2009-12-30T11:43:00.002+03:30

عروة بن زبیر بن عوام اسدی قریشی مکنی به عبدالله، عالمی متبحر بود که در اواخر خلافت حضرت عمر بن خطاب (و بنا به قولی در اوایل خلافت حضرت عثمان) چشم به جهان گشود. وی یکی از هفت فقیه مدینه بود که عمربن عبدالعزیز آنها را به عنوان مشاور خود تعیین کرده بود و بدون رأی و مشوره آنان هیچ کاری انجام نمی داد. وی همچنین در زمینه علم سیرت و حدیث از مرتبه بسیار بالایی برخوردار بوده و از جمله راویان ثقه و حفاظ حدیث به شمار می رفت. پدرش زبیر بن عوام، صحابی جلیل القدر پیامبر و از عشره مبشره است. مادرش حضرت اسماء (ملقب به ذات النطاقین) دختر ابوبکر صدیق، و خاله اش ام المومنین عایشه صدیقه رضی الله عنها است.
حضرت عروة بن زبیر رحمه الله از بسیاری از صحابه حدیث روایت کرده و نزد حضرت ام المومنین عایشه صدیقه رضی الله عنها تفقّه حاصل نمود.
وی پس از مدتی زندگی در مدینه منوره، به بصره و سپس به مصر نقل مکان کرد و در آخر مجدداً به مدینه منوره بازگشته و در همانجا زندگی را بدرود گفت.

شوق و علاقه اش به عبادت
به راستی شخصیتی مانند عروة بن زبیر که در دامان زبیربن عوام و اسماء دختر ابوبکر صدیق- رضی الله عنهم- پرورش یافته و نزد ام المومنین عایشه صدیقه رضی الله عنها فقاهت حاصل نموده و از اصحاب نبی اکرم صلی الله علیه وسلم حدیث روایت کرده است، شایستگی دارد که مثال و نمونه ای زنده در عبادت، اخلاق، زهد، تقوا و پرهیزگاری باشد.
در مورد ایشان روایت شده که روزها را با روزه سپری کرده و هر روز یک چهارم قرآن را تلاوت می نمود و پاسی از شب را با قیام، زنده نگه می داشت. تنها شبی که نماز شب از وی ترک شد شبی بود که طبیب پایش را به علت مریضی قطع نمود. ولی او در همین حال با صبر و حوصله به تلاوت قرآن مشغول بود.

محبتش با علم
حضرت عروه- رحمه الله- فراگیری علم و رضایت پروردگار را بر هر چیز دیگری ترجیح می داد. چنانکه یکبار عبدالله بن زبیر و دو برادرش (عروة و مصعب) و عبدالملک بن مروان در مجلسی نشسته بودند. یکی از آنها گفت: هر کس از ما هر آنچه را دوست دارد آرزو نماید. بنابراین هر کدام در عالم رؤیا رفته و در بوستان سرسبز و شاداب آرزو و امید به گشت و گزار پرداخت. سپس عبدالله بن زبیر فرمود: « من آرزو دارم خلافت را به دست بگیرم و بر سرزمین حجاز حکمرانی کنم». برادرش مصعب گفت: «ولی من آرزو دارم که بر بصره و کوفه فرمانروایی کنم و هیچ کس بخاطر به دست آوردن این دو سرزمین با من به ستیز نپردازد». عبدالملک بن مروان گفت: «شاید شما به این مقدار اکتفا کنید ولی من تا زمانی که پس از حضرت معاویه بن ابی سفیان به خلافت نایل نشده و بر تمامی زمین حکومت نکرده ام، راضی و خشنود نخواهم شد». عروة بن زبیر خاموش و ساکت نشسته بود و چیزی نمی گفت. همه به سوی او متوجه شدند و گفتند: تو چه آروزیی داری؟ فرمود: «خداوند در آروزهای شما برکت فرماید، ولی من دوست دارم عالمی عامل باشم که مردم، قرآن، سنت پیامبر و احکام دین را از من فراگیرند و در آخرت هم جنت و رضایت پررودگار متعال نصیبم گردد».
گفته می شود عروة اولین کسی است که در موضوع سیرت پیامبر اکرم صلی الله علیه وسلم دست به قلم برده و آن را در کتابی به نام «مغازی الرسول صلی الله علیه وسلم» جمع آوری نمود.
همچنین زمانی که ا ز"عراک بن مالک" در مورد فقیه ترین فرد مدینه سوال می شود می گوید: «عالم ترین شخص به امور قضایی نبی اکرم صلی الله علیه وسلم و حضرت ابوبکر، عمر و عثمان رضی الله عنهم اجمعین و همچنین فقیه ترین فرد و نیز آگاهترین فرد به تاریخ، سعید بن مسیب است. ولی بیشترین کسی که حدیث روایت کرده، عروة بن زبیر می باشد».

سخاوت و بخشندگی
عروة بن زبیر مردی سخی و بخشنده بود که از دست و دل بازترین مردم به شمار می رفت. در مورد ایشان نقل شده که وی صاحب یکی از بزرگترین باغهای مدینه بوده است، باغی دارای آبی گوارا، درختانی انبوه و نخل هایی بلند قامت. او برای اینکه باغش در طول سال از آزار و اذیت حیوانات و نیز بازی کودکان در امان باشد اطراف آن را دیوار می کشید و هنگامی که فصل خرما فرا می رسید و میوه ها خوشایند شده و می رسیدند، با تخریب قسمتی از دیوار باغ، مردم را اجازه دخول می داد. مردم هر آنچه برایشان گوارا بود از میوه های باغ می خوردند و هر آنچه می خواستند با خود حمل می کردند. وی هر گاه داخل باغش قدم می نهاد این آیه قرآنی را تکرار می نمود: «ولولا إذ دخلت جنتك قلت ما شاء الله لا قوة إلا بالله» (کاش! وقتی وارد باغ می شدی، می گفتی: ما شاءالله، هیچ قوت و قدرتی جز از ناحیه خدا نیست).
صدقه را تحفه ای می دانست که آن را به خداوند تقدیم می کند و فرزندانش را این چنین توصیه می نمود: «آنچه را که خجالت می کشید به شرافتمند قومتان هدیه کنید، هرگز به پروردگار خویش هدیه نکنید؛ همانا خداوند شریفترین شرافتمندان و سخی ترین سخاوتمندان است و نیز حق دار بوده به این که بهترین چیز برای او اختیار کرده شود».

صبر و استقامت
حضرت عروه در هنگام فقر و تنگدستی از جمله صابرین بود؛ با مصیبت های زیادی مواجه گشت ولی این مصیبت ها باعث نشد که زبان به شکایت بگشاید بلکه صبر را پیشه کرده و در تمامی آزمایشات خداوندی بر آن استوار و ثابت قدم ماند.
سفیان بن عیینه از هشام بن عروة نقل می کند: «یکبار در پای عروة دانه ای درآمده بود که به سبب آن مجبور شدند تا پایش را قطع کنند و در همین لحظه فرزندش از بام خانه سقوط کرده و زیر پای حیوانات تکه تکه شد. مردی نزد وی حاضر شده و او را تسلیت گفت. عروة که هنوز از ماجرا بی خبر بود فرمود: مگر چه شده که به من تسلیت می گویی؟. وی گفت: فرزندت یحیی از پشت بام افتاده و در زیر دست و پای حیوانات تکه تکه شد. در این لحظه عروة با کمال خونسردی فرمود: «پروردگارا! اگر چیزی گرفته ای همانا تو آن را به من عطا کرده بودی و اگر مرا گرفتار بلا کردی، قطعاً تو هستی که عافیت می بخشیم». در روایتی دیگر وارد شده که ایشان فرمود: «پروردگارا! از میان هفت فرزندم، یکی را گرفته و شش تا را باقی گذاشتی واز میان دست و پاهایم، یکی را گرفتی و سه تای دیگر را باقی گذاشتی. سوگند به ذاتت، اگر چیزی گرفته ای، در مقابل چیزی دیگرعطا فرموده ای و اگر مبتلا نموده ای، در عوض عافیت بخشیده ای».

نصیحت و خیر خواهی وی برای فرزندانش
حضرت عروة بن زبیر به فراگیری علم و دانش محبت زیادی می ورزید. وی نسبت به فواید بسیاری که درعلم و دانش نهفته است آگاهی داشته و عیوب جهل و نادانی را به خوبی می دانست، به همین خاطر فرزندانش را به طلب و فراگیری علم وصیت و تشویق می نمود و می گفت: «ای فرزندان من! علم را فرا گیرید و حقش را ادا کنید .. اگر شما از جایگاه کمی در میان یک قوم برخوردار باشید امید است که پروردگار متعال به وسیله علم و آگاهی شأن و منزلت شما را در میان قوم بلند نماید».
وی همواره فرزندانش را به مهربانی، گفتار نیک و خوش خلقی توصیه می نمود و می فرمود: «فرزندان من! حکمت و خرد اقتضا می کند که خوش گفتار وخوش اخلاق باشید. با این کار در نزد مردم از کسی که به آنها عطا و بخشش می نماید نیز محبوب تر خواهید بودم».
حضرت عروة برای خدا و رسولش خیر خواه بود؛ به کار پسندیده امر می نمود و از کار زشت و ناپسند بازمی داشت. زمانی که می دید مردم به طرف تجمل و راحتی طلبی گرویده شده و به جمع آوری مال و دارایی می پردازند، زندگی سخت و دشوار نبی اکرم صلی الله علیه وسلم را برای آنان یادآور می شد. او می فرمود: چه بسا کلمات پست و حقیرانه را تحمل کرده ام و تا مدت ها باعث تسلی خاطرم گشته است.
وی در میان مردم به عنوان عالمی سخاوتمند، بخشنده و خوش اخلاق شناخته شده بود و مردم نیز همواره او را به نیکی یاد می کردند.

وفات

بالاخره این شخصیت برجسته علمی و ایمانی در سال 94هـ زمانی که نزدیک به هفتاد بهار زندگیش را پشت سر نهاده بود، رخت سفر بربسته، دار فانی را وداع گفته و به دیار باقی شتافت.
« رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالإِيمَانِ وَلا تَجْعَلْ فِي قُلُوبِنَا غِلًّا لِّلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا إِنَّكَ رَؤُوفٌ رَّحِيمٌ».

دکتر قرضاوی: احداث دیوار فولادی مصر در رفح، شرعا حرام است

2009-12-29T09:40:00.001+03:30

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی سنی آنلاین به نقل از "الجزیرة نت" دکتر یوسف قرضاوی رئیس اتحادیه جهانی علمای اسلام، اقدام دولت مصر مبنی بر احداث دیوار فولادی در نقطه مرزی خود با نوار غزه را اقدامی حرام و مخالف با شریعت اسلامی دانست.
وی در توضیح این مطلب افزود: از آنجایی که بنای این دیوار فولادی، تشدید محاصره مردم غزه و افزایش مشکلات معیشتی آنان را در بر دارد و این موارد در نهایت منجر به قبول خواسته های اسرائیل از سوی مردم غزه می شود، لذا این کار از لحاظ شرعی حرام و ناجایز است.
دکتر قرضاوی در ادامه افزود: درست است که دولت مصر در مورد مصالح سرزمین و کشورش آزاد است اما در این مورد که نوعی مساعدت و همکاری جهت قتل و کشتار برادران و خواهران مسلمان آنها در فلسطین می شود، آزاد نیست. این اقدام چه از لحاظ قومی- که آنان نیز عرب هستند- و چه از لحاظ اسلامی- به مقتضای اخوت اسلامی- و چه از لحاظ حس انسانی و بشردوستانه، ناجایز و حرام است.
رئیس اتحادیه جهانی علمای اسلام، دیوار فولادی در گذرگاه رفح را به دیوار حایلی که اسرائیل در فلسطین ساخته تشبیه داد و گفت: اسرائیل به منظور فشار بر مردم فلسطین، دیوار حائلی ساخته است و مصر نیز دیوار دیگری را می سازد که در نهایت تمام منافع آن به جیب اسرائیل خواهد رفت.
دکتر قرضاوی گذرگاه رفح را مجرای تنفسی مردم غزه خوانده و از دولت مصر خواسته است که جهت بازگشایی آن اقدام نماید نه اینکه زمین را بر اهالی غزه تنگ کرده ودر کشتار آنان شریک شود.
وی در ادمه انتقاداتش از این اقدام دولت مصر گفت: اینکه دولت مصر حتی از رسیدن کمکهای بشردوستانه به مردم غزه ممانعت می کند به این معناست که دولتمردان مصر خواهان مصالح اسرائیل غاصب هستند حتی اگر این کار به قیمت جان مردم مسلمان و مظلوم غزه تمام شود.
دکتر یوسف قرضاوی ضمن انتقاد شدید نسبت به احداث این دیوار و ابراز نگرانی از عواقب ناخوشایند آن، از روشنفکران مصری و نیز جامعه عربی و سازمان کنفرانس اسلامی خواست تا برای جلوگیری از این مشکل مهم و اساسی وارد عمل شده و مانع احداث این دیوار توسط دولت مصر شوند.

تجمع کودکان غزه در گذرگاه رفح

2009-12-27T11:54:00.001+03:30

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی سنی آنلاین به نقل از "مفکرة الاسلام"، صدها کودک فلسطینی به نشانه اعتراض به احداث دیوار فولادی در گذرگاه رفح توسط دولت مصر، دست به اعتصاب و تجمع در نقطه مرزی غزه و مصر زدند.
در این تجمع اعتراض آمیز که از سوی حرکت مقاومت اسلامی (حماس) ساماندهی شده است، کودکان غزه با سردادن شعارهایی این اقدام را محکوم کرده و آن را نوعی محرومیت اطفال غزه از زندگی طبیعی و مسلّم آنان عنوان کردند.
از جمله شعارهایی که این کودکان مصیبت زده و غمگین بر زبان می راندند این بود: «کفی لخنق غزة» (فشار بر مردم غزه کافی است)، و نیز« من حق أطفال غزة العیش بالکرامة» (زندگی با شرافت و آرام حق مسلّم کودکان غزه است).
این کودکان همچنین طی نامه ای، از دولتمردان مصری خواسته اند تا هر چه سریعتر به حفاری های مرزی در گذرگاه رفح پایان داده و این گذرگاه را به طور کامل بازگشایی نمایند.
آنها در این نامه، دیوار فولادی گذرگاه رفح را بدتر از دیوار برلین دانسته و تاکید نموده اند که احداث این دیوار به منظور اهداف سیاسی انجام می گیرد که البته هیچ گونه امیدی به متحقق شدن آن اهداف وجود ندارد.

تاریخ گواه است که امام حسین رضی الله عنه در مقابل جاه طلبان، تن به ذلت نداد

2009-12-26T16:27:00.000+03:30

مولانا عبدالحمید امام جمعه اهل سنت زاهدان در خطبه های جمعه این هفته با تفسیر آیاتی از سوره بقره به بیان معنا و فضیلت صبر و اقسام آن پرداخت و گفت: دنیا محل آزمایش و امتحان بشر است و خداوند بشر را در میان خیر و شر، خوبی و بدی خلق کرده است و با انجام اوامر و اجتناب از نواهی او را مورد امتحان قرار می دهد، و هر کس در این مدت زندگی بتواند از این امتحان سربلند بیرون شود در آخرت به عیش حقیقی و نعمت های بزرگ بهشتی دست خواهد یافت.
امام جمعه اهل سنت زاهدان صبر را به سه قسم تقسیم کرده و افزود: نوع اول، صبر در مقابل نفس و شیطان و وساوس نفسانی و حیله های شیطانی است. در این باره باید از پیروی شهوت و هوای نفس دوری کرد و به نماز و عبادت روی آورد.
دومین نوع، صبر درمقابل معصیت و گناه است. گناهان در جلوی انسان خودنمایی می کنند که انسان باید صبر کرده و از مرتکب شدن به آنها پرهیز و اجتناب نماید.
نوع سوم، صبر در مقابل آفات و مصائب است. این آفات و ضایعات ممکن است مالی باشد یا جانی، در هر صورت وظیفه انسان مسلمان صبر و بردباری است. هر انسانی به اندازه قوت ایمانش در مقابل مشکلات و مصایب صبر پیشه می کند. حضرت ابراهیم علیه السلام در مقابل تمامی آزمایشات الهی صبر کرد. حضرت نوح علیه السلام در مقابل مسخره های قومش صبر کرد، حضرت موسی علیه السلام در مقابل فرعون ستمگر شکیبایی نمود، حضرت لوط و بقیه پیامبران در راه خدا صبر و استقامت کردند، و رسول الله صلی الله علیه وسلم نیز در آزمایش های متعدد موفق به استقامت و صبر شد. در مکه مکرمه، در راه هجرت، در مدینه منوره هنگامی که در محاصره دشمن قرار گرفتند ایشان در مقابل همه این امتحانات صبر پیشه کرده و فرمودند: «اللهم لاعیش الا عیش الآخرة – فاغفر الانصار و المهاجرة».
خطیب جمعه مسجد مکی در ادامه بیان آزمایشات رسول اکرم صلی الله علیه وسلم فرمود: وجب به وجب مدینه نشانه استقامت آنحضرت صلی الله علیه وسلم و مهاجرین و انصار در راه خداست. حضرت حسین رضی الله عنه نیز صبر و استقمامت کرد و صحرای کربلا به استقامت و پایمردی امام حسین رضی الله عنه گواهی می دهد و به ظلم مسلمان نماهای ظالم شهادت می دهد، و تاریخ گواه است که امام حسین رضی الله عنه در مقابل جاه طلبان ظالم تن به ذلت و خواری نداد و صحنه را ترک نکرد و تسلیم انسان های ناشایسته و ناباب نشد بلکه شهادت در راه آزادی را ترجیح داد، ایشان الگوی همه ماست. همه فرق اسلامی امام حسین را الگو می دانند و اهل سنت و الجماعت بالاتفاق عملکرد آنحضرت رضی الله عنه را برهان و دلیل برای راه آیندگان می دانند و تقوا، نماز، روزه و اخلاق نیکوی ایشان نمونه و الگوست. او فرزند حضرت علی و زهرا و فرزند رسول خدا صلی الله علیه وسلم بود. هر حدیث صحیح و معتبری که سندش به ایشان برسد عمل کردن بر آن برای اهل سنت باعث افتخار است. اهل سنت همه اهل بیت و صحابه و مهاجرین و انصار را الگوی خود می دانند. همه آنان فرزندان رسول خدا و شاگردان و تربیت یافتگان ایشان بودند و درمسیر مقبول رسول الله صلی الله علیه وسلم حرکت کردند و با همدیگر اختلاف نداشته مگر در موارد جزئی و سلیقه ای که برای تمام افراد بشر ناگزیر است، اما آنان در مقابل کافران متحد بودند و در راه خدا و دعوت اسلام و جهاد و جان فدایی تا آخرین لحظه زندگی استقامت کرده و ایستادند. این درس استقامت و صبر از آنان به ما رسیده است.
مولانا عبدالحمید ادامه داد: قرآن به ما دستور داده است که هنگام مصایب و بلاها و مشکلات صبر کنید و به وسیله صبر و نماز از خداوند کمک بخواهید و به راستی که نماز بزرگترین شعبه صبر است.
رسول الله صلی الله علیه وسلم نیز در وقت مشکلات و مسایل مهم به نماز متوسل می شد و صحابه رضی الله عنهم نیز در چنین مواقعی به نماز و صبر روی می آوردند. قرآن کریم نیز به همین امر توصیه نموده و فرموده است: «یا ایهاالذین آمنو استعینوا بالصبر و الصلاة» و حقیقتاً صبر و نماز ما را به الله می رساند. در حدیث آمده است که به هیچ کسی به اندازه صبر، عطایی داده نشده است.
خداوند امت های مصیبت زده را یادآور می شود و سپس می فرماید: «إن فی ذلک لآیات لکل صبار شکور» امت های گذشته با بی صبری و ناشکری به این عذاب ها گرفتار شدند و این درس عبرتی است برای صابران و شاکران. خداوند به صابران بشارت و مژده می دهد و از یک جمله آنان اظهار رضایت می فرماید که در هنگام مصیبت و بلا می گویند «إنا لله و انا الیه راجعون». این بهترین کلمه ای است که صبر می آورد و آرامش و تسکین می دهد و در وقت مصیبت باید این جمله را به زبان آورد.
امام جمعه اهل سنت زاهدان شهادت حضرت حسین رضی الله عنه را حادثه تاریخی و بزرگ و مصیبتی جانگذاز و تکان دهنده عنوان کرد و درباره شناعت عمل قدرت طلبان یزیدی گفت: واقعا تکان دهنده است که به خاطر پست و مقام وحکومت و قدرت چنین خونهای پاک و مطهری به زمین ریخته شود و برای برداشتن موانع از سر راه قدرت و رسیدن به منافع چند روزه دنیا لخت جگر آنحضرت صلی الله علیه وسلم را به شهادت برسانند- هرگز مباد چنین مقام و منصبی و هرگز مباد چنین منافع و مصالحی که باعث ارتکاب چنین جنایتی هولناک و تاریخی شود.
مولانا عبدالحمید اظهار داشت: اکنون آنچه مهم است راه امام حسین، سیرت ایشان، کردار، رفتار، شب بیداری، تلاوت، ذکر، مقاومت در راه الله، تحمل شداید و سختی ها در این راه است. این سیرت امام حسین رضی الله عنه و بقیه است که باید مورد اتباع قرار گیرد. الله تعالی ما را از پیروان راستین امام حسین رضی الله و بقیه اهل بیت بگرداند و ما را با امام حسین، امام حسن، علی، ابوبکر، عمر و عثمان رضوان الله علیهم اجمعین که مطمئنیم همگی در کنار هم در بهشت اند محشور بگرداند.
خطیب جمعه مسجد مکی اضافه کرد: این اشتباه بزرگی است که عده ای گمان می کنند ما نسبت به ایشان بی تفاوتیم. هرگز این طور نیست. مطمئناً اگر ما در آن زمان می بودیم حتما در کنار حضرت حسین می ایستادیم و جان خود را فدا می کردیم. اما آنها امتی بودند که گذشتند «تلک امة قد خلت لها ما کسبت و لکم ما کسبتم» و اعمالشان برایشان نوشته شده و به پاداش اعمال زیبای خویش رسیدند و ما هرگز با اعمال امام حسین به بهشت نمی رویم. ما با اعمال خودمان به بهشت خواهیم رفت و باید از اعمال و اخلاق و رفتار آنان پیروی کنیم، و هر چه بگوییم و ادعا کنیم ولی عملی مطابق اعمال آنان نداشته باشیم هیچ سودی نخواهد داشت.
مولانا عبدالحمید تاکید کرد: اگر ما لباس سیاه نمی پوشیم به خاطر این است که این چیز در فقه ما نیست. در میان فرق اسلامی تفاوت هایی وجود دارد همان طور که اشتراکات بسیار داریم تفاوتها و اختلافاتی نیز داریم. ما سالگرد و چهلم نداریم. سوگواری در فقه اهل سنت فقط 3 روز است و هیچ زنی حق ندارد بیش از 3 روز سوگواری کند مگر برای شوهرش که 4 ماه و ده روز است آنهم به معنای ترک زینت و آرایش و ترک لباس های فاخر و زیباست.
مولانا عبدالحمید حاضرین را به روزه تاسوعا و عاشورا تشویق کرد و گفت: روزه گرفتن این روز بعد از ماه رمضان با فضیلت ترین روزه است و این روزه درامتهای گذشته نیز بوده است و برای جلوگیری از تشابه به یهود ونصاری باید علاوه بر عاشورا یک روز دیگر قبل یا بعد از آن روزه بگیریم.
شیخ الاسلام مولانا عبدالحمید امام جمعه اهل سنت زاهدان در پایان سخنانش به درگذشت آیت الله منتظری اشاره کرد و ضمن تسلیت این حادثه به جامعه ایرانی افزود: مرحوم آیت الله منتظری از مراجع بزرگ اهل تشیع بودند و با وفات ایشان جامعه شیعه و سنی تحت تاثیر قرار گرفتند. ایشان از لحاظ فقهی پایه بلندی داشت و وفاتش ضایعه ای برای حوزه های علمیه وعلما است. آیت الله منتظری در رژیم گذشته طی مبارزات انقلابی اش زندان و سختی بسیاری تحمل کرد و بر همه ما حق دارند تا برایش دعای مغفرت نماییم.

حضرت حسین‌ بن‌ علی رضی الله عنهما

2009-12-24T11:14:00.005+03:30

حسین‌ بن‌ علی رضی‌الله‌عنه در پنجم‌ شعبان‌ سال‌ چهارم‌ هجری‌ در مدینه منوره متولّد شد. رسول‌ الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم او را تحنیك‌ كرد و در گوشش اذان داد و در حق وی دعا کرد، و او را حسین نام نهاد، و روز هفتم برایش عقیقه نمود. برایش‌ دعا فرمود و نامش‌ را "حسین"‌ گذاشت‌. وی از همان کودکی شجاع و دلیر بود. حسین‌ رضی الله عنه هنگام‌ وفات‌ رسول‌ اكرم‌صلی الله علیه و سلم حدود شش‌ سال‌ و نیم‌ عمر داشت‌؛ زیرا او در ماه‌ شعبان‌ سال‌ چهارم‌ هجری‌ به‌ دنیا آمد و رحلت‌ رسول‌ اكرم‌صلی الله علیه و سلم روز دوشنبه‌ دوازدهم‌ ربیع‌ الاوّل‌سال‌ یازدهم‌ هجری‌ واقع‌ شد.

برخی حالات و فضایل حضرت حسین رضی الله عنه
آن حضرت صلی الله علیه وسلم درحق وی فرمود: «حسین منی و انا من حسین، اللهم احبّ حسیناً» حضرت حسین رضی الله عنه از من و من از حضرت حسین هستم، بار الها! حضرت حسین رضی الله عنه را محبوب دار.
ابن حبان، ابن سعد، ابویعلی و ابن عساکر از حضرت جابر ابن عبدالله رضی الله عنه روایت کرده اند که وی فرمود: از رسول الله صلی الله علیه وسلم شنیدم که فرمود: «من سرّه ان ینظر الی رجل من اهل الجنة وفی لفظٍ سیّد شباب اهل الجنة فلینظر الی حسین بن علیّ» کسی که بخواهد به یکی از مردان جنت نگاه کند یا فرمود به نوجوانان اهل جنت نظر دارد، حضرت حسین رضی الله عنه را نگاه کند.
حضرت ابو هریره رضی الله عنه می فرماید: یکدفعه رسول الله صلی الله علیه وسلم در مسجد تشریف فرما بود، فرمود: آن دو پسر بچه شوخ کجایند؟ یعنی حضرت حسن و حسین رضی الله عنهما، ناگاه هر دو آمده و خود را به بغلش انداختند و به داخل کردن انگشت در محاسن مبارک آغاز نمودند، آنوقت رسول الله صلی الله علیه وسلم دهان حضرت حسین رضی الله عنه را بوسید و فرمود: بار الها! من بااین شخص محبت دارم ،شما هم با این و با کسی که با این محبت کند، محبت داشته باشید.
روزی ابن عمر رضی الله عنهما به سایه کعبه نشسته بود، دید که حضرت حسین رضی الله عنه از جلو دارد می آید، بمحض دیدن او، فرمود: این شخص در این زمان نزد اهل آسمان، از تمام افراد روی روی زمین محبوبتر است.
حضرت حسین رضی الله عنه بسیار سخاوت داشت، جهت همکاری با مردم از جان و مال خویش دریغ نمی ورزید، و می فرمود: بر آوردن حاجت شخصی نزد من از یک ماه اعتکاف بهتر است.
ابوایوب‌ انصاری ‌رضی الله عنه می‌فرمايد: روزی‌ نزد رسول‌ الله صلی الله علیه و سلم رفتم‌، دیدم‌ كه‌ حسن‌ و حسین‌ رضی‌الله عنهما بر روی سینه‌‌ مبارک رسول‌الله صلی الله علیه و سلم بازی‌ می‌كنند، گفتم‌: یا رسول‌ الله! اینها را دوست‌ داری‌؟ فرمود: چرا دوست‌ نداشته‌ باشم‌، اینها دو ریحانه‌ (موجب‌راحت‌ و شادمانی‌) من‌ در دنیا هستند.
حضرت حارث‌ از حضرت علی رضی‌الله‌عنه‌ (به‌ طور مرفوع‌) روایت‌ كرده‌ است‌ كه‌ پیامبر اكرم ‌صلی الله علیه و سلم فرمود: «حسن‌ و حسین‌ سرور جوانان‌ بهشت‌ هستند».
یزید بن‌ ابی‌ زیاد می‌گوید: یك‌ بار رسول‌ خدا صلی الله علیه و سلم صدای‌ گریه‌‌ حسین‌ را شنید، به‌ مادرش‌ (فاطمه‌) فرمود‌: آیا نمی‌دانی‌ كه‌ گریه‌ او مرا ناراحت‌ می‌كند؟.
حضرت‌ حسین ‌رضی‌الله عنه در سپاهی‌ كه‌ در سال‌ پنجاه‌ و یك‌ به‌ فرماندهی‌ یزید بن‌ معاویه‌ به‌ سوی‌ قسطنطنیه‌ اعزام‌ شد، شركت‌ داشت‌.
حضرت‌ حسین‌رضی الله عنه بسیار نمازگزار و روزه‌دار بود، ایشان‌ بیست‌ بار پیاده‌ به‌ زیارت‌ خانه‌‌ خدا رفتند.
حسین‌رضی الله عنه بسیار متواضع‌ بود، روزی‌ بر جماعتی‌ از فقرا كه‌ پاره‌ نان‌هایی‌ بر زمین‌ گذاشته‌ بودند و می‌خوردند گذر نمود و در حالی‌ كه‌ بر مركبی‌ سوار بود به‌ آنها سلام‌ گفت‌، آنان‌ به‌ او گفتند: ای‌ پسر رسول‌ خدا! بفرمایید!. حسین‌ از مركب‌ خویش‌ فرود آمد و فرمود: «إن‌َّ اللهَ لا یحِب‌ُّ الْمُسْتَكْبِرین‌َ»؛ (خداوند مستكبران‌ را دوست‌ ندارد»، آنگاه‌ نشست‌ و با آنها مشغول‌ خوردن‌ شد و سپس‌ فرمود‌: شما مرا دعوت‌ كردید، من‌ هم‌ اجابت‌ نمودم‌، اكنون‌ من‌ شما را برای‌ صرف‌ غذا به‌ خانه‌‌ خود دعوت‌ می‌كنم‌، آنها دعوت ‌او را پذیرفتند و به‌ منزل‌ وی‌ رفتند.

حكومت‌ یزید
امیر معاویه‌ رضی‌الله‌عنه، حسن‌ بن‌ علی رضی‌الله‌عنه را ولیعهد و جانشین‌ بعد از خود قرار داده‌ بود، بعضی‌ از كارگزارانش‌ جانشینی یزید را مطرح‌ كردند، اما وی‌ در این‌ باره‌ متردّد بود، تا این‌ كه‌ حسن‌ بن‌ علی‌رضی الله عنه از دنیارحلت فرمود، آنگاه‌ تصمیمش‌ قطعی‌ گردید و بنا به‌ محبّتی‌ كه‌ با او داشت‌ او را اهل‌ ولایت‌ می‌دانست‌.
معاویه‌رضی الله عنه در سال‌ 49 هـ . ق‌. مردم‌ را برای‌ بیعت‌ با یزید فرا خواند، یزید در آن هنگام سی‌ و چهار سال عمر داشت. عموم‌ مسلمانان‌ با شناختی‌ كه‌ از یزید داشتند، این‌كار را نمی‌پسندیدند، عده‌ای‌ به‌ یزید گفتند كه‌ این‌ كار به‌ صلاح‌ تو نیست‌، ترك‌ كردن‌ آن‌ بهتر از خواستن‌ آن‌ است‌. لذا یزید از اراده‌ی‌ خود باز آمد و با پدرش‌ مشورت‌ كرد و هر دو به‌ ترك‌ این‌ امر موافقت‌ كردند.
چون‌ سال‌ 56 هـ. ق‌. فرا رسید، معاویه‌ بار دیگر سامان‌ دادن‌ِ بیعت‌ یزید را آغاز كرد و به‌ تمام‌ شهرستان‌ها پیام‌ داد؛ درنتیجه‌ همه‌ بیعت‌ كردند به استثنای بعضی از صحابه بزرگان مانند: عبدالرحمن‌ بن‌ ابی‌بكر، عبدالله بن‌ عمر، حسین‌ بن‌ علی‌، عبدالله بن‌ زبیر و عبدالله بن‌ عبّاس‌(رضی الله عنهم). امیرمعاویه‌رضی الله عنه برای‌ ادای‌ عمره‌ عازم‌ مكّه‌ شد، بعد از ادای‌ عمره‌ در راه‌ بازگشت‌ وقتی‌ از مدینه‌ می‌گذشت‌، خطبه‌ای‌ ایراد كرد و همه‌ این‌ افراد در آنجا حضور داشتند. مردم‌ در حضور آنان‌ با یزید بیعت‌ كردند، اما آنها نه‌ مخالفت‌ كردند و نه‌ موافقت‌ خود را اعلام‌ داشتند. بدین‌ ترتیب‌ بیعت‌ با یزید در سایر شهرها كامل‌ گردید و از هر جا مردم‌ و گروه‌ها به‌ نزد یزید می‌آمدند.

سیره‌ و اخلاق‌ یزید
طبرانی‌ می‌گوید: «یزید در جوانی‌ اهل‌ شراب‌ بود و به‌ شیوه‌ جوانان‌ عمـل‌ می‌كرد». ابن‌ كثیر می‌گوید:«یزید خصلت‌های‌ خوبی‌ هم‌ داشت‌؛ مثل‌ سخاوت‌، بردباری‌، فصاحت‌، شعرگویی‌، شجاعت‌ و حسن‌ تدبیر در كشورداری‌. از جمال‌ و زیبایی‌ نیز برخوردار بود و خوش‌ برخورد بود، از عیوبش‌ این‌ كه‌ دنبال‌ خواسته‌های‌ نفسانی‌ می‌رفت‌، گاهی‌ بعضی‌ ازنمازها را ترك‌ می‌كرد و نمی‌خواند. بیشترین‌ عیبی‌ كه‌ متوجه‌ او شده است، شراب‌خواری‌ و شهوت‌پرستی‌ و ارتكاب‌ بعضی‌ از اعمال‌ناپسند بود. یزید را به‌ "زندیق" و ملحد بودن‌ متّهم‌ نكرده‌اند، بلكه‌ فاسق‌ بوده‌ است‌. گویند: یزید به‌ موسیقی‌، باده‌نوشی‌ و شكار، شهرت‌ داشت‌ و به‌ داشتن‌ سگ‌ و غلام‌ علاقه‌مند بود، قوچ‌ و خرس‌ و میمون‌ را به‌ جان‌ هم‌ می‌انداخت‌ و تماشا می‌كرد».
یزید در سال‌ 25 یا 26 یا 27 هجری‌ ـ بنابر اختلاف‌ روایات‌ ـ به‌ دنیا آمد و در زمان‌ حیات‌ پدرش‌ برای‌ او بیعت‌ گرفته‌ شد و بعد از وفات‌ پدرش‌، این‌ بیعت‌ را در رجب‌ سال‌60 هجری‌ تجدید و مؤكد كرد.
عمر بن‌ خطاب‌ رضی الله عنه فرمود: «به‌ پروردگار كعبه‌ سوگند! كه‌ می‌دانم‌ عرب‌ چه‌ وقت‌ هلاك‌ می‌شود؛ وقتی‌ كه‌ زمامدار آنها كسی‌ باشد كه‌ زمان‌ جاهلیت ‌را در نیافته‌ و در اسلام‌ نیز رسوخ‌ و امتیازی‌ نداشته‌ باشد.»
ولایت‌ یزید ـ كه‌ سیره‌اش‌ ذكر شد ـ حادثه‌ای‌ بود كه‌ در عصر اول‌ اسلام‌ و عصری‌ كه‌ متصل‌ با دوره‌‌ خلافت‌ راشده‌ بود، قابل‌ تحمل‌ نبود. در آن‌ وقت‌ هنوز بزرگانی‌ از صحابه‌ و تابعین‌ در قید حیات‌ بودند و در میان‌ آنان‌ كسانی‌ بودند كه‌ به‌ خلافت‌ و رهبری‌ مسلمانان‌ سزاوارتر بودند و بهتر می‌توانستند اهداف‌ و آرمان‌های‌ اسلامی‌ را كه‌ قرآن‌ بیان‌ فرموده‌ و مقصود تشكیل‌ خلافت‌ هستند تحقق‌ بخشند. بنابراین‌ طبیعی‌ بود كه‌ نسبت‌ به‌ این‌ امر بیش‌ از زمان‌های‌ بعدی‌ حساسیت‌ نشان‌ داده‌ شود.

فاجعه‌ی‌ كربلا
اگر امكان‌ طفره‌ رفتن‌ از ذكر این‌ حادثه‌ دلخراش‌ وجود داشت‌، حادثه‌ای‌ كه‌ سر هر مسلمان‌ را از شرم‌ پایین‌ می‌آورد و پیشانی‌اش‌ را عرق‌آلود می‌كند، ما اصلاً به‌ ذكر آن‌ نمی‌پرداختیم‌، اما تاریخ‌ همگام‌ با حوادث‌ تلخ‌ و شیرین‌ به‌ سیر خود ادامه‌ می‌دهد و مورّخ‌ به‌ خاطر ثبت‌ وقایع‌ و اتمام‌ سخن‌خود مجبور است‌ برخلاف‌ خواست‌ قلبی‌ خود به‌ ذكر این‌ گونه‌ فاجعه‌ها بپردازد.
حضرت‌ حسین‌رضی الله عنه از بیعت‌ با یزید خودداری‌ كرد و بر این‌ امر اصرار ورزید و در شهر جدّ بزرگوارش‌ ماند. یزید و كارگزارانش امتناع‌ وی‌ را بیش‌ از انكار عبدالله بن‌ عمر، عبدالرحمن‌ بن‌ ابی‌بكر و عبدالله بن‌ زبیر و دیگران‌ اهمیت‌ دادند؛ زیرا از قرابت‌ او با رسول‌ الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم‌ و تأثیر این‌ قرابت‌ آگاهی‌ داشتند و موضع‌ِ پدرش‌ را در برابر حكومت‌ امیر معاویه‌ پیش‌نظرداشتند؛ اما باز هم‌ حضرت‌ حسین‌رضی‌الله‌عنه نرمش‌ اختیار نكرد و تسلیم‌ نشد و از موضعی‌ كه‌ با بصیرت‌ و اطمینان‌ انتخاب‌ كرده‌بود منحرف‌ نگشت‌.

دعوت‌ اهل‌ عراق‌ از حسین رضی‌الله‌عنه و فرستادن‌ مسلم‌ به‌ كوفه‌
هنگامی‌ كه‌ مطالبه‌ بیعت‌ با یزید شدت‌ گرفت‌، حضرت‌ حسین‌رضی‌الله‌عنه به‌ مكّه‌ پناه‌ برد. عراقیان‌ نامه‌های‌ زیادی‌ به‌ او نوشتند و او را به‌ عراق‌ دعوت‌ كردند و هیئتی‌ را با حدود 150 نامه‌ نزد او فرستادند. آنان‌ می‌گفتند: صدهزار نفر تو را یاری‌ خواهند كرد، هر چه‌ زودتر به‌ سوی‌ ما بشتاب‌ تا به‌ جای‌ یزید به‌ دست‌ تو بیعت‌ كنیم‌. در آن‌ هنگام‌ حضرت‌ حسین‌رضی‌الله‌عنه پسرعموی‌ خود، مسلم‌بن‌ عقیل‌ را به‌ كوفه‌ فرستاد تا واقعیت‌ كار را برایش‌ گزارش‌ كند و كار بیعت‌ را برای‌ او سامان‌ دهد و نامه‌ای‌ نیز به‌ عراقیان‌نوشت‌ و به‌ او سپرد.
مسلم‌ وقتی‌ به‌ كوفه‌ رسید کوفیان از او استقبال‌ نموده‌ و به‌ دست‌ او برای‌ خلافت‌ حسین‌رضی‌الله‌عنه بیعت‌ كردند و سوگند خوردند كه‌ او را با جان‌ و مال‌ خود یاری‌ خواهند كرد. ابتدا دوازده‌ هزار نفر بیعت‌ كردند كه‌ سپس‌ تعدادشان‌ به‌ هیجده‌ هزار نفر رسید. مسلم‌ به‌ حضرت‌ حسین‌رضی‌الله‌عنه نامه‌ نوشت‌ كه‌ كار بیعت‌ سامان‌ یافته‌ و زمینه‌ برای‌ آمدن‌ شما فراهم‌ است‌، لذا خود را به‌ كوفه‌برسان‌. حسین‌رضی‌الله‌عنه از مكّه‌ به‌ قصد كوفه‌ حركت‌ كرد. در این‌ اثنا، یزید، نعمان‌ بن‌ بشیر که استاندار كوفه بود را به‌ دلیل‌ این‌ كه‌ در برابر حضرت حسین‌رضی‌الله‌عنه موضع‌ِ ضعیفی‌ اتّخاذ كرده‌ بود بر كنار كرد و استانداری‌ كوفه‌ و بصره‌ را به‌ عبیدالله بن‌ زیاد واگذار نمود.

رفتار كوفیان‌ با مسلم‌
مسلم‌ بن‌ عقیل‌ بر مركب‌ خود سوار شد و مردم‌ را به‌ سوی‌ خود فرا خواند. چهار هزار نفر از كوفه‌ گرد او جمع‌ شدند. عبیدالله بن‌ زیاد سران‌ قبایل‌ را جمع‌ كرد و قصر را به‌ روی‌ مردم‌ بست‌، وقتی‌ مسلم‌ با سپاهش‌ به‌ درِ قصر رسیدند، هر یك‌ از سران‌ قبایل‌ كه‌ قبلاً با عبیدالله در قصر بودند به‌ اقوام‌ خود اشاره‌ كردند كه‌ مسلم‌ را رها كنید و برگردید و آنان‌ را تهدید كردند. از سوی‌ دیگر عبيدالله بن‌ زیاد گروهی‌ از سربازان‌ خود را بسیج‌ كرد تا در شهر گشت‌ كنند و مردم‌ را از یاری‌ كردن مسلم‌ بازدارند، مردم‌ او را تنها گذاشتند، زنان‌ می‌آمدند و فرزندان‌ و برادران‌ خود را از یاری‌ مسلم‌ منصرف ‌می‌كردند و به‌ خانه‌ باز می‌گرداندند. مردان‌ به‌ برادران‌ و پسران‌ خود می‌گفتند: اگر از او جدا نشوید، فردا كه‌ لشكر شام‌ از راه ‌می‌رسد چه‌ كار می‌كنید؟.
بدین‌ ترتیب‌ مردم‌ مسلم‌ یکی پس از دیگری از اطراف‌ او پراكنده‌ شده و او را کاملا تنها گذاشتند به طوری که حتی‌ كسی‌ نبود او را راهنمایی‌كند یا به‌ خانه‌ خودش پناه‌ دهد. تاریكی‌ او را فرا گرفت‌ و او در بین‌ راه‌ سرگردان‌ بود و نمی‌دانست‌ به‌ كجا برود.
داستان‌ بی‌یار و مددكار ماندن‌ مسلم‌ توسط‌ كوفیان‌، طولانی‌ و دردآور است‌ و این‌ خود دلیل‌ آشكاری‌ است‌ بر این‌ امر كه ‌خضوع‌ و كرنش‌ در برابر قدرت‌ و مادیات‌ و كسب‌ جاه‌ و منصب‌ جزء طبیعت‌ بشری‌ و از نقاط‌ ضعف‌ وی‌ به‌ شمار می‌رود. هرچند این‌ عمل‌ با اصول‌ و ارزش‌ها و الگوها تضاد داشته‌ باشد.
سرانجام‌ مسلم‌ به‌ خانه‌ای‌ پناه‌ برد، خانه‌ را محاصره‌ كردند و او را مورد حمله‌ قرار دادند. او نیز شمشیر به‌ كف‌ گرفت‌ و به ‌مبارزه‌ پرداخت‌ تا سه‌ بار آنان‌ را از خانه‌ بیرون‌ راند تا اینکه سربازان عبیدالله‌ از بیرون‌ سنگ‌ پرتاب‌ كرده و خانه‌ را به‌ آتش‌ كشیدند. مسلم به ناچار از خانه‌ بیرون‌ آمد و به‌ نبرد پرداخت‌. عبدالرحمن‌ بن‌ محمد بن‌ اشعث‌ صاحب‌ منزل‌، او را امان‌ داد. مسلم‌ خود را تسلیم‌ كرد. آنان‌ او را بر قاطری‌ سوار كرده و خلع‌ سلاح‌ نمودند. او دیگر قدرتی‌ نداشت‌. بنابراین‌ به‌ گریه‌ افتاد و دانست‌ كه‌ كشته‌ می‌شود.

پیام‌ مسلم‌ به‌ حسین‌رضی الله عنه
حضرت‌ حسین‌رضی الله عنه همان‌ از مكّه‌ خارج‌ شده‌ بود. مسلم‌ از محمّد بن‌ اشعث‌ خواست‌ كه‌ كسی‌ را نزد حسین‌ بفرستد تا به‌ وی‌ بگوید كه‌ بازگردد و فریب‌ كوفیان‌ را نخورد، زیرا آنها همان‌ یاران‌ پدرش‌ بودند كه‌ آرزو می‌كرد با مرگ‌ یا كشته‌ شدن‌ از دستشان‌ رهایی‌ یابد و به‌ او بگوید كه‌ اهل‌ كوفه‌ به‌ او دروغ‌ گفته‌اند و به‌ من‌ نیز خیانت‌ كرده‌اند. فرستاده‌ اشعث‌، حسین‌ را در محل‌ "زباله" (كه‌ مسافت‌ چهار روز راه،،‌ با كوفه‌ فاصله‌ داشت‌) ملاقات‌ كرد و پیام‌ مسلم ‌را به‌ او رسانید. اما حضرت حسین رضى الله عنه‌ باور نكرد و فرمود: «هر چه‌ خدا بخواهد همان‌ خواهد شد. هر بلایی‌ كه‌ بر سر ما بیاید آن‌ را در حق خود موجب‌ اجر و پاداش‌ و در حق‌ّ فرمانروایان‌ موجب‌ تباهی‌ می‌شماریم».
پس‌ از اینکه مسلم را دستگیر کردند او را‌ نزد ابن‌ زیاد بردند. سخنان‌ تند و تیزی‌ بین‌ آنها رد و بدل شد‌. سپس‌ ابن‌ زیاد فرمان‌ داد تا او را بالای‌كاخ‌ ببرند. آنان مسلم را د حالی که تكبیر می‌گفت‌ و ستایش‌ و سپاس‌ خدا را به‌ جای‌ می‌آورد و آمرزش‌ می‌خواست‌ به بالای کاخ بردند تا اينكه بالاخره مردی‌ بنام‌ "بكیر بن‌ عمران"‌ گردنش‌ را زد و سرش‌ را از بالای‌ كاخ‌ به‌ زمین‌ پرتاب‌ كرد و آنگاه‌ پیكرش‌ را به‌ دنبال‌ سرش‌ فرو افكند. و به این ترتیب مسلم بن عقیل با خیانت واضح و آشکار اهل کوفه جان به جان آفرین تسلیم کرده و به شهادت رسید.
هنگامی‌كه‌ مردم‌ از قصد حضرت حسین رضی الله عنه‌ به سوی ‌كوفه‌ مطّلع‌ شدند نسبت ‌به‌ آینده‌ ایشان نگران‌ شدند و او را از این‌ كار بازداشتند. دوستان‌ و اهل‌ رأی‌ نظر دادند كه‌ نباید به‌ عراق‌ برود؛ عبدالله بن‌ عباس‌رضی الله عنه فرمود: «عراقیان‌ مردمی‌ مكّارند، فریب‌ آنها را نخورید!. همین‌ جا بمانید‌ و به‌ مردم‌ عراق‌ بنویسید‌ كه‌ حاكم‌ خود را بیرون‌ كنند، اگر چنین‌ كردند نزد آنها بروید». حسین ‌رضی الله عنه فرمود‌: «ای‌ پسر عمو! به‌ خدا سوگند می‌دانم‌ كه‌ تو خیرخواه‌ من‌ هستی،‌ اما من‌ تصمیم‌ دارم‌ به‌ سوی‌ آنها حركت‌ كنم‌». ابن‌ عباس‌ فرمود‌: «حال كه بر رفتن خود مصمم هستید ‌پس‌ زن‌ و فرزندانتان‌ را با خود نبرید. به‌ خدا می‌ترسم‌ كه‌ شما را نیز مانند عثمان‌ كه‌ زن‌ و فرزندش‌ ناظر قتل‌ او بودند، بكشند».
حضرت عبدالله بن‌ عمررضی الله عنه نیز به‌ نزد حضرت حسین رفته‌ و خواست‌ كه‌ او را از رفتن‌ به‌ كوفه‌ منصرف‌ كند. اما هنگامی که حضرت‌ حسین رضى الله عنه‌ امتناع‌ ورزید او را در آغوش‌ گرفت‌ و با چشم‌ گریان‌ فرمود‌: «ای‌ كسی‌ كه‌ كشته‌ خواهی‌ شد! تو را به‌ خدا می‌سپارم‌». عبدالله بن‌ زبیر نیز ایشان را از رفتن‌ بازداشت‌ اما حسین رضی الله عنه‌ جواب داد: «خبر پیمان‌ بیعت‌ چهل‌ هزار نفر به‌ من‌ رسیده‌ كه‌ همگی‌ سوگند یاد كرده‌اند كه‌ مرا یاری‌ خواهند كرد».
ابوسعید خدری‌، جابر بن‌ عبدالله و سعید بن‌ مسیب‌ نیز از ايشان خواستند كه‌ به‌ كوفه‌ نروند اما وى نپذیرفت‌ و به‌ راه‌ خود ادامه‌ داد. حضرت‌ حسین‌ در بین‌ راه با "فرزدق‌" (شاعر معروف‌) ملاقات‌ كرد و احوال‌ مردم‌ عراق‌ را از وی جویا شد. فرزدق‌ گفت‌: «ای‌فرزند رسول‌ خدا! دل‌های‌ مردم‌ با توست‌، ولی‌ شمشیرها علیه‌ توست‌ و پیروزی‌ هم‌ در دست خداست»‌.

حسین‌ بن‌ علی رضی الله عنه در راه‌ كوفه‌
حضرت‌ حسین‌رضی الله عنه در حالی‌ كه‌ از سرنوشت‌ مسلم‌ و رویدادهای‌ كوفه‌ آگاهی‌ نداشت‌ به همراه‌ اهل‌ بیت‌ خود و شصت‌ نفر از اهل‌ كوفه‌ كه‌ او را همراهی‌ می‌كردند از مكّه‌ خارج‌ و بسوی‌ كوفه‌ رهسپار شد. در بین‌ راه‌ از قتل‌ مسلم و هانی‌ بن‌ عروة اطّلاع‌ یافت‌. آن‌گاه‌ بارها «إنا لله و إنا إلیه‌ راجعون‌» را می‌خواند. مردم‌ گفتند: حال‌ كه‌ چنین‌ است‌ خودتان را به‌ كشتن‌ ندهید. فرمود: «زندگی‌ بعد از آنها فایده‌ای‌ ندارد». وقتی‌ به‌ محل‌ "حاجز" رسید فرمود‌: «شیعیان‌ ما دست‌ از یاری‌ ما كشیده‌اند، هر كس‌ دوست دارد از همین‌ جا برگردد و هیچ‌ گونه‌ ملامت‌ و سرزنشى متوجه او نخواهد شد». با شنیدن‌ این‌ سخن‌ عده‌ای‌ ازهمراهان‌ پراكنده‌ شدند (اینها بادیه‌ نشینانی‌ بودند كه‌ در بین‌ راه‌ به‌ ايشان پیوسته‌ بودند) و به جز كسانى كه از مكّه‌ با لشكرهمراه‌ بودند كس ديگری باقی‌ نماند.
عبیدالله بن‌ زیاد سپاهی‌ به‌ فرماندهی‌ "حرّبن‌ یزید تمیمی"‌ به‌ سوی‌ حضرت حسین رضی‌الله‌عنه ‌ فرستاد. حرّ در محلی‌ به‌ نام‌ "ذوحم"‌ به‌ حضرت‌حسین‌ رضی الله عنه رسید. حضرت‌ حسین ‌رضی الله عنه نماز ظهر را با آنان‌ خواند و هر گروه‌ به‌ جای‌ خود بازگشتند. بعد از ادای‌ نمازعصر، حضرت حسین‌ رضی الله عنه دو كیسه‌ی‌ انباشته‌ از نامه‌ بیرون‌ آورد و در برابر ایشان‌ بر زمین‌ ریخت‌ و تعدادی‌ از آنها را خواند و سبب‌ آمدن‌ خود را توضیح‌ داد. حرّ گفت‌: «ما از ‌ كسانی‌ كه‌ برای‌ تو نامه‌ نوشته‌اند نیستیم‌، ما برای‌ جنگ‌ با شما نیامده‌ایم‌، فقط‌ مأموریت‌ داریم‌ تا رسیدن‌ به‌ نزد ابن‌ زیاد شما را همراهی‌ كنیم‌». حضرت‌ حسین‌رضی الله عنه فرمود: مرگ‌ از این‌ كار آسان‌تر است‌. حرّ با شنیدن این حرف‌ برگشت و به‌ گوشه‌ای‌ رفت‌. در این‌ هنگام‌ جمعی‌ از مردم‌ كوفه‌ به‌ نزد حسین ‌رضی الله عنه آمدند. از آنان‌ احوال‌ مردم‌ آنجا را جویا شد. یكی‌ از آنان‌ كه‌ مجمّع‌ بن‌ عبیدالله عامری‌ بود گفت‌: «سران‌ و بزرگان‌ مردم‌ رشوه‌های‌ بزرگ‌ دریافت‌ كرده‌اند و كیسه‌هایشان‌ پر شده‌ است‌ و همگی‌ علیه‌ شما هم‌دست شده‌اند، اما بقیه‌ی‌ مردم‌، دل‌هایشان‌ به‌ هوای‌ شما پَر می‌زند، ولی‌ فردا شمشیرشان‌ به‌ كشتن‌ شما از نیام‌ بیرون خواهد آمد».
هنگامی‌ كه‌ حضرت‌ حسین‌ رضی الله عنه به‌ محل‌ "نینوا" (نزدیك‌ كربلا) رسید پیك‌ ابن‌ زیاد نامه‌ای‌ برای‌ حرّ آورد كه‌ به‌ او فرمان‌ داده‌ بود تا حضرت‌ حسین ‌رضی الله عنه را از راه‌ بیابانی‌ آرام‌ آرام‌ به‌ سوی‌ عراق‌ هدایت‌ كند، تا سپاه‌ او در رسد. روز بعد (دوم‌محرم‌ سال‌ 61 هـ.) عمر بن‌ سعد با لشكرش‌ از راه‌ رسید. حسین ‌رضی الله عنه به‌ او فرمود‌: «من‌ از شما یكی‌ از این‌ سه‌ چیز رامی‌خواهم‌؛ یا مرا بگذارید تا از همان‌ راهی‌ كه‌ آمده‌ام‌ برگردم‌. یا اینکه‌ نزد یزید بروم‌ و با او صحبت کنم. یا اینكه‌ راهم‌ را به‌ سوی‌ ترك‌ها باز گذارید تا با آنها بجنگم‌ و كشته‌ شوم»‌. عمر بن‌ سعد خواسته‌های‌ وی‌ را به‌ اطلاع‌ ابن‌زیاد رسانید. ابن‌ زیاد خواسته‌‌ او را پذیرفت‌ و تصمیم‌ گرفت‌ كه‌ او را نزد یزید حاضر كند. اما شمربن‌ ذی‌ الجوشن‌ مخالفت‌ كرد و گفت‌: باید او به‌ فرمان‌ تو تن‌ در دهد. زیاد به‌ عمر بن‌ سعد همین‌ چیز را ابلاغ‌ كرد. حسین‌رضی الله عنه گفت‌: «سوگند به‌ خدا كه ‌این‌ كار را نخواهم‌ كرد».
عمربن‌ سعد جنگ‌ با حسین ‌رضی الله عنه را به‌ تأخیر انداخت‌ و وقت‌‌گذرانی‌ كرد. زیاد، شمربن‌ ذی‌ الجوشن‌ را به‌ سوی‌ او فرستاد و به‌ او گفت‌: نزد عمربن سعد برو، اگر او پیشروی‌ كرد همراه‌ او بجنگ‌، درغیر این صورت‌ گردنش‌ را بزن‌ و خود به‌ جای‌ او فرمانده‌ باش‌!. حدود سی‌نفر از همراهان‌ ابن‌ سعد كه‌ از اعیان‌ كوفه‌ بودند وقتی‌ دیدند كه‌ هیچ‌ یك‌ از خواسته‌های حضرت‌ حسین رضی الله عنه‌ پذیرفته‌ نشد گفتند: «فرزند رسول‌ الله صلی الله علیه و سلم سه‌ پیشنهاد عرضه‌ كرد و شما یكی‌ از آنها را هم‌ نـپذیرفتید. همراهی‌ با شـما جـایز نیست»‌. سـپس‌ به‌ حسـین‌پیوستند و هـمراه‌ او جنگیدند.

در میدان‌ كربلا
هنگامی‌ كه‌ حضرت‌ حسین‌رضی الله عنه به‌ كربلا رسید پرسید: اسم‌ این‌ سرزمین‌ چیست‌؟ گفتند: كربلا. فرمود: «آری‌! كرب‌ (غم‌) و بلا». ابن‌ زیاد به‌ ابن‌ سعد فرمان‌ داد تا آب‌ را بر‌ روی‌ حضرت‌ حسین‌رضی الله عنه ببندند. حضرت‌ حسین ‌رضی الله عنه خطاب به‌ یارانش‌ در حالی‌كه‌ شمشیرهای‌ خود را حمایل‌ كرده‌ بودند فرمود: «آب‌ بردارید و اسب‌های‌ خود و اسب‌های‌ دشمن‌ را سیراب‌ كنید». و نماز ظهر را با آنان‌ خواند.
ابن‌ سعد، شمربن‌ ذی‌ الجوشن‌ را به‌ فرماندهی‌ پیاده‌ نظام‌ منصوب‌ كرد. شب‌ پنجشنبه‌ نهم‌ محرم‌ به‌ حسین‌ و یارانش‌ تاختند. حسین‌ رضی الله عنه در آن‌ شب‌ به‌ اهل‌ بیتش‌ سفارش‌هایی‌ كرد و برای‌ یارانش‌ خطبه‌ای‌ ایراد نمود و فرمود‌:«شما اختیار دارید بروید و مرا تنها بگذارید؛ زیرا دشمن‌ مرا می‌خواهد». برادران‌، پسران‌ و برادرزادگان‌ وی‌ عرض کردند:«خدا هرگز روزی‌ را نیاورد كه‌ پس‌از تو زنده‌ بمانیم». فرزندان‌ عقیل‌ گفتند: «خود و اموال‌ و خویشان‌ خود را فدایت‌ خواهیم‌ كرد، بعد از شما زندگی‌ برای‌ ما تلخ‌ و ناگوار خواهد بود».
حضرت‌ حسین‌رضی الله عنه روز جمعه‌ و بنا به‌ روایتی‌ روز شنبه‌ دهم‌ محرم نماز صبح‌ را با یاران‌ خود كه‌ سی‌ و دو سوار و چهل‌ پیاده‌ بودند اقامه نمود و سپس‌ بر اسب‌ خود سوار شد و قرآن‌ را پیش‌ روی‌ خود قرار داد. علی‌ بن‌ حسین‌ (زین‌العابدین‌) نیز كه‌ ضعیف‌ و بیمار بود در جنگ‌ شركت‌ كرد. حضرت حسین رضی الله عنه‌ نزدیك‌ سپاه‌ دشمن‌ رفت‌ و آنها را از نسب‌، مقام‌ و مرتبت‌ و فضایل‌ خویش‌ آگاه‌ ساخت‌ و فرمود: ‌«من‌ فرزند دختر پیامبر شما هستم‌. به‌ خود آیید و از خویشتن‌ بپرسید كه‌ آیا برای‌ شما رواست‌ كه‌ فردی‌ چون‌ مرا بكشید؟...».
در این‌ هنگام‌ حرّبن‌ یزید ریاحی‌ به‌ اسب‌ خود نهیب‌ زد و به‌ حضرت‌ حسین‌ پیوست‌ و در ركاب‌ او جنگید تا كشته‌ شد.
شمربن‌ ذی‌الجوشن‌ به‌ یاران‌ حسین ‌رضی الله عنه حمله‌ برد. آنان‌ مردانه‌ در برابر او ایستادگی‌ كردند. حسین‌رضی الله عنه برای‌ آنان‌ دعای‌خیر می‌كرد و می‌فرمود‌:«خداوند بهترین‌ پاداش‌ پرهیزگاران‌ را به‌ شما عنایت‌ كند». یاران‌ حضرت حسین تا پای‌ جان‌ جنگیدند. بسیاری‌ از برادران‌ حسین‌ بن‌ علی رضی‌الله‌عنهما ‌ به‌ شهادت‌ رسیدند. "شمر" فریاد برآورد كه؛‌ منتظر چه‌ هستید؟ او- حسین- را بكشید. "زرعه بن‌ شریك‌ تمیمی"‌ پیش‌رفت‌ و با شمشیر به‌ شانه مبارکش ضربه‌ای وارد کرد. سپس‌ "سنان‌ بن‌ انس‌ نخعی" جلو رفت و ابتدا ایشان را با نیزه‌ مورد ضربه‌ قرار داد و سپس‌ از اسب‌ فرود آمد و سر مبارک حضرت حسین‌ را از تن‌ جدا كرد.
ابومخنف‌ به‌ نقل‌ از جعفربن‌ محمد می‌گوید: «هنگامی ‌که حضرت حسین رضی‌الله‌عنه به شهادت رسید سی‌ و سه‌ زخم‌ِ نیزه‌ و سی‌ و چهار ضربه شمشیر بر بدن‌ مبارکش ظاهر بود».
بنابر قول مشهور مورخین تعداد‌ كسانی‌ كه‌ با حضرت حسین‌ رضی الله عنه در كربلا شهید شدند هفتاد و دو نفر بودند. از محمّدبن‌ حنفیه‌ نقل‌ شده‌ است كه‌‌: «هفده ‌نفر از نسل‌ حضرت فاطمه‌ رضی‌ الله عنها به همراه حضرت حسین رضی‌الله‌عنه به‌ شهادت رسیدند».
حضرت‌ حسین‌ رضی الله عنه روز جمعه‌ دهم‌ محرم‌ سال‌ شصت‌ و یكم هجری‌ به‌ شهادت‌ رسید. در آن‌ هنگام‌ عمر ایشان پنجاه‌ وچهار سال‌ و شش‌ ماه‌ و پانزده‌ روز بود.
در کربلا همراه با حضرت حسین رضی الله عنه سی و سه نفر از اهل بیت شهید شد

نصایح سودمند حضرت حسین رضی الله عنه

حضرت حسین رضی الله عنه فرمود: چون مردم جهت رفع حاجات خود پیش تو آیند بر اثر آن ملول نشو و این نعمت خداوندی است که نیاز آنها توسط تو بر طرف گردد، اگر تو بر اثر آن ملول و پریشان شوی آنوقت این نعمت، به قهر و غضب الهی مبدل می گردد ،یعنی تو را نیازمند دیگران می گرداند که جهت رفع نیاز خود به درهای دیگران بروی.
روزی حضرت حسین رضی الله عنه در حرم مکه در حالی که حجر اسود را گرفته بود چنین دعا می فرمود: بار الها! باز هم نعمتهای خویش را از من سلب ننمودی و مرا به مصیبتی گرفتار ننمودی، بار الها! از کریم، کرم می شود.
حضرت حسین رضی الله عنه همراه با والد محترمش به کوفه تشریف برده بود، و در تمام جبهه ها با او همراه بود تا اینکه وی به شهادت رسید، سپس با حضرت حسن رضی الله عنه همراه بود هنگامی که او از امارت دستبردار شده و به مدینه منوره تشریف برد، آنوقت حضرت حسین رضی الله عنه نیز همراه با او به مدینه رفت و تا قبل از آغاز فتنه یزید در مدینه منوره مقیم شد.

در حضور یزید
هشام‌ می‌گوید: «هنگامی‌ كه‌ سر حضرت‌ حسین‌رضی الله عنه به‌ نزد یزید آورده‌ شد چشمان یزید‌ پر از اشك‌ شد و گفت‌: «من‌ بدون‌قتل‌ حسین‌ از شما راضی‌ بودم‌. خدا پسر سمیه‌ را لعنت‌ كند! به‌ خدا اگر من‌ همراه‌ او- حسین- بودم‌ او را می‌بخشیدم‌».
یكی‌ از غلامان‌ آزاد شده‌‌ امیر معاویه رضی الله عنه‌ می‌گوید: «هنگامی که‌ سر حضرت حسین رضی‌الله‌عنه ‌ در مقابل‌ یزید گذاشته‌ شد دیدم‌ كه‌ گریه‌ می‌كند و می‌گوید: «اگر میان‌ او و ابن‌ زیاد نسب‌ و پیوندی‌ بود چنین‌ نمی‌كرد».
زنان‌ و همراهان‌ بازمانده‌ حضرت‌ حسین‌ را نزد یزید بردند. یزید ابتدا با خشونت‌ برخورد كرد، اما دیری‌ نگذشت‌ كه ‌رفتار خود را تغییر داد و با مهربانی‌ پیش‌ آمد و آنها را نزد اهل‌ بیت‌ خود برد و آنان‌ را گرامی‌ داشت‌ و سپس‌ به‌ مدینه‌ فرستاد.

واقعه‌ی‌ حَرّه‌ و مرگ‌ یزید
داستان‌ حرّه‌ در سال‌ 63هـ رخ‌ داد. این‌ حادثه‌ لكّه‌ ننگی‌ است‌ بر پیشانی‌ تاریخ‌ صدر اسلام‌. زیرا یزید به‌ مسلم‌ بن‌عقبه‌ اجازه‌ داد كه‌ به‌ مدت‌ سه‌ روز شهر مدینه‌ را مورد هرگونه‌ غارت‌ و تاراج‌ قرار دهد. ابن‌ كثیر در مورد این قضیه می‌گوید: «در این‌ سه‌ روز به‌ قدری‌ فساد و خراب‌كاری‌ در شهر نبوی‌ صورت گرفت كه‌ از حد و مرز خارج‌ است‌. یزید می‌خواست‌ سلطه‌ و قدرت‌ خود را مستحكم‌ كند و بدون‌ منازع‌ و مخالف‌ حكومت‌ كند، اما پوزه‌اش‌ به‌ خاك‌ مالیده‌ شد و خداوند او را ناكام‌گردانید».
یزید بعد ازاین واقعه مدت زیادی زنده‌ نماند و از حكومت‌ بیش‌ از چهار سال‌ بهره‌ نبرد و در چهاردهم‌ ربیع‌الاول‌ سال‌ 64 هجری قمری‌ در گذشت‌.
با مرگ‌ یزید، حكومت‌ آل‌ ابوسفیان‌ پایان‌ یافت‌ و به‌ بنی‌ مروان‌ بن‌ حكم‌ منتقل‌ شد و در میان‌ آنها دست‌ به‌ دست‌ گشت‌ تا این‌ كه‌ به‌ بنی‌عبّاس‌ رسید. خداوند مالك‌ حكومت‌هاست‌، اوست‌ كه‌ به‌ هر كس‌ بخواهد حكومت‌ می‌بخشد و از هر كس‌بخواهد حكومت‌ را می‌گیرد. هر كس‌ را بخواهد عزّت‌ می‌دهد و هر كس‌ را بخواهد ذلیل‌ می‌كند.

فاجعه‌ی‌ كربلا از منظر علمای‌ اهل‌ سنّت‌
امامان‌ و بزرگان‌ اهل‌ سنّت‌ همواره‌ این‌ كار یزید و فرماندهان‌ او مانند عبیدالله بن‌ زیاد، عمر بن‌ سعد و شمربن‌ ذی‌ الجوشن ‌را زشت‌ دانسته‌ و از آنها اعلام‌ برائت‌ و بیزاری‌ نموده‌اند و به‌ شهادت‌ رساندن‌ ظالمانه‌‌ حضرت‌ حسین‌ رضی الله عنه و یاران‌ او را كاری‌ بسیار نفرت‌انگیز دانسته‌ و ناراحتی‌ قلبی‌ خویش‌ را اظهار داشته‌اند. در اینجا با رعایت‌ اختصار، نمونه‌هایی‌ آورده‌می‌شود:
صالح‌، فرزند امام‌ احمد بن‌ حنبل‌ می‌گوید: «به‌ پدرم‌ گفتم‌: عده‌ای‌ می‌گویند كه‌ یزید را دوست‌ دارند». گفت‌: «ای‌ فرزندم‌! آیا كسی‌ كه‌ به‌ خدا و روز قیامت‌ ایمان‌ دارد، می‌تواند یزید را دوست‌ داشته‌ باشد؟! گفتم‌: پس‌ چرا او را لعنت‌ نمی‌كنی‌؟ گفت‌: آیا تا به حال دیده‌ای‌ كه‌ پدرت‌ كسی‌ را لعنت‌ كند.
علامه‌ ابن‌ تیمیه‌ در گفتگویی‌ که با یكی‌ از فرماندهان‌ سپاه‌ مغول‌ به‌ نام‌ "بولایی‌"‌ كه‌ در فتنه‌ بزرگ‌ به دمشق‌آمده‌ بود، چنین‌ گفت‌: «هر كس‌ حسین‌ را كشته‌ یا در قتل‌ وی‌ همكاری‌ داشته‌ یا به‌ قتل‌ او راضی‌ بوده‌ است‌ لعنت‌ خدا و فرشتگان‌ و انسان‌ها بر او باد!. خداوند نه‌ عذاب‌ را از آنها دور می‌كند و نه‌ عوض‌ قبول‌ می‌كند، خداوند حضرت‌ حسین‌رضی الله عنه را به‌ وسیله‌ شهادت‌ عزّت‌ بخشید و سرافراز نمود و كسانی‌ را كه‌ او را كشتند یا در كشتن‌ او كمك‌ كردند یا بدان‌ راضی‌ بودند، رسوا ساخت».
حضرت‌ حسین‌رضی الله عنه با پیروی‌ از شهدای‌ پیشین‌ اسلام‌، جان‌ خود را بر كف‌ نهاد. همانا او و برادرش‌ سرور جوانان‌ اهل‌ بهشت‌ هستند. آنها زمانی‌ پرورش‌ یافتند كه‌ اسلام‌ دارای‌ عزّت‌ و سیادت‌ بود. لذا آن‌ زحمات‌ و رنج‌هایی‌ كه‌ خانواده‌ی‌ آنها در راه‌ هجرت‌ و جهاد و تحمّل‌ آزار و اذیت‌ كفار متحمّل‌ شدند به‌ آنها نرسید، بنابراین ‌خداوند به‌ وسیله‌‌ شهادت‌، كرامت‌ آنها را تكمیل‌ گردانید و به‌ درجات‌ آنها افزود. از دست دادن ایشان مصیبت بسیار بزرگی برای تاریخ اسلام‌ است‌ و خداوند دستور فرموده‌ است‌ كه‌ به‌ هنگام‌ مصیبت‌ صبر پیشه‌ كنید و «إنالله ‌وإنا إلیه‌ راجعون‌» بخوانید؛ آنجا كه‌ می‌فرماید: «وَبَشِّرِ الصَّابِرِین‌َ الَّذِین‌َ إذَا اَصَابَتْهُم‌ مُصِیبَة‌ٌ قَالُوْا إنَّاللهِ وإِنّا إلَیه‌ِ رَاجِعُون‌َ* اُوْلَئِك‌َ عَلَیهِم‌ْ صَلَوَات‌ٌ مِن‌ رَبِّهِم‌ْ وَرَحْمَة‌ ٌوَ اُولَئِك‌َ هُم‌ُ الْمُهْتَدُون‌َ» (و بشارت‌ بده‌ به‌ صابران‌ و استقامت‌ كنندگان‌، كسانی‌ كه‌ هرگاه‌ مصیبتی‌ به‌ آنها رسد می‌گویند: ما از آن‌ خدا هستیم‌ و به‌ سوی‌ او بازمی‌گردیم‌)
شیخ‌ احمد سرهندی‌، معروف‌ به‌ مجدّدالف ثانی( متوفی‌ 1034 هـ.) در یكی‌ از نامه‌هایش‌ می‌نویسد: «یزیدِ محروم‌ از سعادت‌، از زمره‌ی‌ فاسقان‌ به‌ شمار می‌آید، توقّف‌ در لعنت‌ او فقط‌ بنابراصل‌ مقرّر اهل‌ سنّت‌ است‌ كه‌ می‌گویند: نباید به‌ لعن‌ شخص‌ معین‌ گرچه‌ كافر هم‌ باشد مبادرت‌ ورزید، مگر آنكه‌ به‌ یقین‌ معلوم‌ شود كه‌ خاتمه‌ی‌ او بر كفر بوده‌ و درحالت‌ كفر از دنیا‌ رفته‌ است‌؛ مانند ابولهب‌ و زنش‌. این‌ بدان‌ معنی‌ نیست‌ كه‌ یزید سزاوار لعنت‌ نمی‌باشد؛ زیرا خداوندمی‌فرماید: «إن‌َّ الَّذین‌َ یؤْذُون‌َ اللهَ وَ رَسُولَه‌ُ لَعَنَهُم‌ُ اللهُ فِی‌ الدُّنْیا وَ الآخِرَة» (كسانی‌ كه‌ خدا و پیامبرش‌ را مورد آزار و اذیت‌ قرار می‌دهند خداوند آنها را در دنیا و آخرت‌ از رحمت‌ خود دور و لعن‌ می‌كند».
محدّث‌ بزرگ‌ علامه‌ شیخ‌ عبدالحق‌ بخاری‌ دهلوی‌ (متوفی‌ 1052 هـ.) در كتاب‌ «تكمیل‌ الإیمان‌» می‌نویسد: «خلاصه‌ اینكه‌ یزید از نظر ما مبغوض‌ترین‌ و منفورترین‌ فرد است‌، جرایمی‌ را كه‌ این‌ بدبخت‌ِ بی‌ سعادت‌ در امت‌ اسلام‌ مرتكب‌شد كسی‌ مرتكب‌ نشده‌ است‌».
امام‌ احمدبن‌ عبدالرحیم‌، معروف‌ به‌ شاه ولی‌ الله دهلوی‌ (متوفی‌ 1176هـ) در كتاب‌ معروفش‌ «حجة‌الله البالغه‌» در بحث‌ "فِتَن" پیرامون‌ تشریح‌ «دعاة‌ الضلال‌» (دعوتگران‌ به‌ سوی‌ گمراهی‌) كه‌ در حدیث‌ آمده‌ است‌، چنین‌ می‌نویسد: «دعوتگران‌ به‌ سوی‌ گمراهی‌ یكی‌ یزید در شام‌ و دیگری‌ مختار در عراق‌ بودند».
این‌ بحث‌ را با گفتاری‌ منصفانه‌ از دانشمند و مصلح‌ بزرگ‌ علامه‌ رشید احمد گنگوهی‌ (متوفی‌ 1323 هـ.) به‌ خاتمه می دهیم؛ ایشان‌ در فتاوای‌ خویش‌ می‌نویسد: «هر چند اعمال‌ ناشایست‌ یزید موجب‌ لعن‌ هستند، ولی‌ از اخبار و روایات‌ تاریخی‌ و قراین‌ معتبر ثابت‌ نشده‌ كه‌ آیا او این‌ اعمال‌ را حلال‌ می‌دانست‌ یا خیر و در صورت‌ حلال‌ دانستن‌ در حالت‌ كفر مرده‌ است‌ یا خیر؟ و تا زمانی‌ كه‌ چنین‌ امری‌ محقّقاً به‌ ثبوت ‌نرسیده‌ باشد نمی‌توان‌ قطعاً حكم‌ كرد. پس‌ مدار جواز و عدم‌ جواز لعن‌ [در این‌ موضوع] بر مبنای‌ تاریخ‌ استوار است‌. بنابراین‌ احتیاط‌ و بهترین‌ راه‌ برای‌ ما سكوت‌ است‌؛ زیرا اگر لعن‌ جایز باشد در لعنت‌ نكردن‌ هیچ‌ اشكالی‌ وجود ندارد؛ برای‌ این‌ كه‌ لعن‌كردن‌ نه‌ فرض‌ است‌ نه‌ واجب‌ و نه‌ سنت‌ و نه‌ مستحب‌، بلكه‌ فقط‌ مباح‌ است‌. اگر كسی‌ كه‌ او را لعنت‌ می‌كنیم‌، مستحق‌ لعنت‌نباشد، درست‌ نیست‌ كه‌ خود را با معصیت‌ آلوده‌ كنیم‌».

فعالیت‌ برای‌ تغییر نظام‌ فاسد و ارزش‌ آن‌
خلافت‌، بعد از خلفای‌ راشدین‌ ـ متأسّفانه‌ ـ به‌ تدریج‌ به‌ نظام‌ موروثی‌ و خاندانی‌ مبدّل‌ گشت‌. عرب‌ و مسلمانان‌ در برابر این‌ نظام‌، سرتسلیم‌ فرود آوردند. هیچ كس‌ نمی‌توانست‌ در قیام‌ علیه‌ خلیفه‌ اموی‌ و عباسی‌ امید پیروزی‌ داشته‌ باشد مگركسانی‌ كه‌ از شرافت‌ نسبی‌ و برتری‌ خانوادگی‌ برخوردار بودند و همچنین‌ از حمایت‌ و پشتیبانی‌ قومی‌ و مردمی‌ بهره‌مند بودند و توان‌ مبارزه‌ با قدرت‌ مستحكم‌ آنها را داشتند.
بعد از قیام‌ حسین‌ بن‌ علی ‌رضی الله عنه نواده‌‌ ایشان، زیدبن‌ علی‌ بن‌ حسین‌ در برابر هشام‌ بن‌ عبدالملك‌ اموی‌ قیام‌ كرد. وی‌ در سال‌122 هـ. شهید و به‌ دار آویخته‌ شد. امام‌ ابوحنیفه او را در این‌ قیام‌ حمایت‌ و یاری‌ نمود.
سپس‌ از اولاد حسن‌ بن‌ علی رضی الله عنه‌، محمد بن‌ عبدالله بن‌ حسن‌ بن‌ علی‌ ذوالنفس‌ الزكیه‌، در مدینه‌ و برادرش‌، ابراهیم‌ در كوفه‌ دربرابر منصور عبّاسی‌ قیام‌ كردند. امام‌ ابوحنیفه‌ و امام مالك‌ از طرفداران‌ ذوالنفس‌ الزكیه‌ بودند. امام‌ ابوحنیفه‌ آشكارا او را یاری‌می‌كرد و با كمك‌های‌ مالی‌ فراوان‌ نیز از او حمایت‌ می‌نمود و به‌ حسن‌ بن‌ قحطبه‌، یكی‌ از فرماندهان‌ نظامی‌ ارتش‌ منصور توصیه‌ نمود كه‌ با ذوالنفس‌ الزكیه‌ نجنگد، لذا ابن‌ قحطبه‌ از جنگ‌ با او بازآمد و از منصور عذرخواهی‌ كرد. به‌ همین‌ دلیل ‌منصور با امام‌ ابوحنیفه‌ دشمن‌ شد و ایشان را مورد شكنجه‌ و آزار قرار داده و به زندان انداخت تا اینکه در همان زندان جان به حان آفرین تسلیم نمود.
در تاریخ‌ كامل‌ ابن‌ اثیر آمده‌ است‌ كه‌ مردم‌ مدینه‌ از امام‌ مالك‌ بن‌ انس پرسیدند: ما كه‌ با ابوجعفر (منصور) بیعت‌كرده‌ و با او پیمان‌ بسته‌ایم‌، آیا می‌توانیم‌ پیمان‌ را بشكنیم‌ و محمد ذوالنفس‌ الزكیه‌ را در قیام‌ علیه‌ منصور یاری‌ كنیم‌؟. امام‌مالك‌ در پاسخ‌ گفت‌: «بیعت‌ شما از روی‌ اجبار و اكراه‌ بوده‌ است‌، لذا شما مكلّف‌ به‌ رعایت‌ این‌ پیمان‌ نیستید». آنگاه‌ مردم‌ به‌یاری‌ محمد شتافتند. محمّد در ماه‌ رمضان‌ سال‌ 145 هـ. در مدینه‌ به‌ شهادت‌ رسید و برادرش‌، ابراهیم‌ نیز در ذی القعده‌همان‌ سال‌ به شهادت رسید.
این‌ فعالیت‌ها به‌ ظاهر ناكام‌ ماند و نتیجه‌ی‌ مطلوب‌ حاصل‌ شد؛ زیرا حكومت‌ها بسیار مقتدر و دارای‌ توان‌ رزمی‌ و ریشه‌ مستحكم‌ بودند. در تاریخ‌ گذشته‌ و معاصر بسیاری‌ از نهضت‌ها و فعالیت‌ها دیده‌ شده‌ كه‌ بر پایه‌ی‌ اخلاص‌، ایمان‌، شجاعت‌ و پایمردی‌ استوار بوده‌ و رهبران‌ آنها و نیز پیروان‌ آنها در فداكاری‌ جانی‌ و مالی‌ هیچ‌گونه‌ كوتاهی‌ نكرده‌اند، اما با این‌همه‌ باز هم‌ در برابر حكومت‌های‌ منظّم‌ و تا دندان‌ مسلح‌ با شكست‌ مواجه‌ شده‌اند. این‌ امر چیز جدیدی‌ نیست‌ و در نظام ‌آفرینش‌ و قانون‌ طبیعی‌ جهان‌ شگفتی‌ ندارد. گر چه‌ این‌ فعالیت‌ها از نظر سیاسی‌ و نتیجه‌ ظاهری‌ به‌ موفقیت‌ نرسیدند، اما خدمت‌ بزرگی‌ برای‌ اسلام‌ انجام‌ دادند؛ زیرا تاریخ‌ اسلام‌ و شرافت‌ و كرامت‌ امت اسلامی‌ را حفظ‌ نمودند. اگر این‌ فعالیت‌ها در ادوار مختلف‌ وجود نمی‌داشت تاریخ‌ اسلام‌ مجموعه‌ای‌ بود از داستان‌های‌ خودخواهی‌، زورگویی‌، تطمیع‌ و تهدید پادشاهان‌ جبّار و سودجو و كرنش‌ آدم‌های‌ درباری‌ و فرصت‌ طلب‌. این‌ مجاهدان‌ِ قهرمان‌ و مؤمنان‌ از خودگذشته‌، جان‌ بر كف‌ نهاده‌ و در برابر رژیم‌های‌فاسد و تطمیع‌ مادی‌ آنان‌ سر تسلیم‌ فرود نیاوردند و برای‌ نسل‌های‌ آینده‌ الگوهایی‌ درخشان‌ از ایمان‌ و یقین‌ به‌ جای‌ گذاشتند كه‌ همواره‌ بر تارك‌ تاریخ‌ نورافشانی‌ می‌كنند و الهام‌ بخش‌ دلاوری‌ اسلامی‌ و قیام‌ علیه‌ فساد و دفاع‌ از اسلام‌ مظلوم‌ و كرامت ‌از دست‌ رفته‌ آن‌ است‌.
حقّا كه‌ این‌ خود میراث‌ افتخارآمیز و سرمایه‌‌ گران‌بهایی‌ است‌ كه‌ موجب‌ عزّت‌ اسلام‌ و سربلندی‌ مسلمانان‌ است‌.
«مِن‌َ الْمُؤْمِنین‌َ رِجال‌ٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللهَ عَلَیه‌ِ فَمِنْهُم‌ْ مَن‌ْ قَضی‌ نَحْبَه‌ُ وَ مِنْهُم‌ْ مَن‌ْ ینْتَظِرُ وَ ما بَدَّلُوا تَبْدیلاً» (در میان‌ مؤمنان‌ مردانی‌ هستند كه‌ بر سر عهدی‌ كه‌ با خدا بستند صادقانه‌ ایستادند؛ بعضی‌ پیمان‌ خود را به‌ آخر بردند (و در راه‌ او شربت‌ شهادت‌ نوشیدند) و بعضی‌ دیگر در انتظارند و هرگز تغییر و تبدیل‌ در عهد و پیمان‌ خود راه‌ ندادند).

دیدگاه مولانا عبدالحمید درباره آیت الله منتظری

2009-12-22T11:21:00.001+03:30

مولانا عبدالحميد، امام جمعه اهل سنت زاهدان،‌ در گفت و گو با «راديو فردا» دیدگاه خویش را در مورد آيت الله منتظری بیان داشت.

ایشان گفت: آیت الله منتظری نظرات بسيار خوبی را در رابطه با اخوت اسلامی و برادری اسلامی و وحدت شيعه و سنی داشتند. پس از پيروزی انقلاب اسلامی، ایشان پيشنهاد برقراری هفته وحدت ميان شيعيان و اهل سنت را مطرح کرد. اين پيشنهاد سپس از سوی آيت الله خمينی پذيرفته شد و از آن پس، فاصله ای که از لحاظ روايت های تاريخی بين شيعه و سنی درباره ولادت حضرت رسول صلی الله علیه وسلم اختلاف وجود دارد و آن فاصله يک هفته ای است، هفته وحدت اعلام شد. اين هفته در ايران گرامی داشته شده است.

مولانا عبدالحمید در جواب سؤالی که مناسبات آيت الله منتظری با اهل سنت چگونه بود؟ گفت:

روابط آيت الله منتظری با برادران اهل سنت بسيار خوب بود. ايشان تا زمانی که در صحنه بودند، بسياری از اهل سنت از مناطق مختلف برای مشکلات خود به ايشان مراجعه می کردند. ولی بعد از اين که ايشان از صحنه سياسی حذف شدند، ارتباط اهل سنت با ايشان -به دليل محدويت ها عليه ايشان- به اندازه گذشته نبود و برای آنان مقدور نبود که نزد ايشان بروند و مشکل يا درد خود را مطرح کنند.

خبرنگار «رادیو فردا» از ایشان پرسید: فکر می کنيد که جايگاه آيت الله منتظرى از لحاظ ديدگاه هايی که از لحاظ فقهی و سياسی داشت، چقدر در جامعه ايران تاثيرگذار بوده است؟
مولانا عبدالحمید گفت: ايشان از لحاظ فقهی جايگاه بسيار والايی داشت و از شخصيت های علمی در ميان برادران شيعه بود. ايشان همچنين يکی از مراجع بزرگ ايران بود و بالاخره اينکه ديدگاه فقهی ايشان در ميان بسياری از مردم پذيرش زيادی داشت. بسياری از ايشان تقليد می کردند.در عين حال، آيت الله منتظری در پيروزی انقلاب نقش داشتند و زحمت کشيدند و از لحاظ ديدگاه های سياسی طرفدارانی داشتند که ديدگاه های سياسی ايشان را قبول داشتند.

پیام تسلیت شیخ الاسلام مولانا عبدالحمید بمناسبت درگذشت آیت الله منتظری

2009-12-21T14:03:00.006+03:30

بمناسبت درگذشت آیت الله منتظری، شیخ الاسلام مولانا عبدالحمید امام جمعه اهل سنت زاهدان پیام تسلیتی صادر نمودند که متن آن بشرح ذیل می باشد:

بسم الله الرحمن الرحیم
«انالله وانا اليه راجعون»

«مَوتُ العَالِمِ مَوتُ العَالَم»
حضرت آیت الله منتظری از مراجع عظام شیعه، از سرمایه های علمی کشور و شخصیات شاخص جهان اسلام بود.

درگذشت ایشان ضایعۀ اسفناکی برای حوزه های علمیه و جامعه علمی می باشد. ایشان در طول زندگی شان علاوه بر خدمات علمی و فقهی در به ثمر رساندن انقلاب اسلامی همواره در کنار رهبر فقید انقلاب اسلامی قرار داشتند و در این راستا مدتها در زندان بسر بردند. پس از پیروزی انقلاب اسلامی نیز تلاشهای زیادی در مورد رعایت نظم و قانون نموده، در جهت وحدت امت اسلامی علی الخصوص شیعه و سنی گامهای مؤثری برداشتند و هفته وحدت از جمله پیشنهادات و ابتکارات این عالم و فقیه عالیقدر بود که بنیان گذار جمهوری اسلامی نیز آن را تصویب نمود. ایشان تا زمانیکه در صحنه سیاسی کشور نقش داشتند همواره اهل سنت جهت رفع مشکلات به ایشان مراجعه می نمودند که ایشان نیز بذل توجه می فرمودند.

این ضایعه مولم را به بیت مکرم ایشان و نیز حوزه های علمیه و جامعه علمی کشور تسلیت گفته، از خداوند منان برای ایشان تقاضای علو درجات و برای بازماندگان صبر جمیل و اجر جزیل خواستاریم.
مولانا عبدالحمید امام جمعه اهل سنت زاهدان

پیام تسلیت جامعه روحانیت اهل سنت استان سیستان و بلوچستان بمناسبت درگذشت آیت الله منتظری

2009-12-21T13:57:00.005+03:30

بسم الله الرحمن الرحیم
«انا لله و انا اليه راجعون»
در گذشت و ارتحال اسفناک مرجع عالیقدر حضرت آیت الله منتظری را به خانواده محترم ایشان، حوزه های علمیه، جامعۀ علمی کشور و عموم مردم مسلمان تسلیت می گوئیم.

ایشان بحق یکی از مراجع روشنفکر، عالم و فقیهی بودند که خدمات شایسته ای برای ملت مسلمان انجام دادند. مبارزات و تلاشهای خستگی ناپذیر ایشان در کنار امام راحل برای به ثمر رساندن انقلاب اسلامی ایران از خدمات بر جسته و ارزنده ایشان است، نیز سعی و تلاش ایشان برای وحدت امت اسلامی و پیشنهاد هفته وحدت که یکی از افتخارات نظام اسلامی و ابتکارات این مرجع بزرگوار است، قابل تقدیر و تجلیل می باشد.

چاین ضایعه بزرگ را به خانوادۀ محترم ایشان، مقلدین، دوست داران و حوزه های علمیه و جامعه علمی تسلیت گفته از خداوند عزوجل تقاضای علو درجات برای ایشان و صبر جمیل و اجر جزیل برای بازماندگان مسئلت داریم.
والسلام
جامعه روحانیت اهل سنت استان سیستان و بلوچستان

آيت‌الله منتظري درگذشت

2009-12-20T14:36:00.001+03:30

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی سنی آنلاین به نقل از ايلنا، آيت‌الله حسين‌علي منتظري، يكي از مراجع تقليد شيعيان شب گذشته درگذشت.

حجت الاسلام احمد منتظري در گفت‌وگو با خبرنگار ايلنا با تاييد خبر فوت آيت‌الله منتظري گفت: ‌شب گذشته آيت‌الله منتظري بر اثر بيماري درگذشت.

آيات اميني، موسوي اردبيلي ،صانعي، بيات زنجاني، شبيري زنجاني و گرامي هم اكنون در بيت آيت‌الله منتظري حضور دارند.

آيت‌الله حسینعلی منتظری در سال ۱۳۰۱ خورشیدی در نجف‌آباد ديده به جهان گشود.

او پس از انقلاب به عنوان قائم مقام حضرت امام انتخاب شد و ریاست مجلس خبرگان قانون اساسی را نیز بر عهده داشت.

تشيع جنازه پيكر آيت‌الله منتظري فردا ساعت 9 صبح از بيت ايشان به سمت حرم حضرت معصومه صورت مي‌گيرد.

با اجرای عدالت می توان به امام حسین رضی الله عنه نزدیک شد

2009-12-20T08:35:00.001+03:30

مولانا عبدالحمید امام جمعه اهل سنت زاهدان در خطبه های جمعه این هفته با اشاره به آغاز ماه محرم و قیام حضرت امام حسین رضی الله عنه، این قیام را به اتفاق شیعه و سنی اقدامی برحق و کاملاً شرعی دانسته و تصریح کرد: آنچه در این زمینه می گویم به عنوان یک مسأله سیاسی نیست بلکه یک مسئله اعتقادی است، اگر چه سیاسیت ما هم جزئی از عقیده ماست و برای مسایل سیاسی تجاوز از عقیده را جایز نمی دانیم.
ایشان افزود: قیام امام حسین برای برقراری عدالت و برابری و مقابله با ظلم و بی عدالتی بود و هیچ گونه هدف دنیوی و رسیدن به پست و مقام و ثروت را مد نظر نداشت، و اگر مسلمانان امروزه امام مهدی را دوست دارند و آرزوی قیام ایشان را می کنند به خاطر این است که امام مهدی عدالت را بر قرار خواهد کرد و زمین را پر از عدل و داد خواهد کرد. پس عدالت بسیار مهم و اساسی است. سیدنا علی رضی الله عنه نیز چنان که در روایات آمده است فرمود: اگر اجرای عدالت و گرفتن حق مظلوم از ظالم نمی بود من هرگز حکومت را نمی پذیرفتم.
امام جمعه اهل سنت زاهدان ادامه داد: عدالت باید در جامعه رعایت شود. حکومت نسبت به رعیت و رعیت نسبت به حاکم عدالت را رعایت کنند. بزرگترین نقطه قوت در حکومت، اجرای عدالت است. عدالت آنچنان مهم و اساسی است که حضرت حسین رضی الله عنه همراه با یارانش تا آخرین نفس به خاطر آن جنگیدند و جان خود را در این راه فدا نمودند تا عدل و انصاف در جامعه برقرار گردد.
مولانا عبدالحمید افزود: عدالت باید بدون در نظر گرفتن هر نوع گرایش قومی و مذهبی اجرا شود و حکومتی می تواند در دنیا ادعای اجرای عدالت کند که همه ملتش را با یک دید نگاه کرده و حقوق همگان را رعایت کند و در باره این حقوق از الله بترسد. در واقع تقوا با نماز خواندن و آه کشیدن و گریه کردن ثابت نمی شود بلکه تقوا در اجرای عدالت است. و اتباع و پیروی حقیقی از امام حسین رضی الله عنه - که همه مسلمین مدعی آن هستند - با تأسی به سیرت ایشان و تحقق اهداف و آرمان های آن حضرت است و با اجرای عدالت است که به حضرت امام حسین رضی الله عنه می توان نزدیک شد. اظهار محبت و دوستی و حتی گریه کردن برای امام بدون اقتدای به زندگی عملی آنحضرت هرگز باعث نزدیک شدن به آن امام نمی شود بلکه باید در تلاوت قرآن، نماز، خدا ترسی، اخلاق و عدالت به آن حضرت اقتدا کنیم. هر کس در موقعیت و زمینه ای که دارد باید انصاف را رعایت نماید.
حضرت عمار رضی الله عنه فرمود: هر کسی سه خصلت داشته باشد ایمان را به پایه تکمیل رسانده است: 1- فی نفسه انسان منصفی باشد. 2- سلام را به کثرت در جامعه پخش کند.3- به دیگران طعام دهد. یعنی از مالش به فقرا و مساکین و یتیمان و خانواده های زندانیان و مدارس و مساجد خرج کند. نه در حق خدا ظلم کند و نه در حق بندگان خدا.
امام جمعه اهل سنت زاهدان خاطر نشان کرد: بزرگترین فریضه و مسئولیت، عدل است. عدل هم از نظر عقلی و هم از نظر شرعی واجب است. بنده خودمان را و دولتمردان و مقامات را به عدل دعوت می دهم.
وی تصریح کرد: نزدیک ترین فرد به امام مهدی، امام حسین، علی، ابوبکر، عمر و رسول الله صلی الله علیه وسلم بلکه به پروردگار بزرگ همان شخصی است که عدالت را اجرا می کند و انصاف را می پسندد و با همه با انصاف برخورد می کند.

توهین به امام خمینی را محکوم می کنیم
مولانا عبدالحمید با اشاره به توهین های اخیر عده ای به امام خمینی، این عمل شنیع را محکوم کرده و گفت: عمل کسانی که به بنیانگذار جمهوری اسلامی اهانت کردند از هر گروه و طیفی که بوده و دارای هر نوع هدف و غرضی که هستند محکوم است. زیرا امام بر همه ملت ایران حق دارند و در هر دور و در هر شرایطی که باشیم باید حرمت امام حفظ شود و نسبت به ایشان اهانت نشود.

حرمت صحابه در مملکت باید حفظ شود
امام جمعه اهل سنت زاهدان در ادامه سخنانشان با اشاره به استفاده صدا و سیما از چهره های متعصب و تندرو که توهین به مقدسات مسلمین از جمله اصحاب رسول الله صلی الله علیه وسلم را بزرگترین وظیفه خود می دانند فرمود: نباید در تلویزیون که رسانه ملی است و بودجه آن از حساب ملت ایران اعم از شیعه و سنی تامین می گردد از چهره های بدنام و متعصب استفاده می شود که از این رسانه عمومی در جهت اهانت و حمله به اصحاب رسول الله استفاده کنند.
ایشان افزود: ما انسانهای میانه رو و غیرمتعصب بسیاری داریم که جا دارد از وجودشان استفاده شود. برای رسانه ملی شایسته نیست که انحصاراً در اختیار یک گروه قرار گیرد و دیگران از دسترسی به آن محروم گردند.
ایشان حفظ حرمت اصحاب رسول الله را برای حفظ وحدت ضروری دانسته و فرمودند: در کشور اسلامی ما باید حرمت اصحاب رسول الله صلی الله علیه وسلم حفظ شود، یعنی حرمت کسانی که جان و مالشان را فدای اسلام نموده و در کنار رسول خدا در تمام صحنه ها و غزوات حضور داشته اند برای همه لازم است و نباید کسانی به مناسبت ایام محرم و عاشورا اصحاب رسول الله را مورد اهانت و بی حرمتی قرار دهند. مبادا در اثر بی حرمتی به اصحاب رسول الله صلی الله علیه وسلم عذاب الهی نازل گردد.
مولانا عبدالحمید در ادامه افزود: توصیه بنده به گویندگان و نویسندگان اعم از شیعه و سنی در این ایام و ایام دیگر این است که حرمت اصحاب رسول الله صلی الله علیه وسلم را حفظ کنند و اخوت اسلامی را مورد تعرض قرار ندهند.

تعیین شهردار زاهدان پس از 8 ماه انتظار
مولاناعبدالحمید امام جمعه اهل سنت زاهدان موافقت مسئولین را با تعیین شهردار زاهدان نشانه سعه صدر آنان دانست و خداوند را به خاطر سرآمدن انتظار 8 ماهه مردم زاهدان و سپری کردن این مدت بدون شهردار شکر گذاری کرد و به شهر دار زاهدان و شورای شهر توصیه نمود که با همدلی و همگرایی، وحدت و انسجام، برای سرسبزی، آبادانی و نظافت شهر زاهدان تلاش کنند و علی الخصوص به حاشیه های محروم شهر توجه بیشتر نموده حل مشکلات آنان را در اولویت کار خویش قرار دهند، و از مردم خواست مسئولین زحمت کش خصوصا شهردار جدید و شورای شهر را با دعا و حمایت های خویش یاری نمایند.

آزادی مذهبی بدون آزادی مساجد و مدارس معنایی ندارد
امام جمعه اهل سنت زاهدان با انتقاد از عملکرد دفتر نمایندگی نسبت به امتناع از اعطای نفت به مساجد اهل سنت و موقوف کردن این امر به امضای فرم ساماندهی مساجد اهل سنت این امر را خلاف آزادی مذهبی و حقوق مسلمه ملی هر ایرانی دانست و گفت: بنده در حیرتم که نفت که یک سرمایه ملی است و مال همه مردم است نه مال دولت و نه مال نهادی خاص چرا برای تحویل دادن حق مردم این شروط نهاده می شود. نفت مال مردم است، مال مقتدیان مساجد تا بتوانند از سرمای زمستان حفاظت شوند، نفت مال امام مسجد نیست.
ایشان خطاب به ائمه مساجد گفت: شما وقتی فرمی پر می کنید خوب مطالعه کنید و فکر کنید ببینید از شما چه می خواهد. متاسفانه عده ای از ائمه مساجد از واقعیت این جریان نا آگاهند و به خاطر مبلغی که احتمالاً به آنان پرداخت می شود چنین فرم هایی را پر می کنند و به خاطر نیازشان توجهی به عاقبت امر ندارند.
مولانا عبدالحمید با انتقاد شدید از این طرح تصریح کرد: این نوع اقدامات در کجای دنیا وجود دارد؟!
اگرمساجد و مدارس ما آزادی نداشته باشند در واقع ما آزادی مذهبی نداریم و باید فاتحه آزادی مذهبی را خواند. (تکبیر حاضرین)
مسئولین نسبت به رعایت عدالت و اخوت توجه بیشتر داشته باشند و به مذهب هیچ کسی تعرض نداشته باشند. نه اهل سنت به مذهب اهل تشیع و نه شیعه به سنی. این امر، اخوت را تحکیم می کند و در حقیقت منویات رهبر انقلاب در سخنان اخیر ایشان را نیز تأمین و متحقق خواهد ساخت. و کسانی که می خواهند بین سنی و شیعه اختلاف بیاندازند خداوند دست آنان را کوتاه کند چه شیعه باشند و چه سنی. (تکبیر حاضرین)

مفتی اهل سنت شهرستان خنج درگذشت

2009-12-19T10:03:00.002+03:30

شامگاه یکشنبه 15آذرماه جاری، شیخ عبدالرزاق ابونجمی، مفتی اهل سنت شهرستان خنج، در سن 82سالگی به دیار باقی شتافت.
شیخ عبدالرزاق ابونجمی در سال 1306 ﻫ.ش در شهر خنج دیده به جهان گشود. ایشان برای کسب علم به بحرین و سپس به عربستان سعودی سفر نمود و در آن زمان در مکه مکرمه فقط یک مدرسه (مدرسه صولتیه) دایر بود که بیشتر مباحثات و کلاسها در حرم تشکیل می‌گردید. شیخ به مدت شش سال نزد اساتید فرهیخته آنزمان تحصیلات علوم دینی را تکمیل نمود.
بعد از تکمیل مدارج علمی به مدت 6 سال در حرم مکی به تدریس علوم مختلف از جمله علوم صرف ، نحو، فقه، حدیث و تفسیر پرداخت. قابل توجه است که شیخ با وجود مرخصی‌های تابستانی در این 14سال به شهر خود بازنگشت و سعی نمود پایه‌های علمی خود را تقویت نماید.
بالاخره پس از 14 سال دوری از وطن به زادگاهش برگشت و به نشر اندوخته‌ها و آموخته‌های خویش پرداخت.
اقدامات و فعالیت‌های شیخ تنها محدود به تبلیغ اندیشه‌های اسلامی در قالب کلاسهای درس نبود، بلکه اقدام گسترده‌ای نسبت به ساخت مساجد نمود. از توصیه‌های مهم ایشان به طلاب و محققان علوم دینی این بود که برای رسیدن به کمال علمی باید تمام عمر در جستجوی علم بود و این مهم را به 6 یا 7 سال محدود نساخت.
جالب است که شیخ با توجه به کهولت سن و بیماری تا چند روز قبل از وفات دست از مطالعه و تحقیق برنداشته و در دو روزی که در بیمارستان بستری بود نیز از ارشاد و توصیه‌های دینی دریغ نورزید.
شیخ عامل وحدت بین مردم منطقه بود که با ایجاد مودت و أخوت، غده تفرقه و اختلاف را ریشه‌کن می‌کرد.
ایشان پس از ادای نماز مغرب در شامگاه یکشنبه مورخه‌ی 15/9/88 مطابق با 18 /12/1430 هجری قمری دعوت حق را لبیک نموده و دارفانی را وداع نمود.

اللهم اغفر له وارحمه وعافه واعف عنه و وسّع مدخله وأكرم نزله اللهم أسكنه فسيح جناتك وثبته على قولك الثابت واجبر أهله مصيبتهم واصبرهم على فقيدهم وإنا لله وإنا إليه راجعون لا حول ولا قوة إلى بالله.

وفات مولانا عبدالغفور ابراهیمی مفتی حوزه علمیه سنت نبوی مشهد

2009-12-18T12:11:00.006+03:30

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی سنی آنلاین، مولانا عبدالغفور ابراهیمی مفتی حوزه علمیه سنت نبوی مشهد، صبح پنج شنبه 26 آذر دارفانی را وداع گفته و به دیار باقی شتافت.

مولانا عبدالغفور یکی از علمای سرشناس و برجسته اهل سنت مشهد بودند که مدت زیادی از عمر گرانبهای خود را در زمینه آگاهی مردم این منطقه، بالخصوص در مسایل فقهی و بیان احکام دینی، سپری نمودند.

به همین مناسبت حوزه علمیه دارالعلوم زاهدان پیام تسلیتی صادر کرد که متن آن به شرح ذیل می باشد:

بسمه تعالی

"موت العالِم موت العالَم"

خبر ارتحال عالم ربانی حضرت مولانا عبدالغفور ابراهیمی از علمای برجسته و فقهای مشهد موجب تاسف و تالم شد.

ایشان سالیان درازی به تحقیق و تدریس مسایل فقهی مشغول بوده و خدمات شایانی به جامعه دینی نمودند.

بدینوسیله درگذشت این استاد فرهیخته را به خانواده محترم، ارادتمندان و شاگردان ایشان تسلیت عرض نموده و از خداوند منان علوّ درجات برای آن مرحوم و صبر جمیل و اجر جزیل برای بازماندگان مسئلت داریم.

حوزه علمیه دارالعلوم زاهدان

پایگاه اطلاع رسانی سنی آنلاین نیز وفات این عالم برجسته را به جامعه اهل سنت ایران، بالخصوص به مردم شریف مشهد و خانواده محترم ایشان تسلیت عرض نموده و از بارگاه ایزدی برای ایشان علوّ درجات و برای خانواده و بستگان ایشان صبر جمیل و اجر جزیل مسئلت می نماید.

اللهم اغفر له وارحمه وعافه وعف عنه و وسّع مدخله وأكرم نزله اللهم أسكنه فسيح جناتك وثبته على قولك الثابت واجبر أهله مصيبتهم واصبرهم على فقيدهم وإنا لله وإنا إليه راجعون لا حول ولا قوة إلى بالله.

بی خبری از ماموستا شفیع برهانی، استاد دانشگاه آزاد مهاباد

2009-12-16T12:22:00.002+03:30

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی سنی آنلاین به نقل از خبرگزاری دیده بان حقوق بشر کردستان، شش روز پس از احضار ماموستا شفیع برهانی به اداره اطلاعات مهاباد، هیچ اطلاعی از وضعیت این استاد دانشگاه در دست نیست.
هرچند دلیل احضار آقای برهانی به اداره اطلاعات عنوان نشده است اما گفته می شود این احضار و در پی آن بازداشت وی به دلایل سیاسی و عقیدتی انجام گرفته است.
ماموستا شفیع برهانی از شخصیت های مذهبی شناخته شده در کردستان است. وی دارای دکترای الاهیات و استاد زبان و ادبیات عرب در دانشگاه آزاد مهاباد است.

ارسال نیروی نظامی به افغانستان، اقدامی غیرمنطقی و ناعادلانه است

2009-12-13T12:53:00.002+03:30

مولانا عبدالحمید امام جمعه اهل سنت زاهدان در قسمت دوم خطبه های جمعه با اشاره به ارسال 30 هزار نیرو توسط آمریکا به خاک افغانستان گفت: فرستادن بمب و سلاح و نیرو به افغانستان به جای حل مشکلات عدیده آنان، ظلم بزرگی بوده و بی انصافی است.
ایشان افزود: جای افسوس است که کشورهای قدرتمند به جای حل مسایل از راه منطق و گفتمان به قدرت و زور متوسل می شوند. اعزام سی هزار نیرو برای سرکوب مسلمانان افغانستان که در واقع سرکوب اسلام در این کشور است تصمیمی بسیار ناعادلانه، غیرمنطقی و غیرمنصفانه است. آمریکا و ناتو با اعزام سرباز به افغانستان فقیر، مظلوم و محروم از وسایل گرمایشی و سوخت و غذا، چگونه می خواهند مشکلات این ملت مستضعف و ستمدیده را حل کنند. مشکلات از راه منطق و مذاکره حل می شوند نه از راه ارسال بمب و سلاح و نیروهای نظامی و هواپیماهای جنگی.
مولانا عبدالحمید تصریح کرد: جامعه جهانی و سازمان ملل باید در مورد حل مسایل پیچیده خاورمیانه جدی تر بیاندیشد.
ایشان با اشاره به اوضاع اسفبار خاورمیانه گفت: در فلسطین مظلوم که سالهاست سرزمین شان غصب شده و هنوز به حق مسلمشان نرسیده اند بارش آتش و تیر است، در عراق مسلمانان دچار بحران شدیداند و وضعیت برادرکشی در پاکستان نیز با انفجارهای پی در پی در تجمعات مردمی وضعیتی نابهنجار بوجود آورده است. این جنگ ها و اختلافات است که باعث ویرانگری و نابودی می شود و آرامش و امنیت گرفته شده و بحران اقتصادی بوجود می آید. این همه درگیری و دامن زدن ها از جانب آمریکا برای مبارزه با تروریسم نیست بلکه این رویه و سیاست، آدم کشی را بیشتر می کند و این مطلب سالهاست که دارد ثابت می شود. راه درست و صحیح راه گفتمان و حل عادلانه است.
مولانا عبدالحمید ادامه داد: جهان هر چه از نظر علمی و صنعتی و تکنولوژی پیشرفت کرده است به همان اندازه ظلم و بی عدالتی رشد کرده است، به جای شکرگذاری این نعمت ها از این پیشرفت ها در راه بر آوردن مطامع مادی استفاده می کنند و سلاح و بمب می سازند و بر علیه همنوعان بکار می برند و دنیا را به ناامنی می کشند.

شیخ الاسلام مولانا عبدالحمید در قسمت اول سخنانش با تلاوت سوره مبارکه تکاثر، منشأغفلت و ناآرامی در زندگی و گناهان را زیاده خواهی مال دنیا و طمع بسیار دانست.
وی افزود: ما باید به جای زیاده خواهی و کثرت گرایی به قناعت روی آوریم و به فکر آخرت باشیم و نباید حب مال و تکاثر در دنیا ما را از عبادات مانند نماز، روزه، زکات، رسیدگی به مساجد و مدارس و توجه به مساکین و فقرا و کمک به مستمندان غافل کند. حب شدید مال به انسان می گوید: همه این عبادت ها و فرایض و واجبات دینی را فدا کن و مال بدست بیاور. ربا، رشوه، حرام و حق دیگران برایش هیچ مشکلی ندارد و همه را مرتکب می شود تا مال زیاد بدست آورد. الله تعالی فرموده است: «إن الانسان لربه لکنود و إنه علی ذلک لشهید و إنه لحب الخیر لشدید» انسان نا سپاسی خدا می کند و شدیداً دنیا را دوست دارد. کافران غیر خدا را به اندازه خدا و بیشتر از آن دوست دارند «ومن الناس من یتخذ من دون الله أنداداً یحبونهم کحب الله والذین آمنوا أشد حباً لله»، اما مومنان به خدا عشق می ورزند. حب دنیا به طور نسبی در فطرت همه است و این اشکالی ندارد اما در صورتی که شدید باشد باعث غفلت می شود و ناجایز است.
الله تعالی می فرماید: این کثرت گرایی ادامه پیدا می کند و تا لحظه ای که مرگ به سراغ انسان می آید او را رها نمی کند تا اینکه در قبرداخل شود؛ «حتی زرتم المقابر». در حدیث آمده است که در پیری دو صفت در انسان قوی شده و جوان می شود یکی علاقه به عمر طولانی و دیگری حب و حرص نسبت به مال دنیا. چیزی که در طول عمر همراه او بوده تا لحظه ورود به قبر با او همراه است اما لحظه ای که در قبر گذاشته می شود از حقیقت حال خود باخبر می شود؛ «کلاّ سوف تعلمون». قبر بدترین منظره و وحشتناک ترین منظره از مناظر آخرت است. عذاب قبر دامنگیر کفار و نیز مسلمانان گنهکار می گردد.
پیامبر اکرم صلی الله علیه وسلم از کنار دو قبر گذر کرده و فرمودند: این دو در حال عذابند، به خاطر دو مسأله که به نظر شما کم اهمیت اند. یکی سخن چین بوده و برعلیه مردم جاسوسی می کرده است که در نتیجه این گناه دچار عذاب خدا شده است. امروزه کسانی هستند که باظاهر اسلامی به این اقدام زشت دست می زنند و گزارش های نادرست می رسانند، متأسفانه این مرض در جامعه ما زیاد شده، هر کسی با دیگری مخالفت دارد بدترین نقشه ها را برایش می کشد. دومین شخص عذاب شده کسی بود که از ادرار پرهیز نمی کرد و در مورد طهارت و پاکیزگی لباس ها و بدنش سهل انگاری می کرده است.
مولانا عبدالحمید افزود: اگر پرده از قبرستان ها برداشته شود و مردان و زنان در حال عذاب مشاهده شوند مردم شهرها و خانه هایشان را رها کرده و به کوهها و جنگلها و بیابانها فرار می کنند. قرآن مجید انسانها را تهدید می کند که شما به کثرت گرایی مبتلا هستید، اما بالآخره در قبر خواهید فهمید. دوباره تهدید می فرماید: «ثم کلاّ سوف تعلمون» این تهدید دوم از عذابهای صحرای محشر و حساب و کتاب است. این عذابها را خواهید دانست. پیامبر اکرم صلی الله علیه وسلم با نزول این سوره فرمودند: این از ویژگیهای بنی آدم است که اگر به اندازه یک درّه از مال دنیا در اختیار داشته باشد باز در پی دست یابی به دره ای دیگر است و می گوید: مالی، مالی (مال من، مال من). با لذت می گوید مال من. مال تو چیست ای فرزند آدم؟ مال تو همان است که خورده ای یا در راه خدا صرف کرده ای و برای آخرت پس انداز نموده ای، دیگرمالی نداری، مال تو از ورثاء است.
ایشان در ادامه تشریح موضوع گفت: الله تعالی تهدیدات خود را در سوره تکاثر ادامه می دهد و می فرماید: آنگاه که جهنم را با چشم می بینی به عین الیقین خواهید رسید که عذاب الهی چگونه است و آن لحظه فریاد و عذرخواهی هیچ سودی ندارد. خداوند در پایان این سوره زیبا می فرماید: «ثم لتسئلن یومئذ عن النعیم» سپس از نعمت ها در آن روز سوال خواهید شد. از همه این نعمت ها سوال می شوید، از نعمت سلامتی، جوانی، مال، عمر، نعمت زن برای مرد و نعمت شوهر برای زن، نعمت فرزند خوب و صالح و پست و مقام سوال خواهد شد که چگونه این نعمت ها را شکرگذاری کرده اید. در مورد نعمت های بزرگی همچون قرآن، پیامبر، اسلام، دین و ... سوال خواهد شد.
مولانا ادامه داد: در حدیث آمده است که در قیامت پای انسان از جای خود تکان نخواهد خورد مگر بعد از اینکه از چهار چیز سوال شود: از عمرش که آن را در چه راهی صرف کرده؟ از جوانی اش که در چه راهی گذرانده است؟ و از مالش که از چه راهی کسب کرده و در چه راهی خرج کرده است؟ و از علمش که چقدر به آن عمل نموده است؟
مولانا در پایان این قسمت از خطبه فرمود: پیام این سوره (سوره تکاثر) آن است که گرفتار کثرت گرایی و حب مال نشده و از واجبات و مسایل دینی و مأموریت های خدایی و هدف خلقت و آفرینش که عبادت و بندگی خداست غافل نشویم. سختی های سکرات و حساب و کتاب و عذابهای جهنم را فراموش نکنیم و در فکر آخرت باشیم. در این شب های طولانی برخیزیم و به راز و نیاز با خدای تعالی پرداخته و با استغفار و توبه و گریه نزد خداوند، مغفرت و رحمت و رضای او را بدست آوریم.

مولانا عبدالغنی بدری آزاد شد

2009-12-12T13:34:00.002+03:30

به گزارش پایگاه اصلاع رسانی سنی آنلاین، مولانا عبدالغنی بدری معاونت آموزشی دارالعلوم زاهدان، بعد از یک ماه بازداشت، آزاد شد.
مولانا عبدالغنی بدری که در جریان احضار و بازداشت گسترده علمای اهل سنت استان سیستان و بلوچستان، در تاریخ 21/8/88 به دادگاه ویژه روحانیت احضار و بازداشت شده بود، بالاخره امروز شنبه مورخه 21/9/88 با قید وثیقه آزاد شد.

يک تاجر سوييسي يک مناره براي شرکت خود ساخت

2009-12-12T08:46:00.002+03:30

وين - "ژوليام موراند" يک تاجر سوييسي به منظور اعتراض به ممنوعيت مناره مسجد، بر روي سقف شرکت خود يک مدل مناره مسجد ساخت و آن را نصب کرد.
اين تاجر شهر لوزان سوييس که مسلمان نيست ، مي گويد: با نصب اين مناره بر روي شرکت خود مي خواهد اعتراضش عليه نتايج همه پرسي 29 نوامبر که ساخت مناره را در اين کشور ممنوع مي سازد اعلام نمايد.
وي با تاکيد بر صبر و بردباري در برابر مسلمانان گفت: در سوييس هيچ مشکلي با مسلمانان وجود ندارد ، اما با اين همه پرسي اکنون ما يک مشکل ايجاد کرده ايم.
اين تاجر يک شرکت زنجيره اي کفش مي گويد: با نصب اين مناره بر بالاي شرکت خود بدنبال تحريک ديگران نيست. اين تنها يک پيامي براي صلح و دوستي است. کساني که اين همه پرسي را برگزار کردند بدنبال تحريک بوده اند.
وي مي گويد: براي من دردناک است که سوييس از سوي احزاب بد اروپا در خصوص نتايج اين همه پرسي مورد تقدير قرار مي گيرد.
اين مناره به طول 6 متر از اتوبان هاي لوزان -ژنو قابل مشاهده است.

برادر وزیر خزانه داری بریطانیا مسلمان شد

2009-12-10T12:00:00.001+03:30

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی سنی آنلاین به نقل از "مفکرة الاسلام"، «ادم اوسبورن» برادر کوچک وزیر خزانه داری بریطانیا مشرف به دین اسلام شد.
"ادم اوسبورن" که بعد از مسلمان شدن نامش را به "محمد" تغییر داد، یک پزشک 33 ساله است که بعد از اسلام آوردن با خانم مسلمانی به نام "راهاله نور" متولد کشور بنگلادش ازدواج نمود.
بنابر ادعای روزنامه "دیلی میل" چاپ بریطانیا، مسلمان شدن آدم اوسبورن (محمد)، یکی از شرایط ازدواج با "راهاله نور" بوده که از سوی خانواده وی پیشنهاد شده است.
آدم اسبورن (محمد) قبل از اسلام آوردن، چندین ماه در مسجد واشنگتن واقع در منچستر به تعلیم و فراگیری تعالیم دین اسلام مشغول بوده است که در نهایت منجر به اسلام آوردن وی می شود. او اکنون نمازهای پنجگانه را در اول وقت ادا می نماید.

عمروبن عاص سياستمدار عرب و فاتح مصر

2009-12-09T09:45:00.002+03:30

حضرت عمرو بن عاص بن وائل سهمی، مکنی به ابومحمد و ابو عبدالله یکی از اصحاب جلیل القدر پیامبر اکرم صلی الله علیه وسلم می باشد که متاسفانه ایشان نیز در نتیجه تبلیغات گسترده و شبهه افکنی های مغرضانه ای که در مورد مقام شامخ اصحاب پیامبر خدا انجام می گیرد، مورد طعن و بی مهری قرار گرفته، و آن طور که باید معرفی شوند، معرفی نشده اند.
لذا بر آن شدیم تا مختصری از بیوگرافی این شخصیت عظیم و صحابی بزرگوار را خدمت خوانندگان گرامی تقدیم نماییم اگر چه این معرفی مختصر مانند نشان دادن قطره ای از دریاست، زیرا صحابه پیامبر اکرم صلی الله علیه وسلم هر کدام به مثابه اقیانوسی مواج از ایمان و اخلاص و دینداری هستند که گنجانیدن آن در قالب چند لفظ و کلمه ممکن نیست.

اسلام آوردن عمروبن عاص رضی الله عنه
واقعه اسلام آوردن حضرت عمرو رضی الله عنه را از زبان خودش نقل می کنیم.
ایشان می فرماید: «بعد از جنگ خندق من با گروهی از قریش که نظریات و اندیشه های من را کاملاً قبول داشتند در مجلسی نشسته بودیم. من در مورد پیشرفت مسلمانان و تأثیر محمد صلی الله علیه وسلم با آنها سخن گفتم و از آنها خواستم که در این مورد فکری بردارند. بعد از تبادل نظر طولانی، بر این امر اتفاق شد که من به نزد نجاشی- که گروهی از مسلمانان به حبشه پناهنده بودند- بروم و او را نسبت به پیامبر و اصحابش بدبین کرده از او طلب یاری نمایم. لذا مقداری زیادی هدایا برداشته و نزد نجاشی رفتم. نجاشی به گرمی از من استقبال کرد اما هنگامی که وارد دربار نجاشی شدم، "عمرو بن امیه ضمری" که پیامبر اسلام او را در مورد مسأله جعفربن ابیطالب و یارانش فرستاده بود، را دیدم. او مقداری با نجاشی سخن گفته و بیرون شد. من وقتی به نزد نجاشی رسیدم به نشانه احترام در مقابلش زانو زدم و بعد از دادن هدایا به او گفتم: نجاشی! مردی که دقایقی پیش با شما سخن می گفت نماینده مردی است که دشمن ما است، نسبت به بزرگان و اشراف ما بی حرمتی می کند. اگر اجازه بدهید من حاضرم نماینده اش را به قتل برسانم. نجاشی وقتی این سخنان را شنید بسیار خشمگین شد و گفت: آیا از من می خواهی اجازه قتل نمایندۀ مردی را به تو بدهم که ناموس اکبر (جبرئیل) نزد او می آید؟! من گفتم: ای پادشاه! آیا براستی اینگونه است؟ نجاشی گفت: وای بر تو ای عمرو! اگر از من می شنوی به او ایمان بیاور. به خدا قسم او بر حق است و به زودی بر مخالفین خود غالب خواهد شد همانگونه که موسی علیه السلام بر فرعون و لشکرش غالب شد.
سخنان نجاشی بر من تأثیر گذاشته و بدون اینکه به همراهانم چیزی بگویم برای اسلام آوردن به سوی مدینه رهسپار شدم. در میان راه خالد بن ولید را دیدم. از او پرسیدم: ای ابوسلیمان به کجا می روی؟ گفت: به خدا قسم مثل روز برایم واضح شده است که این مرد (محمد) پیامبر خداست، می روم و اسلام می آورم. من خوشحال شده وگفتم: به خدا قسم من هم به همین منظور می روم. لذا هر دو با هم خدمت رسول الله صلی الله علیه وسلم رفته و اسلام آوردیم». [سیره ابن هشام 2/267]

عمروبن عاص رضی الله عنه فرمانده جنگ ذات السلاسل
در سال هفتم هجری، قبیله "قضاعه" قصد حمله به مدینه را در سر می پرورانید. آنحضرت صلی الله علیه وسلم لشکری سیصد نفری را با فرماندهی حضرت عمرو بن عاص رضی الله عنه به سوی آنان روانه کرد. حضرت عمرو در میان راه با خبر شد که افراد لشکر دشمن بسیار است لذا از محضر آنحضرت صلی الله علیه وسلم طلب نیروی کمکی نمود که گروهی دیگر به فرماندهی حضرت ابوعبیدة بن جراح رضی الله عنه به لشکر عمرو ملحق شد و بعد از درگیری و مبارزه، لشکر مسلمانان توانست قبیله قضاعه را شکست داده و آنان را وادار به عقب نشینی نماید.
این اقدام شجاعانه حضرت عمرو رضی الله عنه باعث افزایش هیبت اسلام و مسلمین در اطراف شام و دیگر مناطق شده و زمینه اسلام آوردن قبایل متعددی مانند: بنی عباس، بنی مرة، بنی ذبیان و ... را فراهم نمود.

مناقب حضرت عمرو بن عاص رضی الله عنه
الف ـ پیامبر صلی الله علیه وسلم ایمان عمرو را تائید می کند:
در مسند احمد روایت صحیحی آمده است که آنحضرت صلی الله علیه وسلم در مورد حضرت عمرو بن عاص رضی الله عنه فرمودند: «أسلم الناس و آمن عمرو بن العاص»؛ (دیگر مردم مسلمان شدند اما عمرو بن عاص ایمان آورد). همچنین در حدیثی دیگر آمده است که آنحضرت صلی الله علیه وسلم فرمودند: «إبنا العاص مومنان عمرو وهشام»؛ (عمرو و هشام این دو فرزند عاص بن وائل، مومن هستند).
ب ـ در سنن بیهقی 4/43 باب اسلام عمروبن العاص، روایتی به این مضمون آمده است: «فعن أبی ملیکة قال: قال طلحة بن عبیدالله: سمعت رسول الله صلی الله علیه وسلم یقول: إن عمروبن العاص من صالحی قریش»؛ (طلحة بن عبیدالله رضی الله عنه می فرماید: از آنحضرت صلی الله علیه وسلم شنیدم که می فرمود: همانا عمرو بن العاص از انسانهای صالح قریش می باشد).
آری! کسی که ایمان عمرو و صالح بودنش را تأیید می کند، سرور پیامبران حضرت محمد مصطفی صلی الله علیه وسلم است همان کسی که قرآن کریم در وصفش می فرماید: «وما ینطق عن الهوی إن هو إلا وحی یوحی»، انسانی است که هرگز جمله ای را بدون دلیل به زبان نمی آورد و به هیچ وجه کلامی را نمی گوید که با واقعیت مغایرت داشته باشد. او کسی است که مبالغه گویی و افراط هرگز در او راه ندارد.
ج ـ در فتح مکه آنحضرت صلی الله علیه وسلم ماموریت منهدم نمودن بت "سواع" که متعلق به قبیله «هذیل» بود را به حضرت عمرو واگذار نمود.
دـ بعد از فتح مکه، آنحضرت صلی الله علیه وسلم نامه هایی را به منظور دعوت دادن بعضی پادشاهان ممالک به دین اسلام ارسال نمود که نامه آنحضرت به پادشاه عمان توسط حضرت عمرو بن عاص رضی الله عنه فرستاده شد که در پایان با بصیرت و حکمت حضرت عمرو، پادشاه عمان مجبور شد تا اسلام را پذیرفته و به رسالت آنحضرت صلی الله علیه وسلم اقرار نماید.

مهارت جنگی عمروبن عاص
چنان که قبلا ذکر شد یکی از مهمترین اقدامات و افتخارات حضرت عمروبن عاص رضی الله عنه بعد از اسلام، سریه "ذات السلاسل" بود. این سریه به منظور مقابله با قبیله «قضاعه» که قصد حمله به شهر مدینه را داشتند، انجام گرفت. امارت سریه "ذات السلاسل" را حضرت عمرو بن عاص رضی الله عنه بر عهده داشت که در نهایت با پیروزی لشکر مسلمانان پایان یافت.
در این جنگ زمانی که سپاه اسلام شبی را دراستراحت می گذرانید و هوا مقداری سرد بود، گروهی از مجاهدین خواستند برای گرم کردن خودشان آتش روشن کنند، اما حضرت عمروبن عاص با این کار آنها مخالفت کرد، همچنین زمانی که مجاهدین اسلام موفق شدند سپاه دشمن را شکست دهند دشمن پا به فرار گذاشت، مجاهدین خواستند آنها را تعقیب کنند اما فرمانده لشکر(حضرت عمروبن عاص) با این اقدام نیز مخالفت نمود. زمانی که لشکر اسلام به مدینه برگشت آنحضرت صلی الله علیه وسلم علت این مخالفتها را از عمرو جویا شد. عمرو در جواب عرض کرد: «دلیل مخالفت من با روشن کردن آتش این بود که دشمن از تعداد کم سپاه ما مطلع نشوند، و دلیل عدم تعقیب سپاه دشمن این بود که مبادا فرار آنها توطئه ای نباشد و برای ما کمینی نگرفته باشند». آنحضرت صلی الله علیه وسلم فراست و مهارت جنگی حضرت عمرو را ستود و او را مورد تحسین قرار داد.

عمروبن عاص در خلافت صدیق اکبر
بعد از رحلت رسول اکرم صلی الله علیه وسلم و در دوران خلافت صدیق اکبر رضی الله عنه نیز تاریخ پرافتخار اسلام از رشادتها و مهارتهای جنگی حضرت عمروبن عاص بی بهره نبوده است؛ فرماندهی یکی از چهار لشکری که حضرت ابوبکر صدیق رضی الله عنه به سوی سرزمین شام گسیل داشت بر عهده حضرت عمروبن عاص رضی الله عنه بود. ایشان با لشکری مشتمل بر هفت هزار مجاهد به سوی فلسطین روانه شد. عمروبن عاص ابتدا در معرکه "یرموک" شرکت نمود و سپاه اسلام به فرماندهی سه تن از بارزترین مبارزین و مجاهدین اسلام (عمروبن عاص، خالدبن ولید، ابوعبیدة بن جراح) توانست لشکر روم را شکست داده و سرزمین شام را فتح نماید.
حضرت عمرو بن عاص بعد از همکاری با حضرت ابوعبیده و حضرت خالد، برای انجام مسئولیت اصلی خود (فتح فلسطین) به سوی این سرزمین مبارک حرکت نمود که در نهایت این فرمانده ماهر و باذکاوت اسلام در این جنگ توانست مناطق غزه، سبسطیه، نابلس، عمواس، بیت جبیرین، یافا و رفح را فتح نماید.

فتح مصر
بعد از اینکه دایره فتوحات حضرت عمروبن عاص رضی الله عنه در سرزمین شام گسترش چشمگیری حاصل نمود، شوق گسترش فتوحات اسلام و برافراشته شدن پرچم توحید و یکتاپرستی در دیگر سرزمینها نیز در وجود حضرت عمرو دوچندان شد و به فکر افتاد تا سرزمین مصر را هم به قلمرو جهان اسلامی بیافزاید تا احکام و فرامین اسلامی در آن سرزمین نیز به اجرا درآید. لذا این مساله را با خلیفه در میان گذاشت، خلیفه بعد از تامل و مشورت با اهل شورا با پیشنهاد حضرت عمرو موافقت نمود. بعد از موافقت خلیفه، حضرت عمرو رضی الله عنه بلافاصله برای جنگ و حرکت به سوی مصر آمادگی کامل را انجام داد و با سپاهی متشکل از 4000 مبارز به سوی مصر روانه شد.
لشکر اسلام ابتدا در بین راه با لشکر رومیان مواجه شد و در شهری به نام "فرما" با یکدیگر درگیر شدند که مسلمانان توانستند آنها را شکست داده و شهر را به تصرف خود درآورند، بعد از آن شهرهای "بلبیس" و"ام دنین" را فتح کردند.
حضرت عمرو بن عاص شهرهای مصر را یکی بعد از دیگری فتح می کرد تا اینکه به کناره دیوار اسکندریه رسید، لشکر اسلام این دیوار را که توسط پنجاه هزار رزمنده رومی محافظت می شد محاصره کرد. در همین ایام بود که هرقل (پادشاه روم) وفات کرد و برادرش به جای او بر تخت امپراطوری نشست. امپراطور جدید روم وقتی متوجه شد که هیچ امیدی برای مقابله با مسلمانان نیست به ناچار با توافق بر پرداخت جزیه با مسلمانان صلح کرد.
حضرت عمرو رضی الله عنه بشارت این فتح و پیروزی را توسط قاصدی به خلیفه ابلاغ نمود و به این ترتیب سرزمین مصر نیز در قلمرو خلافت اسلامی قرار گرفت و ندای توحید و الله اکبر از بلندای این سرزمین طنین انداز شد و بزرگان روم به قدرت اسلام و مسلمین و ضعف خود در مقابل تربیت یافتگان مکتب اسلام پی بردند.
خلاصه اینکه فتح مصر مدت سه سال به طول انجامید و مجاهدین اسلام تحت فرماندهی حضرت عمرو بن عاص رضی الله عنه توانستند این سرزمین را فتح کنند. اهالی مصر نیز به خاطر ظلم و جوری که از دولت روم دیده بودند به محض ورود لشکر اسلام از آنها به خوبی استقبال کرده و حتی برای مقابله با سپاه روم با آنها همکاری می نمودند. حضرت عمرو نیز به خوبی بر این مطلب واقف بود که مسئولیت لشکر اسلام و در کل، فلسفه جهاد در اسلام، آزاد نمودن مردم از بردگی و ذلت دنیا و آخرت است و اسلام هرگز به منظور کشورگشایی اقدام به جهاد و لشکرکشی نمی نماید، لذا تمام سعی و تلاشش را می نمود که جلوی قتل و خونریزی گرفته شود. وی به همین منظور قبل از هر چیزی بزرگان و علمای مسیحی مصر را به سوی یکتاپرستی و دین اسلام می داد. حضرت عمرو در دعوتش، ابتدا به بعثت رسول اکرم صلی الله علیه وسلم و حقانیت آن اشاره کرده و اینکه آنحضرت صلی الله علیه وسلم چگونه آنها را از گمراهی نجات داده و به صراط مستقیم هدایت نموده است، و سپس مراحل مختلف جهاد با کفار را به آنان گوشزد می کرد و خطاب به آنان می فرمود: «اولا باید اسلام بیاورید که در اینصورت در تمام حقوق و مزایا با دیگر مسلمانان برابرید در غیر اینصورت باید جزیه بدهید و اگر هیچکدام از این دو مطلب را قبول نکنید مجبوریم با شما وارد جنگ شویم. اما ای اهل مصر! این را بدانید که پیامبر ما از قبل به ما بشارت فتح مصر را داده و توصیه نموده است که با اهالی آن به خوبی رفتار کنیم». این روش دعوت حضرت عمرو باعث می شد تا بسیاری از علما و مردم مصر به آغوش اسلام آمده و با مسلمانان همنوا شوند که ازاین طریق حتی الامکان جلوی قتل و خونریزی گرفته شده و توصیه و سفارش آنحضرت صلی الله علیه وسلم عملی می شد.
بعد از اینکه حضرت عمرو بن عاص مصر را فتح کرد، خلیفه- حضرت عمر رضی الله عنه- امارت آن را نیز بر عهده عمرو گذاشت. دوران ولایت و حکومت حضرت عمرو در مصر، دوران آرامش و شکوفایی برای مردم این سرزمین بود؛ رابطه بین حاکم و رعیت بسیار صمیمی و دوستانه بود و مردم با آزادی و مساوات کامل زندگی می کردند. در دوران حکومت حضرت عمرو در مصر، شهر "فسطاط" بنا شد و مسجد جامعی به نام "جامع عمرو بن عاص" نیز بنا شد که تا کنون در مصر با همین نام موجود است. حضرت عمرو تا ابتدای دوران خلافت حضرت عثمان رضی الله عنه امارت مصر را در دست داشت.

دومین معرکه بین لشکر اسلام و روم
همان طور که قبلا ذکر شد یکی از مناطقی که توسط مسلمانان به فرماندهی حضرت عمروبن عاص رضی الله عنه فتح شد، شهر "اسکندریه" بود که بعد از فتح این شهر تعدادی از مجاهدین اسلام در آن مستقر شدند، اما از آنجایی که افراد مستقر در این شهر تعداد اندکی بودند، پادشاه روم از این موقعیت سوء استفاده کرده و قصد حمله به این شهر و بازپس گیری آن را نمود. او برای همین منظور تعداد 300 کشتی را که حامل سربازان رومی بود به سوی شهر اسکندریه گسیل داشت.
سپاه روم بعد از اینکه توانست شهر اسکندریه را مجدداً به تصرف و اشغال خود درآورد به سوی شهر "فسطاط" حرکت نمود، حضرت عمروبن عاص رضی الله عه که این روزها در سرزمین حجاز به سر می برد به محض شنیدن این خبر ناگوار بلافاصله لشکری را جهت درهم کوبیدن شوکت سپاه روم مهیا نمود.
لشکر اسلام و سپاه روم در مسیر راه فسطاط با یکدیگر روبرو شدند و لشکر اسلام توانست آنان را شکست داده و وادار به فرار نماید، اما حضرت عمرو به این مقدار اکتفا نکرد بلکه سپاه دشمن را که به طرف اسکندریه در حال فرار بودند تعقیب نموده و بعد از محاصره این شهر دوباره آن را فتح کرد و سپاه روم را از آنجا بیرون راند. حضرت عمرو همچنین تمام خسارتهایی که اهالی اسکندریه در نتیجه حمله سپاه روم متحمل شده بودند را پرداخت نمود.
این فرمانده رشید و بافراست اسلام بعد از فتح اسکندریه، از امیرالمومنین عمربن خطاب اجازه گرفته و به طرف "لیبی" حرکت کرد و شهرهای "زویله" و "طرابلس" را فتح کرده و حضرت عامر بن نافع را به عنوان امیر منطقه لیبی تعیین نمود.
حضرت عمرو بن عاص رضی الله عنه تا ابتدای خلافت حضرت عثمان رضی الله عنه به عنوان حاکم مصر ایفای وظیفه می نمود که حضرت عثمان در دوران خلافتش وی را از ولایت مصر عزل و حضرت عبدالله بن سعد ابی سرح را به جای او انتخاب نمود، اما حضرت معاویه در دوران حکومتش مجدداً حکومت مصر را به حضرت عمرو بن عاص واگذار نمود که حضرت عمرو تا زمان وفاتش بر این مسند باقی بود.

وفات حضرت عمرو رضی الله عنه
این فرمانده لایق و سیاستمدار جهان اسلام، بعد از سالها خدمت به اسلام و مسلمین و درهم کوبیدن شوکت کفر، به لحظات خداحافظی از دار فانی دنیا و شتافتن به ملاقات پروردگار نزدیک می شد.
تاریخ زندگانی حضرت عمرو بن عاص رضی الله عنه دارای فراز و نشیبهای فراوانی بوده است. او مصداق واقعی «خیارهم فی الجاهلیة، خیارهم فی الایسلام» بود. در واپسین لحظات زندگی تمام خاطرات زندگی اش؛ از اینکه چگونه اسلام آورد و چگونه یکی از شیفتگان اسلام و مکتب انسان ساز آن قرار گرفت و.... همه و همه در مقابل دیدگانش مجسم می شد که هر کدام از آنها برای ایجاد عجب و غرور و فخرفروشی کافی بود، اما عمروبن عاص که به خاطر این مسایل مسلمان نشده بود، او فقط برای رضای الهی و به امید عفو و مغفرت الهی و نجات از عذاب اخروی به یگانگی پروردگار و رسالت حضرت محمد صلی الله علیه وسلم اقرار نموده بود.
وی در آخرین لحظات زندگی، در حالی که به رحمتهای وسیع و بی انتهای الهی امیدوار بود با تکرار این جملات جان به جان آفرین تسلیم می کند: «اللهم لستُ بالقوی فانتصر... ولابالبرئ فاعتذر، و لستُ مستکبراً و لکن مستغفراً.... لا إله إلا أنت». ( بارالها! من قدرتی ندارم، مرا نصرت کن.... مبرّا از گناه نیستم،[از ذات یگانه تو] معذرت خواهی می کنم.... من تکبر کننده نیستم بلکه استغفار کننده هستم....، هیچ معبود بر حقی جز تو نیست).
حضرت عمرو در سال 43 هجری در مصر وفات کرده و در شهر "اسکندریه" به خاک سپرده شد.
« رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالإِيمَانِ وَلا تَجْعَلْ فِي قُلُوبِنَا غِلًّا لِّلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا إِنَّكَ رَؤُوفٌ رَّحِيمٌ».

احترام صحابه و اهل بیت پیامبر بر همگان واجب است

2009-12-05T14:21:00.003+03:30

شیخ الاسلام مولانا عبدالحمید امام جمعه اهل سنت زاهدان در خطبه های جمعه این هفته با یاد آوری ایام شهادت حضرت عثمان ذی النورین رضی الله عنه و واقعه غدیر خم به بیان مطالبی در خصوص این دو مسأله پرداخت.
ایشان در ابتدا با تلاوت آیه «إن الذین یبایعونک إنما یبایعون الله ید الله فوق أیدیهم» به جریان صلح حدیبیه و فضایل اصحاب پیامبر در این جریان و علی الخصوص فضیلت ویژه حضرت عثمان رضی الله عنه اشاره کرد و گفت: حدیبیه در سال 6هجری یعنی بعد از جنگ های بدر، احد و احزاب اتفاق افتاد. در این سال رسول الله صلی الله علیه وسلم در خواب دیدند که به همراه صحابه به زیارت خانه خدا رفته اند و احرام بسته و خانه کعبه را طواف می کنند و عده ای از صحابه سرهایشان را تراشیده اند و عده ای موهای شان را کوتاه کرده اند؛ «محلقین رؤسکم و مقصرین». آری مدت 6 سال بود که صحابه پیامبر خانه کعبه را ندیده بودند و حتی تصور زیارت آن در ذهنشان خطور نمی کرد، چرا که مکه مکرمه به مرکز دشمنی با اسلام تبدیل شده بود، و اهل مکه هیچگاه اجازه نزدیک شدن مسلمانان به شهرشان را نمی دادند چه برسد به طواف کعبه و زیارت خانه خدا. رسول الله صلی الله علیه وسلم این خواب را برای یارانش تعریف کردند. شوق دیدار خانه کعبه در دل اصحاب پیامبر زنده شد و درخواست ادای عمره کردند. با وجود اینکه این حرکت بسیار خطرناک بود و در واقع یک جنگ سخت در انتظارشان بود اما شوق دیدار خانه خدا آنان را نمی گذاشت. البته در خواب پیامبر اسلام سال و وقت این عمره مشخص نبود.
بالاخره به دستور پیامبر اسلام صلی الله علیه وسلم لشکر بزرگی برای ادای عمره حرکت کرد. عده ای ترسیدند. منافقین و افرادی که هنوز ایمان در اعماق وجودشان جای نگرفته بود و نیز کسانی که در مسافرت بودند از این عمره باز ماندند. حدود 1400نفر از اصحاب رسول الله صلی الله علیه وسلم در مدینه آمادگی حرکت برای سفر عمره کردند و در محل ذوالحلیفه احرام بسته و تلبیه (لبیک اللهم لبیک ...) را شروع کردند. رسول الله صلی الله علیه وسلم جاسوسی برای تحقیق از احوال مکه فرستاد. مردم مکه با خبر شدند و با خود گفتند: ما هرگز اجازه نمی دهیم مسلمانان پای در مکه بگذارند، قبایل عرب را جمع کرده و مسلح شدند و با زن و فرزند بیرون آمده و نزدیکی های حدیبیه خیمه زدند و خالد بن ولید را که تا آن زمان مسلمان نشده بود در رأس سپاهی به سوی مسلمانان فرستادند. پیامبر اسلام نیز با گروه صحابه مسلح بودند و فرمودند: هر کس مانع از حرکت شما به سوی خانه خدا شد با او بجنگید. در هنگام حرکت در میدان حدیبیه شتر آنحضرت صلی الله علیه و سلم که "قصوا" نام داشت از حرکت باز ایستاد و زانو زد، آنحضرت صلی الله علیه وسلم فرمودند: شتر را رها کنید، همان خدایی که فیل اصحاب فیل را نگه داشت او را از حرکت بازداشته است. رخ شتر را به سوی دیگر کردند و حرکت کردند و رسول الله صلی الله علیه وسلم به همراه اصحابش در محل دیگری همان نزدیکی ها اطراق کردند. آب اندکی آنجا بود که در نتیجه استعمال خشک شد، رسول الله صلی الله علیه وسلم عصای خود را در چاه زدند آب زیاد شد و فرمودند: امروز هر کس با ما مذاکره کند هر شرایطی برای صلح بنهد می پذیریم و صلح می کنیم. از آن طرف لشکر خالد به طرز معجزه آسایی از حمله کردن بازماند و در آن شب گروه 40 نفری مشرکین برای ترور آنحضرت صلی الله علیه وسلم شبیخون زدند و همگی دستگیر شدند، گروه دیگری برای نجات آنها آمد، اما شکست خورده و رفتند و در این میان یکی از صحابه نیز شهید شد.
رسول مکرم اسلام صلی الله علیه وسلم حضرت عثمان رضی الله عنه را برای مذاکره با اهل مکه به مکه فرستاد. آنان موافقت نکردند و به عثمان گفتند: خودت می توانی طواف کنی اما ایشان قبول نکرد. مشرکان مکه حضرت عثمان را نگه داشتند و به رسول الله صلی الله علیه وسلم خبر رسید که عثمان را شهید کرده اند. ایشان بسیار ناراحت شدند. کشتن دیپلمات در جهان قدیم نیز بر خلاف قانون بوده است. آنگاه رسول خدا به درخت تکیه کردند و از صحابه عهد گرفتند که برای خونخواهی عثمان تا آخرین نفس بجنگند. صحنه عجیبی بود. شور و هیجان عجیبی حاکم بود. شهادت عثمان و ممانعت از زیارت خانه خدا اصحاب پیامبر را به جوش آورده بود. یکی از صحابه عرض کرد: ای رسول خدا اگر عثمان زنده باشد از برکت این بیعت محروم می شود. آنحضرت صلی الله علیه وسلم دست راست خویش را بر دست چپ نهاد و فرمود: این دست محمد است و این دست عثمان. سبحان الله! این همه اعتماد. دست راست رسول الله در غیاب عثمان به جای دست عثمان قرار می گیرد. در این بیعت بسیار خجسته و مبارک که ذکرش در قرآن آمده است «إن الذین یبایعونک إنما یبایعون الله ید الله فوق أیدیهم» دست رسول الله پایین است و دست خدا بالاست و دست های صحابه در میان این دو دست است. چه قدر فضیلت و برتری و درجه عظیم نصیب صحابه در این بیعت شده است. خداوند از آنان اعلام رضایت کرد و فرمود: «لقد رضی الله عن المومنین إذ یبایعونک تحت الشجرة» مومنین عام است همگی را شامل می شود؛ ابوبکر، عمر، طلحه و زبیر و تمام افراد موجود را در برمی گیرد و این رضایت ابدی است و رضایت خداوند پس گرفته نمی شود چون او عالم الغیب است و می داند که این افراد تا پایان زندگی شان بر این بیعت استقامت می کنند و بر نمی گردند بر خلاف رضایت ما از کسی چون ممکن است فردا دوباره ناراض شویم چرا که از آینده اعمال آن شخص بی خبریم. این اعتقاد ما هست که صحابه مقرب ترین بندگان خدا در زیر آسمان و بالای زمین اند. آن روز حضرت عثمان رضی الله عنه درجه بسیار بزرگی کسب کرد و صلح حدیبیه یک امتحان بزرگ برای صحابه بود. همان گونه که توانستند با یقین و ایمان کامل برای جهاد بیعت کنند به همان ترتیب برای قبول کردن صلح حدیبیه استقامت کردند و توانستند شرایط سخت صلح را بپذیرند. پذیرفتن شرایط صلح برای صحابه بسیار سخت تر از صدها جنگ بود. برگشتن به مدینه بدون زیارت خانه خدا و قبول کردن آن مفاد، بسیار مشکل بود، اما آنان تابع امر خدا و رسولش بودند. از شرائط صلح نامه حدیبیه یکی این بود که هر فردی که از اهل مکه مسلمان می شد و به مدینه آمد باید مسلمانان او را به مشرکین تحویل دهند. پیامبر قبول کرد و فرمود: خداوند راهی برایش خواهد گشود. یکی دیگر از شرایط این بود که اگر مسلمانی مرتد شد و به مکه رفت لازم نیست اهل مکه او را به مدینه باز گردانند، پیامبر قبول کرده فرمود: به شخص مرتد نیازی نداریم. و شرط دیگر این که امسال به مدینه بر گردند و عمره را در سال آینده انجام دهند.
صحابه بر خلاف احساسات خود این مفاد را قبول کردند. حضرت عمر بن خطاب رضی الله عنه بسیار پریشان و غمگین شد و نزد رسول خدا آمد و عرض کرد: ای رسول خدا مگر شما پیامبر بر حق نیستید و مگر ما بر حق و آنان بر باطل نیستند، مگر خواب ندیده اید که به زیارت خانه خدا می رویم پس چرا این عهد نامه را قبول می کنیم؟! رسول گرامی اسلام فرمود: بله، اما ادای عمره در همین سال در خواب یقینی نشد و بنده پیامبر خدا هستم و این را بهتر می بینم. عمر قبول کرد و صحابه به مدینه برگشتند، آنگاه خداوند سوره مبارکه فتح را نازل فرمود: «إنا فتحنا لک فتحاً مبیناً» و این فتح مبین بود. فتح مبین فتح مکه نبود بلکه صلح حدیبیه بود. صلح با اهل مکه که بزرگترین و سرسخت ترین دشمنان اسلام بودند فرصتی بود که رسول الله صلی الله علیه وسلم به خوبی از آن استفاده کرده و با ارسال نامه به پادشاهان ایران و روم و یمن و ممالک دیگر آنان را به اسلام دعوت دهد.
مولانا عبدالحمید در ادامه اظهار داشت: از فضایل دیگر حضرت عثمان رضی الله عنه سخاوت ایشان در جنگ تبوک بود. رسول خدا صلی الله علیه وسلم فرمود: چه کسی این لشکر را تجهیز می کند؟ حضرت عثمان رضی الله عنه برخاست و 100شتر با تجهیزات تقدیم کرد. بار دوم رسول خدا این درخواست را مطرح کرد، دوباره حضرت عثمان رضی الله عنه 100شتر با تجهیزات تقدیم نمود و برای بار سوم نیز 100شتر با تجهیزات به لشکر اسلام تحویل داد، پیامبر فرمود: از این به بعد عثمان هر کاری بکند به او ضرر نمی رسد و او مورد رضای الهی قرار گرفته است.
حضرت عثمان ذی النورین با دو دختر از دختران رسول خدا یکی پس از دیگری ازدواج کرد و در روایتی آمده است که آنحضرت صلی الله علیه وسلم فرمودند: اگر40 دختر می داشتم یکی را بعد از دیگری در نکاح عثمان در می آوردم. این نهایت اوج اعتماد و محبت آنحضرت صلی الله علیه وسلم به حضرت عثمان بود.
حضرت عثمان رضی الله عنه از پول شخصی اش مسجد النبی را توسعه داد و چاه (بئر رومه) را که پیامبر برای خریدارش مژده بهشت داد خریداری کرد و در اختیار مسلمانان قرار داد. این مال مال مبارکی بود. عثمان مالهایش را در راه خدا با اخلاص خرج می کرد و او بهترین الگو برای ثروتمندان جهان است.
در خلافت ایشان که 12سال به طول انجامید پروژه ها و برنامه های صدیقی و فاروقی ادامه یافته و خدمات و فعالیتهای بسیار مهمی صورت گرفت.
خطیب جمعه مسجد مکی در ادامه موضوع گفت: دشمنان اسلام یهودیان و منافقان توطئه کردند و سیدنا عثمان را مظلومانه به شهادت رساندند. قاتلان عثمان رضی الله عنه به نام حج از خانه بیرون شدند و نزدیک مدینه اطراق کردند و خانه ایشان را محاصره کرده از وی خواستند استعفا دهد. ایشان با توجه به توصیه پیامبر اکرم صلی الله علیه وسلم که فرموده بود - کسانی می خواهند پیراهن را از تن شما در آورند اجازه ندهید- این درخواست را نپذیرفت و اجازه جنگ و درگیری را نیز به مسلمانان نداد و فرمود: من نمی خواهم در شهر پیامبر خونریزی شود. بالاخره ایشان که همواره با قرآن و تلاوت قرآن مأنوس بود به شهادت رسید و خون مبارکش بر قرآن بر روی کلمات «فسیکفیکهم الله» ریخت و این قرآن هنوز در موزه ها موجود است.
امام جمعه اهل سنت زاهدان در قمست دوم خطبه های جمعه به واقعه غدیر خم و فضایل حضرت علی اشاره کرده و فرمود: حضرت علی رضی الله عنه از جمله چهار شخصیت بزرگ اسلام بعد از رسول الله صلی الله علیه وسلم است و جزو خلفای راشدین و عشره مبشره است و از کودکی نزد پیامبر اکرم صلی الله علیه وسلم تربیت یافت. اوصاف زیاد و فضایل بسیاری از ایشان در احادیث بیان شده است که اینجا فرصت پرداختن به آنها نیست. اما مسأله غدیر که بسیاری از جوانان و دانشجویان درخواست بیان حقایقی در این زمینه نموده اند از این قرار است که: در حجة الوداع پس از اتمام مراسم حج، حجاج مناطق دیگر غیر از مدینه منوره از رسول الله صلی الله علیه وسلم جدا شده و به سوی مناطق خویش رفتند و فقط اهل مدینه با آنحضرت صلی لله علیه وسلم به سوی مدینه روانه شدند و حضرت علی به یمن رفته بود و از جانب ایشان زمزمه های اختلافی با مردم در مورد غنایم جنگی به آنحضرت صلی الله علیه وسلم رسید در حالی که حق با حضرت علی بود. آنحضرت در محل غدیر خم مردم مدینه را با اهل یمن در دوراهی یمن و مدینه جمع کرد و فرمود: «من کنت مولاه فهذا علی مولاه» هر کس من دوست اویم علی هم دوست اوست. بدین ترتیب رسول الله صلی الله علیه وسلم برائت و پاکی حضرت علی و بر حق بودن ایشان در مسأله غنایم جنگی را اعلام کرد، و تا این اندازه جریان صحیح و ثابت است و برداشت اهل سنت این است که رسول الله صلی الله علیه وسلم در مورد مسأله خلافت اگر چه به صورت اشاره ابوبکر صدیق را انتخاب کرده و ایشان را امام مردم در نماز قرار دادند و با امامت بقیه مخالفت کردند، اما انتخاب کامل و تعیین نهایی خلیفه را به رای و مشورت مردم موکول کردند چرا که این سرنوشت مردم است و اقتضای عقل نیز همین است. نبی را خدا تعیین می فرماید و خلیفه را مردم انتخاب می کنند و اگر پیامبر اکرم صلی الله علیه وسلم علی را در غدیر خم به عنوان جانشین خویش انتخاب کرده بود حضرت علی به آن واقعه استدلال می کرد و برای یک بار هم می گفت پیامبر مرا در غدیر خم خلیفه خویش تعیین کرد چرا نمی پذیرید؟ نه علی این ادعا را کرد و نه خاندان علی برای یک بار هم به واقعه غدیر استدلال نکردند.
ثانیاً: اگر چنین امری توسط پیامبر صورت گرفته بود هرگز امکان نداشت صحابه با گفته پیامبر مخالفت کنند. آنانی که در سخت ترین شرایط در غارها و در زیر بارش تیرها و نیزه ها و در سایه شمشیرها و... کاملاً مطیع رسول الله صلی الله علیه وسلم بودند چگونه امکان داشت به خاطر جاه و مقام دنیوی با گفته و دستور آنحضرت صلی الله علیه وسلم مخالفت کنند؟!
مولانا عبدالحمید در ادامه سخنان خویش اظهار داشت: ما معتقدیم این اختلافات هیچ سودی برای ما ندارند و آنان کسانی بودند که از دنیا رفته اند «تلک امة قد خلت لها ما کسبت و لکم ما کسبتم و لاتسئلون عما کانوا یعملون». چرا برای تاریخی که 1400سال پیش اتفاق افتاده ما امروز اختلاف می کنیم؟ دیگران چه خواهند گفت؟ امروزه در قدرت و اختیار کسی نیست که تاریخ گذشته را تغییر دهد و از نو حوداث را رقم زند. ما باید خودمان را اصلاح کنیم و از سیرت آنان اتباع و پیروی کنیم. امروز مسلمانان زیر هجوم دشمنان اسلام اند. ما باید از اسلام و از اصل دین دفاع کنیم. نباید مسلمانان احساسات مذهبی یکدیگر را تحریک کنند.
صحابه کسانی هستند که احسان و منتشان بر دوش همه مسلمانان جهان گرانی می کند و احترام همه آنها بر ما واجب است و محبت با آنان وظیفه ماست، حداقل اگر محبت نکردیم بی احترامی نکنیم. این توصیه بنده به همه شنوندگان است که اگر شما نتوانستید با صحابه واهل بیت پیامبر محبت کنید حداقل بغض و کینه نداشته باشید و اگر تعریف نکردید حداقل توهین نکنید.

انتقاد ائمه جمعه اهل سنت سیستان و بلوچستان از طرح ساماندهی مدارس

2009-12-05T12:01:00.002+03:30

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی سنی آنلاین، ائمه جمعه سراسر استان سیستان و بلوچستان در مراسم عید سعید قربان، از مصوبه شورای عالی انقلاب فرهنگی موسوم به "طرح ساماندهی مدارس" به شدت انتقاد کرده و آن را غیر قابل قبول دانستند.
ائمه جمعه استان، ضمن ابراز نگرانی جامعه اهل سنت نسبت به سلب آزادی مذهبی و تعلیمی که آزدای در این موارد جزء حقوق مسلم و قانونی آنهاست، مداخله در امور مذهبی، مخصوصا مداخله در امور حوزه های علمیه را مغایر با قانون اساسی و میثاق بین المللی دانسته و از مسئولین نظام در رده های بالا خواستند تا با مسائلی از این قبیل برخورد نموده و مانع دخالت دولت در مسایل مذهبی و حوزه های علمیه اهل سنت شوند.

امامت و غدیر

2009-12-05T11:55:00.002+03:30

مسئله امامت، یکی از مهمترین مسائل اختلافی بین اهل‌سنت و اهل‌تشیع می‌باشد که هر کدام از این دو فرقه دلایلی برای اثبات ادعای خود دارند و مسأله خلافت حضرت علی رضی‌الله‌عنه از مهمترین ثمرات این اختلاف است که اهل‌تشیع از حدیث غدیر بر امامت حضرت علی استدلال می‌گیرند، اما اهل‌سنت آن را به عنوان تاکید محبت صحابه با حضرت علی رضی الله عنه می‌دانند.
نزد اهل‌تشیع، امامت، یکی از اصول دین بشمار می‌آید، به طوری که بدون اعتقاد به امامت، ایمان را ناقص می‌دانند. اصول دین نزد آنان پنج چیز است:1- توحید2- عدل3- نبوت4ـ امامت 5- معاد. [تحفة العوام المقبول ص 18].
درحالی که از نظر جمهور اهل‌سنت و جماعت، امامت جزء عقاید نیست، بلکه حکمی‌ مهم، از احکام شریعت می‌باشد. از نظر اهل‌سنت برای به اجرا درآوردن شریعت اسلامی، یکی از وظایف عامه مسلمین این است که از میان خود، فردی را که اهلیت، صلاحیت و سایر شرایط رهبری را داشته باشد به عنوان رئیس و سرپرست انتخاب کنند تا وی احکام و قوانین شریعت را به طور فراگیر در جامعه پیاده نماید.

نتایج این اختلاف
۱- نزد اهل‌سنت، شخصی که دارای صلاحیت لازم باشد، از طرف عموم مسلمانان به عنوان امام تعیین می‌شود، اما نزد اهل‌تشیع تعیین امام بر خدا واجب است.
۲- نزد اهل‌سنت، اهلیت و صلاحیت برای امام ضروری است، اما عصمت لازم نیست، اما نزد اهل‌تشیع امام باید معصوم باشد.
۳- از دیدگاه اهل‌سنت، امام باید در جامعه ظاهر باشد تا مردم برای رفع مشکلات خود به وی مراجعه کنند، اما نزد اهل‌تشیع امام می‌تواند از دید مردم مخفی باشد.
۴- نزد اهل‌سنت، امام باید دارای قدرت و حکومت باشد، اما نزد اهل‌تشیع داشتن حکومت و اقتدار برای امام الزامی ‌نیست.
۵- اهل‌سنت با وجود اعتراف به اهلیت و فضایل حضرت علی رضی‌الله‌عنه ایشان را خلیفه بلافصل رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم نمی‌دانند و معتقدند که در رتبه چهارم خلفای راشدین قرار دارد، اما اهل‌تشیع قائل به بلافصل بودن خلافت حضرت علی رضی‌الله‌عنه می‌باشند.
۶- اهل‌سنت بیعت تمام صحابه و تابعین را که با خلفای ثلاثه (ابوبکر، عمر، عثمان رضی‌الله‌عنهم اجمعین) صورت گرفته است، صحیح و برحق می‌دانند، اما اهل‌تشیع این بیعت را نوعی غصب و بیعت کنندگان (صحابه) را غاصب می‌دانند.( العیاذ بالله)

امامت بلافصل حضرت علی رضی‌الله‌عنه
نکته قابل ذکر در این موضوع این است که آیا رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم حضرت علی رضی‌الله‌عنه را خلیفه و جانشین خودشان معرفی کردند و حضرت علی خلیفه بلا فصل محسوب می‌شود‌؟.
برای اثبات این موضوع، اهل‌تشیع مهمترین آیه‌ای که از آن استدلال می‌گیرند، آیه 67 سوره مائده می‌باشد:
« یا أیها الرسول بلغ ما أنزل إلیک من ربک و إن لم تفعل فما بلغت رسالته والله یعصمک من الناس إن الله لایهدی القوم الکافرین».
درمورد تفسیر این آیه در تفاسیر اهل‌تشیع آمده که این آیه قبل از خطبه غدیرخم نازل شده است. همچنین در این تفاسیر آمده است که آنحضرت صلی‌الله‌علیه‌وسلم بنابر دلایلی، از ابلاغ امامت حضرت علی هراس داشتند تا اینکه این آیه نازل شد و به آنحضرت دستور داده شد که امامت حضرت علی رضی‌الله‌عنه را در بین مردم اعلام نماید. لذا آنحضرت بعد از نزول این آیه در تاریخ 18 ذی‌الحجه سال دهم هجری در محلی بنام "غدیرخم" امامت حضرت علی را اعلام کردند. [کشف الاسرار ص 164، حق الیقین ص 139].

تفسیر آیه از دیدگاه اهل‌سنت
اهل‌سنت ضمن اینکه به همه فضایل حضرت علی و صلاحیت ایشان برای امامت و قیادت مسلمانان اعتراف دارند، هیچگاه دچار غلو نشده و صحابه و دیگر شخصیتهای دینی را در همان چارچوبی که قرآن و حدیث آنان را معرفی کرده، شناخته و معرفی می‌نمایند.
توجه به نکات زیر، نادرست بودن اثبات امامت بلافصل حضرت علی رضی‌الله‌عنه را از این آیه واضح می‌کند:

۱- در این آیه، نه ذکری از حضرت علی است و نه حرفی از امامت. بلکه بطور کلی به رسول اکرم صلی‌الله‌علیه‌وسلم دستور داده شده که در تبلیغ احکام دین از هیچ کوششی دریغ نورزند و از تصدیق و تکذیب کفار، هراسی نداشته باشند، زیرا هدایت و ضلالت در دست الله تعالی می‌باشد.

۲- اگر امامت بلافصل حضرت علی رضی‌الله‌عنه را پیامبر به امت رسانیده باشند، چگونه ممکن است امت بر آن حکم عمل نکند یا حداقل به هنگام اختلاف از آن حکم استدلال نشود. در حالی که پس از وفات رسول اکرم صلی‌الله‌علیه‌وسلم صحابه کرام درسقیفه بنی‌ساعده گرد هم آمدند و دلایل مختلفی برای خلافت بیان کردند، اما هیچ کدام از آنان نص عقیده امامت را مطرح نکرد و در دوران خلافت عمر و عثمان رضی‌الله‌عنهما نیز که انتخاب خلیفه با شوری صورت گرفت و خود حضرت علی نیز از اعضای آن بود هیچگاه ذکری از نص امامت به میان نیامد؟! لذا این ادعا، ادعای محض و بدون دلیلی است که هیچکدام از صحابه و اهل‌بیت، نه قایل به آن بودند و نه ناقل آن.

۳- از روایاتی که علامه ابن‌جریر طبری، امام ثعالبی، امام فخرالدین رازی، علامه قرطبی، علامه آلوسی و جمهور مفسرین از حضرت عبدالله بن‌شفیق، حضرت عائشه و عبدالله بن‌عباس رضی‌الله‌عنهم نقل کرده‌اند، معلوم می‌شود که این آیه مدتها قبل از حجة الوداع نازل شده است. اکثر مفسرین این آیه را مدنی گفته‌اند.
علامه قرطبی می‌نویسد: دلیل مدنی بودن این آیه، روایتی است که امام مسلم در صحیح خود از حضرت عائشه نقل می‌کند، حضرت عائشه می‌فرماید: پس از آمدن به مدینه آنحضرت در یکی از شبها فرمودند: کاش یکی از اصحاب نگهبانی می‌داد. حضرت عائشه رضی‌الله‌عنها می‌فرماید: دراین هنگام صدای شمشیرها را شنیدم. رسول اکرم صلی‌الله‌علیه‌وسلم پرسیدند: شما که هستید؟ پاسخ دادند : سعد و حذیفه هستیم و برای نگهبانی از شما آمده‌ایم. رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم به خواب رفتند به طوری که صدای خواب ایشان شنیده می‌شد. در همین زمان آیه «یا أیها الرسول بلغ ما أنزل إلیک...» نازل شد.
آن حضرت صلی‌الله‌علیه‌وسلم سر از خیمه پوستی بیرون آورده فرمودند: ای مردم! برگردید، زیرا الله تعالی مرا حفاظت می‌کند. [تفسیر قرطبی6/244]
علامه آلوسی بعد از بحث طولانی در مورد خطبه غدیرخم در خاتمه می‌نویسد: از روایاتی که دلالت بر شأن نزول این آیه می‌کند - بالفرض صحت آن روایات- فقط فضیلت حضرت علی رضی‌الله‌عنه ثابت می‌شود که حضرت علی محبوب مومنین است و ما (اهل‌سنت) هرگز منکر فضیلت ایشان نیستیم و بلکه هرکس فضیلت حضرت علی و محبوبیت ایشان را انکار کند او را ملعون میدانیم. [روح المعانی 6/197]

۴- در مورد تفسیر«والله یعصمک من الناس إن الله لایهدی القوم الکافرین» علامه فخرالدین رازی می‌فرماید: در مورد این آیه بهترهمین است که بر حفاظت از مکر و فریب یهودیان و مسیحیان حمل کرده شود، زیرا در آیات قبلی و بعدی، مخاطب قرآن، یهودیان و مسیحیان است. لذا توجیه آیه به مواردی که آن را از سیاق و سباق منفک و منقطع گرداند، ممتنع به نظر می‌رسد. [تفسیر کبیر 12/50]
خلاصه اینکه با توجه به الفاظ، ترجمه، سباق و سیاق و روایات شأن نزول آیه، ثابت نمودن عقیده امامت بلافصل حضرت علی رضی‌الله‌عنه از این آیه، نوعی تحریف معنوی در قرآن کریم تلقی می‌شود.
حال بعد از بررسی مختصر آیه‌ای که بر خلافت بلافصل حضرت علی رضی‌الله‌عنه از آن استدلال گرفته شده، احادیث و روایاتی که بر این موضوع حمل کرده شده را نقل و مورد بررسی قرار می‌دهیم.
از مهمترین و بارزترین روایاتی که در این موضوع استدلال گرفته شده حدیث غدیرخم است که بنام «حدیث موالات» نیز یاد می‌شود می باشد.
در این مقاله مختصر، این حدیث را از لحاظ سند، الفاظ، معانی، شأن ورود و تشریح آن در پرتو دیگر احادیث و کلام محدثین و مؤرخین مورد بررسی قرار می‌دهیم.

حجة الوداع
یکی از مهمترین وقایع حیات پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وسلم واقعه حج بیت الله الحرام می‌باشد که به"حجة الوداع" معروف است. در این سفر (حجة الوداع) آنحضرت صلی‌الله‌علیه‌وسلم در مکانهای مختلف، خطبه‌هایی ایراد فرموده و در آنها اصول بنیادی دین و عوامل اتحاد امت را گوشزد نمودند. آنحضرت صلی‌الله‌علیه‌وسلم در خطبه تاریخی حجة الوداع که در میدان عرفات ایراد کردند، امور اساسی دین اسلام را متذکر شدند.
هنگام بازگشت از حجة الوداع کنار تالابی بین مکه و مدینه، نزدیک "جحفه" زیر سایه درختان اتراق کردند. این منطقه معروف به "وادی خم" و "غدیرخم" بود و پیامبر در این منطقه خطبه‌ای ایراد کردند که بنام «حدیث غدیر» مشهور گشت. این خطبه در روز یکشنبه 18 ذی‌الحجه ایراد شد.

الفاظ خطبه حجة الوداع
خطبه و حدیث غدیر درکتب اهل‌سنت به شیوه‌های مختلف و با الفاظی گوناگون نقل شده است که بصورت گذرا آنها را بررسی می‌کنیم:

۱- صحیح بخاری: در صحیح بخاری، این خطبه منقول نیست. البته روایتی در بخاری موجود است که به سبب بیان این خطبه اشاره دارد. در آن روایت آمده است که حضرت بریده اسلمی‌ رضی‌الله‌عنه می‌فرماید:« رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم حضرت علی رضی‌الله‌عنه را به طرف خالد بن ولید رضی‌الله‌عنه فرستاد تا اموال خمس را بیاورد. حضرت بریده می‌گوید: من از حضرت علی ناراحت بودم. در همین دوران حضرت علی با کنیزی که از مال غنیمت بود، همخوابی کرده و غسل نمود. من به خالد گفتم: او - حضرت علی - را نمی‌بینی چکار می‌کند؟! وقتی نزد پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم حاضر شدیم شکایت خود را نزد آنحضرت صلی‌الله‌علیه‌وسلم مطرح کردم. آن حضرت صلی‌الله‌علیه‌وسلم فرمودند: آیا با علی کدورت داری؟ عرض کردم: بله، آن حضرت صلی‌الله‌علیه‌وسلم فرمودند: با او کدورت نداشته باش؛ چرا که حق او در مال خمس بیشتر از آن بوده است». [بخاری ج 2]

۲- صحیح مسلم: درصحیح مسلم این خطبه با این الفاظ آمده است: «أما بعد: أیها الناس أنا بشر یوشک أن یأتی رسول ربی فاجیب و أنا تارک فیکم الثقلین أولهما کتاب الله فیه الهدی و النور فخذوا کتاب الله و استمسکوا به، فحث علی کتاب الله و رغب فیه ثم قال و أهل‌بیتی! أذکرکم الله فی أهل‌بیتی، أذکرکم الله فی أهل‌بیتی، أذکرکم الله فی أهل‌بیتی». [صحیح مسلم3/521]
ترجمه: «بعد از حمد وسلام، هان ای مردم! من هم انسان هستم، به زودی پیک پروردگار- ملک الموت- فرا می‌رسد و من دعوتش را لبیک می‌گویم، دو چیز گرانبها را درمیان شما می‌گذارم. اول کتاب خدا - قرآن - که سراسر هدایت و نور است». آنگاه مردم را نسبت به قرآن ترغیب دادند سپس فرمودند: «و دوّمی‌ اهل‌بیتم است درمورد اهل‌بیتم خدا را بیاد داشته باشید! درمورد اهل‌بیتم خدا را بیاد داشته باشید! درمورد اهل‌بیتم خدا رابیاد داشته باشید!».

۳- ترمذی: در سنن ترمذی روایتی از حضرت زید بن ارقم رضی‌الله‌عنه هست که رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم فرمودند:«من کنت مولاه فعلی مولاه».

۴- ابن ماجه: در سنن ابن ماجه حدیث غدیرخم از حضرت براءبن عازب رضی‌الله‌عنه روایت شده است، می‌فرمایند: «ما همراه رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم از سفر حج برمی‌گشتیم، در میان راه برای ادای نماز توقف کردیم بعد از ادای نماز آن حضرت صلی‌الله‌علیه‌وسلم دست حضرت علی رضی‌الله‌عنه را گرفته فرمودند: «ألست أولی بالمومنین من أنفسهم؟ قالوا: بلی، قال: ألست أولی بکل مومن من نفسه؟ قالوا: بلی، قال: فهذا ولی من أنا مولاه، اللهم وال من والاه، اللهم عاد من عاداه».
ترجمه: «آیا من از جان مومنان در نزد آنان محبوبتر نیستم؟ (صحابه) عرض کردند: البته که هستید، باز فرمودند: آیا من نسبت به هر مومنی از جانش محبوبتر نیستم؟عرض کردند: البته که هستید، فرمودند: پس این - علی - محبوب آن کسی است که من محبوب اویم، بارالها! دوست بدار دوستدارانش را و دشمن بدار دشمنانش را.

۵- نسایی: در "السنن الکبری للنسایی" خطبه غدیر به شرح زیر روایت شده است:
«حضرت زید بن ارقم می‌فرماید: زمانی که رسول اکرم صلی‌الله‌علیه‌وسلم از حجة الوداع برمی‌گشتند، در غدیرخم فرود آمده سپس فرمودند: «کأنی قد دعیت فأجبت، إنی ترکت فیکم الثقلین، أحدهما أکبر من الاخر، کتاب الله وعترتی أهل‌بیتی، فانظروا کیف تخلفونی فیهما»، فانهما لن یتفرقا حتی یردا علی الحوض، ثم قال: «إن الله مولای وأنا ولی کل مومن، ثم أخذ بید علی فقال: من کنت ولیه فهذا ولیه، اللهم وال من والاه وعاد من عاداه».
ترجمه: «گویا من دعوت شده‌ام و دعوت را اجابت نموده‌ام - کنایه ازقرب وفات آن حضرت می‌باشد - در میان شما دو چیز گرانبها می‌گذارم که یکی بزرگتر از دیگری است: کتاب خدا و عترتم، یعنی اهل‌بیتم را. در مورد چگونگی برخورد با آنها بعد از من مواظب باشید، زیرا این هر دو، تا کنار حوض کوثر که به من برسند از یکدیگر جدا نخواهند شد. سپس فرمودند: خداوند محبوب من و من محبوب هر مومن هستم». سپس دست حضرت علی را گرفته فرمودند: «هرکس من محبوب او هستم، علی محبوب اوست، پروردگارا! هرکه با او محبت ورزد، تو با او محبت کن، و هرکس با او دشمنی می‌کند، تو نیز با او دشمن باش».
دکتر محمد جواد مشکور که یکی از محققین اهل‌تشیع می‌باشد، می‌نویسد: در اواخر ذی‌القعده سال دهم هجری پیامبر خدا صلی‌الله‌علیه‌وسلم با تعداد زیادی از یارانش برای ادای فریضه حج به مکه رفتند، حضرت علی رضی‌الله‌عنه که در این زمان از یک مأموریت جنگی از یمن برگشته بود، شخصی را به جای خود بر لشکریان خویش گمارده، به رسول خدا پیوست، لشکریانی که از یمن آمده بودند، غیبت او را مغتنم شمرده از مال غنیمت، مقداری لباس برداشته و پوشیدند. پس از ادای مراسم حج حضرت علی بازگشت و چون لشکریان را در آن حال دید، برآشفت و به جانشین خود گفت: چرا ایشان بدون اجازه من این جامه‌ها را پوشیده‌اند؟ وی عرض کرد: من این جامه‌ها را بر آنان پوشانیدم تا آراسته و زیبا باشند، حضرت علی رضی‌الله‌عنه دستور داد تا جامه‌ها را از تن بیرون کنند، لشکریان از حضرت علی رضی‌الله‌عنه سخت برنجیدند وشکایت پیش رسول خدا بردند، پیامبر برای فرونشاندن این فتنه برخاست و خطبه‌ای ایراد فرموده، در آن میان فرمود: «ای مردم از علی شکوه نکنید، به خدا قسم وی در امری که مربوط به خدا و در راه حق باشد سخت‌گیرتر از آنست که بتوان از او گله کرد». پس از ادای مراسم حج، رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وسلم با اردوی خود به سوی مدینه بازگشت.
در هجدهم ذی‌الحجه سال دهم هجری در راه، به آبگیری بنام "غدیرخم" که نزدیک محلی بنام "جحفه" بود رسید، مسلمانان در آنجا از شتران خود فرود آمدند تا چندی بیاسایند....... سپس پیامبر، خطبه‌ای ایراد فرمودند و بعد از خطبه در حق حضرت علی رضی‌الله‌عنه فرمود: «من کنت مولاه فعلی مولاه». همه عامه و خاصه (سنی وشیعه) این حدیث را نقل کرده‌اند، منتها محدثان عامه، آن را مربوط به ناراضگی لشکریان علی از او می‌دانند و محد ثان شیعه، مربوط به جانشینی او. [تاریخ شیعه و فرقه‌های اسلامی]
همچنین ابوالفتوح رازی از علمای اهل‌تشیع، علت نارضایتی بعضی ازصحابه با حضرت علی را بیان کرده و می‌نویسد: ایشان - عده‌ای از حاضران در حجة الوداع - شکایت حضرت علی را با رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وسلم کردند از آنچه در دلشان بود. رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم فرمودند: علی صواب کرده. و چون آنان از کینه و بددلی نسبت به علی خودداری نکردند، رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم به خبر آمده و طی خطبه‌ای فرمودند: «إرفعوا ألسنتکم عن علی، فإنه خشن فی ذات الله، غیر مداهن فی دینه»؛ (زبانتان را از علی کوتاه کنید که او مرد درشتی است در ایمان به ذات خدا، و در دین خدا مداهنه نمی‌کند). مردمان چون خشم رسول‌الله و مبالغه او بدیدند، زبان کوتاه کردند، چون رسول خدا حج بگذارد و برگشت، در راه به جایی رسید آنرا "غدیرخم" گویند، خطبه‌ای بلیغ برای مردم خواند و تمام احکام خدا را که قبلا به مردم رسانیده بود، دوباره بازگو کرد و در آخر خطبه، حدیث «من کنت مولاه فهذا علی مولاه اللهم وال من والاه وعاد من عاداه» برای رفع کدورت و غرض ایجاد محبت او در قلب مسلمانان بیان فرمود.[تفسیر ابوالفتوح، سوره مائده، ص191]

تحقیق لغوی
در روایاتی که در آنها خطبه غدیرخم ذکر شده، آن حضرت صلی‌الله‌علیه‌وسلم فضیلت حضرت علی را در قالب الفاظی مانند "ولی، اولی، مولی" بیان فرمودند. لفظ "ولی" باشد یا "مولی" یا "أولی"، هر سه از ولایت گرفته شده‌اند. ولایت در زبان عربی به معنای قرب، تعلق و دوستی می‌آید. [مفردات القرآن: راغب اصفهانی]
همچنین "ولی" در زبان عربی به معنای یاور، دوست، محب و محبوب نیز بکار می‌رود که جمع آن "أولیاء" می‌آید. «ولی» با این معانی در قرآن در حق خداوند «الله ولی الذین امنوا» و در حق مومنین «ألا إن أولیاء الله لا خوف علیهم ولا هم یحزنون» بکار رفته است.
لفظ "مولی" به سبب کثرت معانی، در احادیث مختلف، به معانی مختلف استعمال شده است. علامه ابن اثیر در لغتنامه مشهور خود "النهایة فی غریب الحدیث" در توضیح لفظ "مولی" می‌نویسد: «وهو اسم یقع علی جماعة کثیرة فهو: الرب، والمالک، والسید، والمنعم، والمعتق، والناصر، والمحب، والتابع، والجار، وابن العم، والحلیف، والعقید، والصهر، والعبد، والمعتق، والمنعم علیه، وأکثرها قد جاءت فی الحدیث فیضاف کل واحد إلی الحدیث الوارد فیه.... ومنه الحدیث «من کنت مولاه فعلی مولاه» یعمل علی أکثر الأسماء المذکورة»؛( لفظ - مولی - اسمی‌است که بر معانی مختلف مانند: پروردگار، مالک، سردار، محسن، آزادکننده، یاور، محبت کننده، فرمانبردار، همسایه، پسرعمو، هم پیمان، عقدکننده، داماد، غلام، غلام آزادشده، و احسان شونده( کسی که مورد احسان قرار می گیرد) اطلاق می‌شود که بیشتر این معانی در احادیث بکار رفته است و مطابق با اقتضای آن حدیث، معنای مناسب، مراد گرفته می‌شود، مثلا در حدیث «من کنت مولاه فعلی مولاه» بر اکثر معانی مذکوره، محمول می‌شود.
معنای "أولی" در عربی، أقرب {قریب‌تر}و أحق {حق‌دارتر} می‌آید. چنانکه در قرآن کریم آمده است «إن أولی الناس بإبراهیم للذین اتبعوه وهذا النبی والذین أمنوا والله ولی المومنین». براستی کسانی به ابراهیم قریب‌تر و لایق‌تراند که از وی و این پیامبر (محمد صلی‌الله‌علیه‌وسلم) و ایمان آورندگان، پیروی می‌کنند و خداوند دوست مومنین است». در این آیه، "أولی" را به معنای حاکم گرفتن، ممکن نیست.
لذا با توجه به معانی لفظ "مولی" در پرتو آیات و احادیث و در نظر گرفتن سباق و سیاق و شأن ورود حدیث، به هیچ وجه نمی‌توان از این جمله، امامت و خلافت را ثابت نمود.
توجه به واقعات و روایات صحیح و مستند، دلایل واضحی است بر اینکه نه حدیث غدیر بیانگر خلافت بلافصل حضرت علی است و نه حضرت علی رضی‌الله‌عنه این ادعا را داشته‌اند.
بعنوال مثال از روایتی که در صحیح بخاری آمده، واضح می‌شود که حدیث موالات، هیچ ارتباطی به مسئله خلافت ندارد، در این روایت آمده: «إن عبدالله بن عباس أخبره ان علی بن ابی‌طالب خرج من عند رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم فی وجعه الذی توفی فیه فقال الناس: یا أبا الحسن کیف أصبح رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم؟ فقال: أصبح بحمد الله بارئاً، فأخذ بیده عباس بن عبد المطلب فقال له: أنت والله عبدالعصا وإنی لأری إلی رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم یتوفی من وجعه هذا، إنی لأعرف وجوه بنی‌عبدالمطلب عند الموت، إذهب بنا إلی رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم فلنسأله فی من هذا الامر، إن کان فینا علمنا ذلک وإن کان فی غیرنا علمناه فاوصی بنا، فقال علی: إنا والله لئن سألناها رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم فمنعناها لا یعطیناها الناس بعده، وإنی والله لا أسألها رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم»؛( ترجمه: حضرت عبد الله بن عباس می‌فرمایند: در مرض الوفات رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم حضرت علی از نزد آن حضرت بیرون آمد. مردم پرسیدند: ای ابوالحسن! حال رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم چطور است؟ جواب داد: الحمد لله خوب است. حضرت عباس بن عبدالمطلب رضی‌الله‌عنه دست حضرت علی رضی‌الله‌عنه را گرفته، فرمود: قسم به خدا که تو بعد ازسه روز مورد نا‌‌‌‌‌فرمانی قرار می‌گیری! و من گمان می‌کنم پیامبر در همین مریضی وفات می‌کنند، زیرا من چهره نوادگان عبدالمطلب را در لحظه مرگ تشخیص می‌دهم، لذا نزد پیامبر رفته و از ایشان در مورد امر خلافت سوال کنیم، اگر خلافت حق ما باشد که معلوم خواهد شد واگر حق دیگران باشد باز هم معلوم خواهد شد و پیامبر درباره ما به آنها وصیت خواهد کرد. حضرت علی رضی‌الله‌عنه جواب داد: به خدا قسم اگر در مورد این موضوع از پیامبر سوال کنیم و ایشان ما را از آن منع فرماید، بعد از آن هرگز مردم، این حق را به ما نخواهند داد، لهذا هرگز درباره این موضوع از پیامبر سوال نمی‌کنم).
از این حدیث به خوبی معلوم می‌شود که گفتگوی حضرت عباس و حضرت علی رضی‌الله‌عنهما، سه روز قبل از رحلت پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وسلم بوده است، در حالی که خطبه غدیر، سه ماه قبل از وفات آنحضرت صلی‌الله‌علیه‌وسلم ایراد شده بود. اگر در خطبه غدیر خلافت بلافصل حضرت علی رضی الله عنه اعلام شده بود چه نیازی به پرسیدن حضرت عباس بود؟ و چرا حضرت علی رضی‌الله‌عنه در جواب حضرت عباس نفرمود: خلافت و امامت من که سه ماه قبل در غدیرخم اعلام شده و نیازی به پرسیدن نیست؟!.
این گفتگو ضمن اثبات بی‌ارتباطی خطبه غدیرخم با مسأله خلافت، مؤید این اصل اهل‌سنت نیز می‌باشد که تعیین خلیفه و امام بر عهده امت می‌باشد.
همچنین از حضرت حسن مثنی - حسن بن حسن بن علی بن ابیطالب - سوال شد که آیا در حدیث «من کنت مولاه فعلی مولاه» تصریحی به امامت (خلافت) حضرت علی شده است؟. ایشان در جواب فرمودند: «أما والله لو یعنی النبی صلی‌الله‌علیه‌وسلم بذلک الإمارة والسلطان لأفصح لهم به، فإن رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم کان أنصح الناس للمسلمین، ولقال لهم: یا أیها الناس هذا ولی أمری والقائم علیکم بعدی فاسمعوا له وأطیعوا، ما کان من هذا شیء، فوالله لئن کان الله و رسوله اختارا علیا لهذا الأمر ثم ترک علی أمرالله و رسوله لکان علی أعظم الناس خطیئة». [الصواعق المحرقة ص48، حاشیه العواصم من القواصم ص168، روح المعانی6\195]
ترجمه: قسم به خدا اگر مراد رسول اکرم از این - خطبه - امارت یا حکومت می‌بود، حتما آن را به صورت واضح بیان می‌فرمودند، زیرا آن حضرت خیرخواه‌ترین انسان در حق مسلمانان بودند، لذا- حتما- به آنان به صورت واضح می‌فرمود: ای مردم! این شخص بعد از من، حاکم و سرپرست شما خواهد بود، پس حرفش را گوش کرده، از او اطاعت کنید. اما- آن حضرت- هرگز چنین جمله‌ای نفرمودند. به خدا قسم! اگر خدا و رسولش، علی رضی‌الله‌عنه را برای این امر- خلافت - انتخاب کرده باشند و با وجود این، باز هم علی رضی‌الله‌عنه دستور خدا و رسول را نادیده گرفته باشد، هر آینه علی خطاکارترین مردم خواهد بود.(معاذ الله من ذلک).

چرا؟!...چرا؟!...
اگر واقعه غدیرخم بر امامت و خلافت حمل شود، چراهایی را به دنبال خواهد داشت که جوابی غیر از قبول کردن برداشت اهل‌سنت ازاین حدیث، نخواهد داشت. مثلا:

۱- چرا رسول اکرم صلی‌الله‌علیه‌وسلم حکم مهمی‌مانند امامت را- که بنابر عقیده اهل‌تشیع یکی ازاصول دین می‌باشد- در روز عرفه یا در دومین روز منا، که جمعیتی بالغ بر یکصد و بیست و چهارهزار نفر اطراف آن حضرت صلی‌الله‌علیه‌وسلم موج می‌زد اعلام نفرمود تا همه قبایل آن را بشنوند؟!.
۲- چرا رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وسلم حکم مهم استخلاف را با الفاظی که دارای معانی متعدد می‌باشند، بیان نمودند و به جای آن از الفاظی مانند: حاکم، امیر، خلیفه، والی، و... استفاده نکردند؟! آیا عدم وضوح در کلام پیامبر، مغایر با فرموده خداوندی «إنما علی رسولنا البلاغ المبین» نمی‌باشد؟!.
۳- چرا آیه «ألیوم أکملت لکم دینکم وأتممت علیکم نعمتی ورضیت لکم الإسلام دینا» که بیانگر تکمیل دین است، قبل از واقعه غدیرخم و تعیین خلیفه و امام، نازل شد؟!. (مطابق عقیده اهل‌تشیع بدون امامت، دین تکمیل نمی‌شود)
۴- چرا آنحضرت صلی‌الله‌علیه‌وسلم درطول سه ماه که بعد از واقعه غدیرخم درقید حیات بودند، حتی یک بار اشاره‌ای هم به خلافت بلافصل حضرت علی نکردند؟!.
علاوه بر توجه در مطالب گفته شده موارد زیر نیز در اثبات عقیده و برداشت اهل‌سنت، قابل تأمل می‌باشند:
اول: درنهج البلاغه شرح ابن ابی الحدید جلد 7خطبه 91، جمله‌ای از حضرت علی رضی‌الله‌عنه آمده که فرموده‌اند: «دعونی والتمسوا غیری و إن ترکتمونی فأنا کأحدکم و لعلی أطوعکم و أسمعکم لمن ولیتموه أمرکم و أنا لکم وزیر خیرلکم منی أمیرا»؛ (مرا رها کرده و کسی دیگر را جستجو کنید، اگر مرا رها کنید من هم یکی از شما خواهم بود و شاید از شما هم فرمانبردارتر باشم و اگر من بعنوان وزیر(مشاور) باشم بهتراست از اینکه امیر باشم).
در این خطبه، حضرت علی رضی‌الله‌عنه مقام وزارت را برای خود انتخاب می‌فرماید، درحالی که اگر به امر خدا و رسول خلیفه شده باشد، حق تخلف را ندارد. «وما کان لمؤمن و لا مؤمنة إذا قضی الله ورسوله امراً أن یکون لهم الخیرة من أمرهم و من یعصی الله ورسوله فقد ضل ضلال مبیناً» [احزاب: 36] (و برای هیچ مرد و زن مومنی مناسب نیست که بعد از فیصلۀ خدا و رسولش، خود را صاحب اختیار بدانند).
دوم: درنهج البلاغه خطبه 37 حضرت علی رضی‌الله‌عنه می‌فرماید: من به موجب عهد و میثاقی که در گردن داشتم، با خلفا بیعت کردم.
کسی که خودش خلیفه باشد، چگونه ممکن است برای بیعت با دیگران عهد و میثاق ببندد؟!.
سوم: اگرخلافت خلفای ثلاثه، نوعی غصب بوده و حضرت علی رضی‌الله‌عنه مخالف آنها می‌بود، هرگز خود را به عنوان وزیر و مشاور آنها معرفی نمی‌کرد. در تاریخ ابن اثیر 3/55 نقل شده که حضرت علی رضی‌الله‌عنه در مسایل پیچیده به عنوان بهترین مشاور حضرت عمر رضی‌الله‌عنه به شمار می‌آمد.
سید امیرعلی مؤرخ معروف شیعه می‌نویسد: «آن زمامدار بزرگ یعنی عمر، اعتمادی که درخلافت خود، به شخص حضرت علی داشت، تا این حد بود که هر وقت به خارج سفر می‌کرد، او را در مدینه کفیل و یا قائم مقام خودش تعیین می‌نمود». [تاریخ عرب و اسلام ص:54]
چهارم : هنگامی که از حضرت علی رضی‌الله‌عنه در آخرین لحظات زندگی خواسته شد تا برای خودش جانشینی تعیین کند فرمودند: رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم بعد از خودش، کسی را بعنوان جانشین تعیین نفرمود، لذا من هم بعد از خودم جانشین تعیین نمی‌کنم. اگر خداوند اراده خیر بر بندگانش داشته باشد آنان را بر بهترین افرادشان جمع خواهد کرد، همانطور که بعد از پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم امت را بر بهترین افرادشان یعنی ابوبکر رضی‌الله‌عنه جمع کرد.
پنجم: در برخی کتب اهل تشیع روایتی موجود است مبنی بر اینکه پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وسلم در مورد حضرت علی رضی‌الله‌عنه می‌فرمایند:«علی مع الحق و الحق مع علی». علی با حق و حق با علی است، یعنی حضرت علی هیچ وقت مرتکب عمل خلاف نمی‌شود، و باز خود حضرت علی درخطبه 91 نهج البلاغه می‌فرماید: به خدا سوگند من طالب خلافت نیستم، من ریسمان میثاق با پیامبر را برگردن دارم که هرکس خلیفه شود، من با او بیعت کنم. من وزیر باشم بهتر است از اینکه امیر باشم.
با وجود این فرموده حضرت علی رضی‌الله‌عنه و تأیید حقانیت ایشان از جانب پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم در تمام حالات، آیا عملکرد حضرت علی رضی‌الله‌عنه درمقابل خلافت خلفای ثلاثه (ابوبکر و عمر و عثمان) دلیلی بر حقانیت خلافت آنها نمی‌باشد؟ و آیا این واکنش حضرت علی، واکنشی برحق نیست؟ مگر غیر از این است که «علی مع الحق و الحق مع علی»؟.
لذا اگر حضرت علی رضی‌الله‌عنه کوچکترین دلیلی را در قرآن یا حدیث بر خلافت خود سراغ می‌داشت و خود را از جانب خدا و رسول، خلیفه می‌دانست هرگز از امر خدا و رسول امتناع نمی‌ورزید و به هر قیمتی دستور خداوند را عملی می‌کرد و همان طورکه پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وسلم بدون اعتنا به کشته شدن، در برابر انبوه کفار، نبوت خود را اظهار نمود، حضرت علی نیز امامت خود را اظها ر می‌نمود. بصیرت و مصلحت‌نگری حضرت علی رضی‌الله‌عنه از خدا و رسول بالاتر نبود. علی رضی‌الله‌عنه از امر خدا و رسول سرپیچی نمی‌کند، علی رضی‌الله‌عنه ترک واجب نمی‌کند، علی رضی‌الله‌عنه از بشر نمی‌ترسد، علی رضی‌الله‌عنه از بذل جان نمی‌هراسد، علی رضی‌الله‌عنه زیر بار ظلم نرفته و وزیر ظالم نمی‌شود، علی رضی‌الله‌عنه از غاصب تمجید نمی‌کند و 25 سال پشت سر او نماز نمی‌خواند و دختر خود را در عقد و نکاح ظالم درنمی‌آورد.علی رضی‌الله‌عنه حیدر کرار است، علی صاحب ذوالفقار است، علی رضی‌الله‌عنه اسدالله الغالب است، علی رضی‌الله‌عنه آتش پیکار را بر تحمل عار ترجیح می‌دهد، علی رضی‌الله‌عنه مرگ باعزت را خوشتر از زندگی با ذلت می‌داند.
لذا با تمام این دلایل و تفاصیل و با شناختی که ما از حضرت علی و دیگر اصحاب راستین پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم داریم، محال است که از واقعه غدیرخم به عنوان اهرمی برای نسبت دادن اختلاف و دودستگی دربین صحابه و بالتبع درمیان قاطبه امت اسلامی، استفاده نمود، درحالی که حدیث غدیر برای تأکید محبت و ازدیاد صفا و صمیمیت در بین صحابه و پیروان راستین آنان گفته شده است.

--------------------------------------------------------------------

منابع:
1- روح المعانی (علامه آلوسی)
2- نهج البلاغة
3- البدایة والنهایة (ابن کثیر)
4- منهاج السنة (ابن تیمیة)
5- امامت وحدیث غدیر (مولانا محموداشرف عثمانی)
6- حدیث غدیر، مولای مؤمنان و ما اهل‌سنت (محمدسلیم آزاد)

مولانا عبدالحمید: حاضریم تحریمهای جهانی را بخاطر انرژی هسته ای تحمل کنیم، اما هرگز نمی توانیم دخالت در امور مذهبی را بپذیریم

2009-11-28T14:24:00.002+03:30

مولانا عبدالحمید امام جمعه اهل سنت زاهدان در خطبه های نماز عید قربان زاهدان با توصیف گروگانگیری به عنوان پدیده ای زشت در جامعه گفت: گروگانگیری برای باج خواهی بدترین پدیده است و حتی از ناموس فروشی که زشت ترین راه درآمد است، به مراتب زشت تر است.
امام جمعه اهل سنت زاهدان با توصیه مردم به رعایت حقوق و رعایت حق حاکمیت گفت: خداوند حق سنگینی بر مردم دارد که همان توحید و ایمان است و پس از آن نماز است। حاکمیت نیز حقوقی بر مردم دارد که باید رعایت شوند که مهمترین آنها رعایت قانون و امنیت است. ما باید از موارد ناامنی در استان جلوگیری کنیم، و در حد توان خود بر خلاف قانون عمل نکنیم. رعایت حقوق حاکمیت به این معنا نیست که مردم از حقوق خود صرف نظر کنند. مردم باید حقوق خود را در چارچوب قانون مطالبه و پیگیری کنند و برای رسیدن به حق خود از راههای قانونی تلاش نمایند.

مولانا عبدالحمید بزرگترین حق ملت بر گردن حاکمیت را رعایت مساوات و برابری بین فرق، مذاهب، ملیتها و قومیتهای مختلف برشمرد و گفت: حاکمیت باید همه را با یک چشم بنگرد و به وظایف خود در برابر مردم آگاه باشد। حاکم، نماینده خداوند بر روی زمین است، اما حاکم مطلق خداوند است زیرا روی زمین حاکمیت مطلق وجود ندارد.

امام جمعه اهل سنت زاهدان گفت: شیعه و سنی بزرگترین فرق اسلامی در جهان هستند و باید در کنار هم به عنوان مسلمان بدور از تعصبات کورکورانه و جاهلانه با مسالمت و برادری زندگی کنند و با یکدیگر تفاهم داشته باشند و اجازه ندهند عناصر افراطی، فضا را به تعصبات آلوده کنند। این مسایل شایسته شیعه و سنی نیست و با منافع اسلامی و جمهوری اسلامی سازگار نیست.

مولانا عبدالحمید گفت: تعصبات بیجا باید رفع شوند و اخوت و برادری بجای آن برقرار شود.
ایشان افزود: شیعه و سنی در هر جای دنیا باید از آزادی مذهبی بطور کامل بهره مند باشند। (تکبیر حاضرین)

دخالت در مسایل مذهبی اهل تشیع و تضییع حقوق آنان و سلب آزادی شیعیان در کشورهایی که حاکمیت در دست اهل سنت است جهل و نادانی است و به همین ترتیب تضییع حقوق اهل سنت و سلب آزادی آنان جهل مطلق است।

مولانا عبدالحمید کلیه حکام جهان اسلام و مسئولان نظام را به رعایت حقوق شهروندی فراخواند و گفت: مردم دارای هر فکر و برداشتی از دین اسلام که هستند باید در چاچوب قانون از آزادی عمل در انجام مراسم مذهبی خود و تعلیم و تربیت برخوردار باشند। دخال در امور مذهبی مردم بر خلاف میثاق بین المللی حقوق بشر است که کشور ما نیز جزو امضا کنندگان آن می باشد.

امام جمعه اهل سنت زاهدان گفت: دغدغه رعایت حقوق شهروندی بر اساس قانون و رعایت مساوات در استخدام و واگذاری مناصب و مسئولیتها در کشور ما ایران وجود دارد و ما خواهان آن هستیم که آزادیهای مذهبی مورد احترام واقع شود و فشار و محدودیتی در این باره وجود نداشته باشد। رعایت حقوق مردم در هر مملکتی، امنیت و وحدت آن مملکت را تامین کرده و خیر و رحمت را برای دولتها و ملتها به ارمغان می آورد. هر دولتی که وسعت نظر داشته باشد، وجود آن دولت برای مردم مایه خیر و رحمت است.

مولانا عبد الحمید گفت: امروز اگر تحریمی بخاطر انرژی صلح آمیز هسته ای متوجه مردم ماست، ما حاضریم آنرا تحمل کنیم، زیرا انرژی هسته ای حق مسلم ملت ایران است، و دلیلی ندارد که ما از حق خود چشم پوشی کنیم। ما مشکلات جنگ را تحمل کرده ایم و مشکلات تحریمهای بین المللی را نیز تحمل خواهیم کرد، اما آنچه برای ما تلخ وغیر قابل تحمل است فشارهای مذهبی است که به نام ساماندهی مساجد و مدارس بر ما تحمیل می شود. ( تکبیر حاضرین)

امام جمعه اهل سنت زاهدان با اشاره به سفر اخیر خود و جمعی از علمای اهل سنت به تهران و قم، گفت: در دیداری که با رئیس جمهوری محترم داشتیم؛ ایشان نیز دخالت در امور مذهبی اهل سنت را قبول نداشت و گفت دغدغه دولت نظارت بر مدارس است। ما نیز نظارت را حق دولت می دانیم و آنرا می پذیریم. اما آنچه موجب نگرانی ماست، این است که آنچه عملا اجرا می شود، دخالت در امور مدارس اهل سنت است. (تکبیرحاضرین)

مولانا عبد الحمید گفت: دخالت در امور مذهبی اهل سنت مایه تفرقه، اختلاف و دو دستگی می شود و ما دخالت را به هیچ عنوان قبول نداریم। دولت می تواند برای اطمینان بیشتر بر امور مذهبی نظارت کند. من به مسئولین و مراجع شیعه اعلام کردم که مدارس ما در چار چوب فعالیتهای فرهنگی کار می کنند و افراط گری و تبلیغ علیه شیعه در مدارس ما به هیچ وجه مطرح نمی شود. آنچه به آنان منتقل شده است گزارشهای غلطی است که موجب اتخاذ سیاستهای غلط می شود.

امام جمعه اهل سنت زاهدان افزود: بر خلاف آنچه می گویند ریشه ناامنی در مدارس و تعلیمات اهل سنت نیست। مدارس ما مایه اخوت و برادری و خیر و برکت، و طلاب و دانشگاهیان ما از بهترین اقشار جامعه هستند. هیچ کتابی در نصاب درسی مدارس ما علیه شیعه وجود ندارد.
متاسفانه امروزه تبلیغات دروغ و نادرستی در رسانه ها، سایتها و برخی روزنامه ها مطرح شده و مدارس اهل سنت مظلوم واقع شده اند। به ما تهمت زده می شود. ما مبرا از هر نوع افراط گری هستیم و آنرا محکوم می کنیم. (تکبیرحاضرین)

مولانا عبد الحمید گفت: ترور، تفرقه، تند روی و افراط در شیعه و سنی از دیدگاه ما محکوم است। (تکبیر حاضرین) مسیر ما مسیر اخوت و وحدت و خیر خواهی برای جامعه بشری است. ما با هیچ کس در دنیا جنگ ودشمنی نداریم مگر با کسانیکه بخواهند به دین و کشور ما تجاوز کنند، و برای همه انسانیت دعای هدایت و برای مسلمانان دعای خاص می کنیم.

امام جمعه اهل سنت زاهدان افزود: آحاد جامعه اهل سنت از زن و مرد، پیر و جوان از مقام معظم رهبری و مسئولان نظام می خواهند که در برخی عملکرردها و سیاستهای گذشته تجدید نظر شود و ما را بیشتر مورد توجه قرار بدهند। به حقوق شهروندی و قانونی، آزادیهای عقیدتی و فکری و مذهبی برادران و خواهران اهل سنت که از بهترین و اصیلترین فرزندان ایران و اسلام هستند توجه بیشتری معطوف داشته شود.

مولانا عبد الحمید گفت: موارد نادر افراط گری و تفریط در همه جا وجود دارد. حتی در دانشگاهها و حوزه های شیعه نیز این موارد اندک یافته می شود و نباید اینها مبنای قضاوت کلی قرار گیرند. جریان مدارس ما سالم است ونیازی به ساماندهی ندارد. آنچه رئیس جمهوری نیز بر آن تاکید داشت، نظارت است و نه دخالت. در مدارس ما افراد خلافکار درس نمی خوانند بلکه افراد صالح جامعه در این مدارس درس می خوانند وتدریس می کنند. ما به قانون پایبند هستیم ومعتقدیم که قانون باید بصورت یکسان برای همه اجرا شود.
همان قانونی که برای قم، مشهد، واصفهان اجرا می شود برای ما نیز به اجرا درآید।

امام جمعه اهل سنت زاهدان گفت: مشکلات از سوی کسانی دامن زده می شوند که گزارشهای غلط را به مسئولین تلقین می کنند وبدون بررسی، عوارض و مشکلاتی را برای جامعه ایجاد می نمایند.
برخی در قم بر مبنای همین گزارشها سیاست گذاری کرده و به هیات دولت تحویل می دهند। ما نظر آنان را هرگز قبول نداریم و برای ما صرفا نظر مسئولین و مقام معظم رهبری که اندیشه ای جهانی دارند ملاک است.

مولانا عبد الحمید در پاسخ کسانیکه می گویند در صورت عدم پذیرش طرح ساماندهی کمکهای دولتی به مدارس از قبیل نفت وخوار وبار قطع خواهد شد، گفت: مردم به ما کمک می کنند وآنچه ما می خواهیم تامین آزادی مذهبی ماست که از آب و نان برای ما واجب تر است. ما از هیچ حکومتی برای مدارس خود کمک نمی گیریم و این بر خلاف اصول ماست. کسی نمی تواند موردی را پیدا کند که ما از هیچ دولتی کمک دریافت کرده باشیم، بلکه ما متکی بر خدا ومردم هستیم.

مصاحبه با شيخ الاسلام مولانا عبدالحمید در پی سفر اخیر ایشان به تهران و قم

2009-11-24T17:17:00.000+03:30

سنی آنلاین: در پی سفر اخیر شیخ الاسلام مولانا عبدالحمید امام جمعه اهل سنت زاهدان به تهران و قم - به همراه جمعی از علمای طراز اول استان اعم از مدیران مدارس دینی و ائمه جمعه که در برخی دیدارها علمایی از دیگر مناطق سنی نشین نیز حضور داشتند - و دیدار با برخی مراجع و مسئولین کشور، گفتگویی را با ايشان انجام دادیم. این گفتگو به بخشهای سانسور شده و گفته نشده دیدارهای ایشان اشاراتی دارد که در رسانه ها به آن پرداخته نشده است، و حتی برخی سایتهای تندرو از آن به عنوان سفری ناکام یاد کرده و مطالب آنرا بصورت یکطرفه و وارونه جلوه دادند.

از مولانا عبدالحمید در باره اهداف و انگیزه های سفر وی پرسیدیم.
امام جمعه اهل سنت زاهدان گفت: اخیرا فشارهایی بر مدیران مدارس و علمای منطقه از دو ناحیه حضور طلاب غیر ایرانی (افغان و تاجیک) و مسئله ساماندهی مدارس وارد شده و به تمام مدارس پاکتی از سوی دفتر نمایندگی مقام معظم رهبری ارسال شد که درون آن یک جزوه قرار داشت و حاوی بر نامه درسی تنظیم شده توسط مسئولین ساماندهی و اعلامیه ای بود که برای آخرین بار به مدیران مدارس اخطار کرده بود که آندسته از مدیرانی که نتوانسته اند برای ساماندهی تشکیل پرونده بدهند، در صورت تاخیر، با آنان برخورد خواهد شد. این موضوع موجب نگرانی مردم شد و در پی آن تقریباً 12 نفر از علمای سرشناس استان به دادگاه ویژه روحانیت احضار شده و تعدادی نیز باز داشت شدند. چنین امری پس از انقلاب به این شیوه سابقه ندارد که در یک زمان و آنهم بدون در نظر گرفتن شرایط ملتهب منطقه این تعداد از علما به دادگاه احضار شوند.
مولانا عبدالحمید گفت: با همراهی حدود یکصد تن از علمای اهل سنت جلسه ای را با حاج آقای سلیمانی نماینده مقام معظم رهبری تشکیل دادیم که متاسفانه نتیجه ای از آن جلسه نگرفتیم، و به ناچار در قالب هیأتی از علمای سرشناس منطقه به قم و تهران سفر کردیم و با برخی مراجع و علمای قم از جمله حضرت آیت الله مکارم شیرازی، آیت الله مقتدایی رئیس حوزه علمیه قم، حجت الاسلام اعرافی رئیس جامعة المصطفی (مرکز جهانی علوم اسلامی سابق) و همچنین با مسئولین ارجمند مثل ریاست محترم جمهوری جناب آقای دکتر احمدی نژاد، ریاست محترم مجلس شورای اسلامی جناب آقای لاریجانی، رئیس مجمع التقریب بین المذاهب آیت الله تسخیری و برخی بزرگان دیگر ملاقات کردیم.
لازم به یادآوری است که با آیت الله جوادی آملی و آیت الله صافی گلپایگانی هم هماهنگی شده بود و قرار ملاقات با آنها هم بود که آنها محبت کرده بودند و وقت برای این ملاقات گذاشته بودند ولی به دلیل تداخل وقت ملاقات با آیت الله مکارم شیرازی با وقت ملاقات آیت الله جوادی آملی و صافی گلپایگانی متاسفانه نتوانستیم با این دو بزرگوار ملاقات کنیم و به دیدار آیت الله مکارم شیرازی رفتیم.
بعضی از سایتها متاسفانه اقدام به دروغ پردازی نموده و گفته اند که علمای اهل سنت با آیت الله یزدی ملاقات داشته اند و حرفهائی در این ملاقات رد و بدل شده که بدینوسیله بنده لازم می بینم این مطلب را بشدت تکذیب کنم زیرا ما اصلا با آیت الله یزدی ملاقاتی نداشتیم.

از امام جمعه اهل سنت زاهدان پرسیدیم: چه مسائلی در این ملاقاتها مطرح شد؟
مولانا عبدالحمید گفت: اهم مسایل مطروحه در این ملاقاتها، تبعیضاتی بود که 30 سال است اهل سنت آنها را تحمل می کنند. مشارکت اهل سنت در واگذاری مسئولیتها و مناصب و بکار گیری آنان در پستهای کلیدی و کلان و مدیریتهای منطقه ای در تمام مناطق بسیار اندک است. تبعیضهای استخدامی در نیروهای مسلح از جمله گلایه های مطرح شده است.
از دیگر موارد، مسئله ساماندهی مدارس است. با توجه به اساسنامه وآئین نامه اجرائی اگر چه عبارت ساماندهی، عبارت خوبی است، اما در عمل این طرح نه ساماندهی بلکه تصرف مدارس دینی اهل سنت است.
همچنین در بخش طلاب غیر ایرانی توضیحاتی را برای مسئولان امر و علما ارایه کردیم. این طلاب به تازگی وارد حوزه های علمیه ما نشده اند، بلکه از آغاز هجرت برادران افغان به ایران از زمان اشغال افغانستان توسط شوروی سابق فرزندان آنان در مدارس آموزش و پرورش، دانشگاهها و برخی نیز در مدارس دینی مشغول تحصیل شده اند، و هنوز عده ای از استانهای مختلف کشور در مدارس اهل سنت درس می خوانند. برادران تاجیک نیز چند سال است که پس از استقلال تاجیکستان برای کسب علم به تمام جهان و از جمله ایران مسافرت می کنند. بسیاری از آنان در مدارس قم، گرگان و شهرهای دیگر ایران درس می خوانند و تعدادی نیز در مدارس اهل سنت سیستان و بلوچستان فقه حنفی و قرآن عظیم الشأن را تعلیم می گیرند.
در طول این مدت، اصحاب مدارس پیگیر اخذ مجوز و صدور ویزای تحصیلی برای آنان بوده اند و لیست کامل این افراد در اختیار جامعه مصطفی قرار گرفته است. این لیست بررسی شده و حتی نصاب درسی حوزه مشتمل بر حدود یکصد کتاب به جامعه مصطفی ارایه گردیده است و این جامعه اعلام داشته است که شما واجد الشرایط اخذ مجوز هستید و ما در انتظار اخذ مجوز بودیم که احضاریه های اخیر فشار مضاعفی را بر اصحاب مدارس وارد کرد.
امام جمعه اهل سنت زاهدان در ادامه گفت: مسئله مهم که در این سفر قابل توجه بود، طرح شفاف مسایل از سوی دو طرف بود. دغدغه های مسئولان وعلما بصورت صریح و شفاف مطرح گردید و ما تلاش کردیم با شفاف سازی مسایل، گزارشهای نادرستی را که موجب ایجاد این دغدغه ها در اذهان بزرگان تهران و قم شده بود، روشن ونگرانیهای آنان را برطرف کنیم.
از جمله این دغدغه ها که به برخی مسئولان و علما منتقل شده بود، این بود که در مدارس اهل سنت افکار تند و افراطی وجود دارد. و طرح ساماندهی به خاطر جلوگیری از افراط گری طراحی و تدوین شده است. ما با استدلال برای آنان توضیح دادیم که در کلیه مدارس اهل سنت کشور و استان هیچ نوع تفکر افراطی بطور قطعی وجود ندارد. فعالیت مدارس ما همواره مثبت و در راستای تقریب بین مذاهب بوده و هست. در مدارس اهل سنت کوچکترین فعالیتی علیه نظام و شیعه بطور کلی وجود ندارد. همیشه علما و طلاب از بهترین اقشار جامعه بوده اند، و سکون و آرامش و امنیت و اخوت و برادری موجود در مناطق سنی نشین مرهون علما و طلاب اهل سنت، و خیر و برکت این مناطق تا حد زیادی حاصل قال الله و قال الرسول این قشر شریف است. در مدارس دینی اهل سنت هیچگونه اثری از افراط گرایی در بین طلاب ایرانی و خارجی وجود ندارد. هیچگونه کتابی علیه شیعه در مدارس اهل سنت تدریس نمی شود و اهل سنت اتفاق نظر دارند که چنانچه به آنان آزادی داده شود و فشارهای مذهبی بر آنان وارد نشود، زندگی مسالمت آمیز و دوستانه خود را با برادران شیعه تحیکم خواهند بخشید.
ما اهل تفرقه و جدایی نبوده و نیستیم و کارهای ما صرفا در مدارس و مکاتب در راستای آزادیهای مصرح در قانون اساسی و در چارچوب فعالیتهای فرهنگی بوده است. در طول سی سال از انقلاب فعالیتهای حوزه های علمیه و مساجد و مراکز فرهنگی در چارچوب قوانین بوده و در این مدت هیچگونه مشکلی از سوی حوزه های علمیه متوجه دولت و یا جامعه نشده است.
مولانا عبدالحمید گفت: ما از خشونت و افراط متضرر شده ایم و ضایعات سنگین را از ناحیه افراطیون شیعه و سنی تحمل کرده ایم. ما فقط خواهان استقلال و آزادی عمل در امور دینی و مذهبی خود هستیم و در این راستا جامعه اهل سنت مصمم به استقامت است و انشاءالله یک وجب از حق خود عقب نشینی نمی کند.
امام جمعه اهل سنت زاهدان افزود: ما به دولت حق می دهیم که بر مدارس اهل سنت نظارت کند تا اطمینان حاصل نماید که هیچگونه حرکتی در این مدارس بر خلاف قوانین نظام وجود ندارد. نظارت حق حاکمیت است، اما دخالت هیچ مذهبی را در امور مذهب دیگر عرفاً، عقلاً، قانوناً و شرعاً جایز نمی دانیم. ما معتقدیم که دخالت در امور مذهبی و مدارس اهل سنت مترادف با سلب آزادیهای مذهبی اهل سنت است و نتیجه آن جز تفرقه و اختلاف در جامعه و شادمانی دشمنان و سوء استفاده آنان نخواهد بود.
امام جمعه اهل سنت زاهدان گفت: آنچه به طلاب غیر ایرانی در مدارس اهل سنت آموزش داده می شود، صرفاً آموزه های مثبت و فرهنگی است و هیچگونه سند و مدرکی دال بر نقش آنان در حملات انتحاری و یا درگیری و خشونت در کشورهای دیگر در دست نیست. بلکه بر عکس، طلاب فارغ التحصیل از مدارس ما در کشورهای خود پیام آور انسجام و اتحاد اسلامی هستند. ما معتقدیم که گزارشهایی که در این زمینه منتقل شده اند، بزرگنمایی شده و کذب هستند و صرفا جهت تشویش اذهان عمومی و ایجاد بهانه برای مداخله در امور داخلی مدارس اهل سنت مطرح می شوند.
مولانا عبدالحمید افزود: هزاران نفر از طلاب خارجی شیعه و سنی در جامعه مصطفی در قم، اصفهان، مشهد،گرگان و ... زیر نظر قم تحصیل می کنند و اساتیدِ طلاب اهل سنت و بیشتر منابع درسی آنان از برادران شیعه است، در حالیکه طلاب اهل سنت مشترکات بیشتری با ما دارند، زیرا در عقیده و مذهب و فقه با ما یکی هستند. چرا اجازه نمی دهند که در مدارس ما تحصیل کنند؟
آنچه مایه نگرانی است برخورد یک بام و دو هوا در یک کشور است و این امر موجب نگرانی جامعه ما شده است. ما با جامعه مصطفی مذاکره کردیم که حداقل از 4 مرکزی که دارند، 2 مرکز را در مدارس اهل سنت قرار دهند و بر آن نظارت کنند. ما هرگز نمی خواهیم بر خلاف قانون عمل کنیم، اما خواهان بر خورد یکسان قانون با تمام شهروندان و اجرای آن بصورت مساوی برای همه هستیم.
مولانا عبدالحمید در پایان گفت: انتظارات جامعه اهل سنت بیش از آنچه که تا کنون برای آنان انجام گرفته است - از قبیل خدمات رسانی، آبادانی و عمران - می باشد و جامعه اهل سنت انتظار اجرای عدالت و مساوات بین همه فرزندان ایران زمین اعم از شیعه و سنی در بکار گیری و استخدام و واگذاری مسئولیتها و مناصب و حفظ حرمت و کرامت انسانی و آزادی کامل مذهبی در تمام نقاط ایران که دارای اکثریت و اقلیت هستند، را دارند. و حداقل انتظار ما این است که برای انجام عبادت و مراسم دینی بر اساس فقه اهل سنت عمل شود و بخاطر برگزاری نماز و انجام فریضه عبادی و تعلیم و تعلم تحت فشار قرار نگیرند و بر خلاف قانون آزادی آنان سلب نشود. ونکته دیگر حق آزادی مذهبی است که هم در قانون اساسی که میثاق ملی هست مورد تصریح قرار گرفته است و هم در قوانین بین المللی و منشور حقوق بشر ملل متحد که ایران اسلامی جزو امضا کنندگان آن است، آمده، رعایت شود. مسئولین نظام بر آزادی اهل سنت نظارت کنند تا برخی ارگانها یا افراد ذی نفوذ مذهبی با اعمال سلیقه، اهل سنت را در تنگنا قرار ندهند. آزادی تعلیم و تربیت فرزندان که در نص قانون اساسی آمده است رعایت شود و در مدارس دینی و حوزه های علمیه و مکاتب قرآنی از هر گونه دخالتی جلوگیری کنند.
ما خیر خواهانه به مسئولین امر توصیه می کنیم که حکومت، نمایندگی خداوند بر روی زمین است و با حدیث «تخلقوا باخلاق الله» بر قراری و پایداری نمایندگی خداوند با سعه صدر و وسعت دید و تحمل و بردباری امکان پذیر است.
هر نظامی در دنیا هر اندازه مقتدر و توانمند باشد بدون اجرای عدالت و تحمل و وسعت نظر نمی تواند در دنیا باقی بماند. (الملک یبقی مع الکفر و لایبقی مع الظلم) شعار اول انقلاب را نباید از یاد ببریم و فراموش کنیم. ما به مسئولان دلسوز دلسوزانه توصیه می کنیم که اهل سنت برای نظام بهترین فرصت هستند که نظام را با اهل سنت دنیا وصل می کنند و مایه عزت و سربلندی ایران اسلامی در دنیا می شوند. و اهل سنت ایران، صبور و کم توقع و وحدت گرا و دین دوست و ایران خواه، در تمام مراحل همراه با نظام وانقلاب بوده اند و از مسئولین حمایت کرده اند. اهل سنت را نگهدارید، و با اجرای عدالت و تامین آزادی فکری و مذهبی همواره در کنار شما خواهند بود.
در پایان بنده لازم می بینم اعلام کنم که ما برای شفاف سازی هر مورد و هر ابهام آمادگی داریم، و بهترین راه برای اطمینان حاصل کردن، گفتمان و مذاکره است.

ملاقاتهای اخیر با مسئولین امیدوارکننده بود و ما منتظر نتیجه هستیم

2009-11-24T10:20:00.000+03:30

مولانا عبدالحمید امام جمعه اهل سنت زاهدان در بخش دوم خطبه های جمعه، به سفر اخیر جمعی از علما و اندیشمندان به قم وتهران و ملاقات با برخی از مراجع تقلید و مسئولین اشاره نمود و خاطر نشان کرد: در سفر اخیر که به تهران و قم داشتیم به همراه برخی از علمای اهل سنت که از مناطق مختلف سنی نشین به تهران تشریف آورده بودند با ریاست محترم جمهور و ریاست محترم مجلس و برخی از مسئولین دیگر و مراجع تقلید ملاقاتهایی صورت گرفت که در این دیدارها و ملاقاتها مشکلات مطرح شد.
ایشان خاطر نشان کرد: این سفر از این جهت برای ما حائز اهمیت بود که ما توانستیم مشکلات را بدون کم و کاست با مسئولین رده بالا در میان بگذاریم و آنها نیز با ما برخورد بسیار خوبی داشتند و اظهار امیدواری کردند که به مشکلات رسیدگی می شود مخصوصاً سخنان ریاست محترم جمهور بسیار امیدوار کننده بود که باعث خرسندی جمع حاضر شد و ما منتظر جواب خوب و رضایت بخش هستیم.
مولانا در ادامه از تمام مسئولین که با گشاده رویی از این هیأت استقبال کرده وسخنانشان را گوش دادند تشکر نمود و گفت: ما منتظر نتیجه هستیم.
ایشان همچنین به مشکلاتی که امروزه جهان اسلامی در سطح دنیا با آنها مواجه است اشاره کرد و خاطر نشان نمود: امروز دشمنان اسلام فقط به فکر ایجاد اختلاف در بین مسلمانان وممالک اسلامی هستند و می خواهند مرزهای کشورهای اسلامی را نا امن کنند و برای ایران اسلامی نیز برنامه دارند.
مولانا عبدالحمید ادامه داد: راه حل رفع مشکلات، زندان و اعمال قدرت نیست (تکبیر حاضرین)، بلکه بهترین راه حل، گفتمان و تبادل نظر است که ریاست محترم جمهور نیز به همین نکته تاکید داشتند.
ایشان خاطر نشان کرد: در این سفر که حدود ده روز به طول انجامید دو طرف به این نتیجه رسیدند که اگر فاصله وجود داشته باشد دشمن بیشتر سوء استفاده می کند وباید با مصلحت اندیشی مسائل حل شوند و همچنین فرصت باید از افراد تندرو گرفته شود زیرا افراد افراطی و تندرو از هر دو طرف بدنبال برهم زدن تفاهم و اخوت هستند.
ایشان اضافه نمود: اداره امور مساجد و مدارس و استقلال آنها و آزادی مذهبی چیزی نیست که در مورد آنها تسامحی نشان داده شود و از آنها صرف نظر شود. (تکبیر حاضرین)

مولانا عبدالحمید بخش اول خطبه های جمعه را با آیات ابتدائی سوره «الفجر» آغاز نموده و فرمود: فرصت زندگی، فرصت بسیار گرانبهایی است که باید از این فرصت برای توشه آخرت استفاده نمود زندگی انسان دارای مراحل مختلفی است، اول زندگی دنیا دوم زندگی برزخ و سوم زندگی آخرت است. حاصل زندگی هر انسان در دو مورد خلاصه می شود؛ یکی سعادت است که دربهشت و رضای الهی خلاصه می شود و دیگری شقاوت است که در جهنم و غضب الهی خلاصه می شود.
مولانا افزود: انسان در دنیا مانند مسافری است که با استفاده از فرصت به دست آمده برای سفر خویش آمادگی کند که اگر آمادگی نکند در مسیر راه با مشکلات مواجه می شود. لذا در دنیا که دارالعمل است نباید دچار غفلت شویم بلکه با تمام امکاناتی که خداوند در اختیارمان گذاشته است اعم از امکانات جانی و مالی، خود را از جهنم و عذاب الهی نجات دهیم. از نعمتهای مالی جهت بر آورده نمودن حاجات مردم و مستمندان و از نعمتهای جانی جهت نفع رسانی و خدمت به جامعه بشری استفاده کنیم. با نعمت زبان سخن حق و حقیقت را بگوئیم، ذکر خدا را بگوئیم. اگر از این زبان در جهت تهمت و افترا و دورغ استفاده کردیم، دچار خشم وغضب الهی قرار می گیریم.
امام جمعه اهل سنت در ادامه با تلاوت آیات ابتدائی سوره «الفجر» به عشره اول ذی الحجه اشاره کرد و گفت: در اینجا ذکر صبح شده است که بنابر قول برخی علما منظور مطلق صبح است اما برخی دیگر آن را صبح روز عید می دانند، اما به هر حال تمام روزها ارزشمند هستند اما صبح روز عید فضیلت بیشتری دارد.
ایشان ادامه داد: خداوند به اهمیت دهه اول ذی الحجه اشاره کرده است که این ده روز که از اول تا دهم ذی الحجه است دارای اهمیت خاصی است و اعمال و حسنات در این روزها نیز از اجر و ثواب ویژه ای بر خوردارند. طبق تصریح احادیث روزه در این روزها چنان فضیلتی دارند که در زمان دیگر این فضیلت میسر نمی شود. همچنین این ماه، ماه حج و زیارت بیت الله الحرام است.
مولانا در ادامه به غنیمت شمردن این ایام ویژه تاکید کرد و همگان را به انجام اعمال و حسنات توصیه اکید فرمود و با استناد به احادیث آنحضرت صلی الله علیه وسلم در مورد روزه روز عرفات – برای غیر حجاج- تشویق نمود.

فلسفۀ حج در اسلام

2009-11-24T10:18:00.000+03:30

«وَأَذِّن فِي النَّاسِ بِالْحَجِّ يَأْتُوكَ رِجَالا وَعَلَى كُلِّ ضَامِرٍ يَأْتِينَ مِن كُلِّ فَجٍّ عَمِيقٍ ». دین اسلام دین وحدانیت خالص و یکتا پرستی است. دینی است که اعتقادی به وساطت در ارتباط بین بندگان با خدایشان ندارد. مومنان و مسلمانان، خدایی را عبادت می کنند که از دایره ادراک و ابصار بالاتر است. خدای یگانه مومنان نه تصویر است و نه بت، نه مجسمه است و نه جسم. تنها کسانی می توانند به این معبود یکتا برسند که دارای تفکری بلند، نیت و اراده ای قوی، اخلاص در عمل و انقطاع از اغیار باشند.
تربیت یافتگان دین اسلام به درجه ای از بلندنظری و عقیده شفاف و خالص می رسند که دیگر ادیان و نظریات فلسفی از تربیت چنین افرادی عاجزند.
دین اسلام برای تربیت و اصلاح پیروان خویش، دارای برخی احکام و قوانین است که برخی از این احکام به عنوان شعائر و مظاهر تجلی قدرت و عظمت اسلام -این دین آسمانی- تلقی می شوند. به عنوان مثال حج بیت الله الحرام نمونه ای از شعائر اسلام است که خود دارای مناسک و افعال و ایامی است که هر کدام از آنها به نوع خود جزو شعائرالله محسوب می شوند، همان شعائری که تعظیم و بزرگداشت آنها نشانه تقوای قلب و مایۀ خیر معرفی شده است. چنانکه خداوند متعال می فرمایند: «وَمَن يُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِن تَقْوَى الْقُلُوبِ» و نیز می فرماید: «وَمَن يُعَظِّمْ حُرُمَاتِ اللَّهِ فَهُوَ خَيْرٌ لَّهُ عِندَ رَبِّهِ».
آری! حج با تمام مناسک و افعال خود نمونه ای از ارتباط عمیق و بی تکلفی در میان بنده و مولایش است. خداوند متعال قسمتی از کره خاکی را مورد رحمات خاص خویش قرارداده است، این بخش از کره خاکی چنان با رحمات خدای یکتا احاطه شده و جلالیت ذات قادر و مقتدر آن را پوشانده است که مظهری از مظاهر بارز الهی قرار گرفته و ارتباطی بسیار نزدیک با خالق لایزال دارد به طوری که انسانهای مومن با دیدن آن بلافاصله به یاد خداوند رحیم و مهربان می افتند و درعین حال به محض رویت آن بدنهایشان به لرزه افتاده و جلالیت خداوند تمام وجودشان را فرا می گیرد.
براستی چرا چنین مکانی به این مقام و عظمت نرسد درحالیکه روزگاری امام المخلصین و اسوه موحدین به همراه خانواده کوچک و مبارکش که آنها نیز نماد کاملی از اخلاص، وفا، ایثار و جانفدائی بودند در این مکان جانفشانی ها کرده و نمونه بارزی از محبت و دوستی خالصانه و اخلاص شگفت انگیز را از خود به نمایش گذاشتند و انبیا و پیامبران موحد و مخلص و نیز محبان و جانفدایان در هر عصر و زمانی همان اعمال و افعال را تکرار کرده و دقیقاً بر نقش قدم آنان قدم گذاشتند، از طواف بیت الله تا سعی بین صفا و مروه، از وقوف در عرفات گرفته تا میدان مزدلفه و از رمی جمرات گرفته تا قربانی در منی همه و همه بیانگر اخلاص، ایمان، جانفدائی و از خود گذشتگی بزرگترین موحد تاریخ ابراهیم خلیل، هاجر و اسماعیل معصوم است.
به راستی آنان محبان و محبوبان واقعی پروردگار بودند و این حب و جانفدایی آنان چنان تاثیری را در جهان بشری بر جای می گذارد که خداوند متعال علاوه از اجر و پاداش اخروی، تمام هجرتها و تحمل مشقتهای آنان را اثری جهانی بخشیده و ندای ابراهیم را از آن سرزمین بی آب و علف و لم یزرع به گوش تمام مسلمانان دنیا تا قیامت می رساند و اعمال و افعال هاجر- آن بانوی فدا کار و مخلص- را برای همیشه ماندگار می گرداند: «وَإِذْ بَوَّأْنَا لِإِبْرَاهِيمَ مَكَانَ الْبَيْتِ أَن لّا تُشْرِكْ بِي شَيْئًا وَطَهِّرْ بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَالْقَائِمِينَ وَالرُّكَّعِ السُّجُودِ وَأَذِّن فِي النَّاسِ بِالْحَجِّ يَأْتُوكَ رِجَالا وَعَلَى كُلِّ ضَامِرٍ يَأْتِينَ مِن كُلِّ فَجٍّ عَمِيقٍ لِيَشْهَدُوا مَنَافِعَ لَهُمْ وَيَذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ فِي أَيَّامٍ مَّعْلُومَاتٍ عَلَى مَا رَزَقَهُم مِّن بَهِيمَةِ الأَنْعَامِ فَكُلُوا مِنْهَا وَأَطْعِمُوا الْبَائِسَ الْفَقِيرَ ثُمَّ لْيَقْضُوا تَفَثَهُمْ وَلْيُوفُوا نُذُورَهُمْ وَلْيَطَّوَّفُوا بِالْبَيْتِ الْعَتِيقِ».
حج با تمامی مناسک، ارکان و اعمال مربوط به خود، نمونه بارزی است از اطاعت مطلق و امتثال بدون چون و چرا از فرامین خداوند متعال. در مراسم حج، حاجی از خودش هیچ گونه اختیار و اراده ای ندارد، او همواره در بین مکه و منی و عرفات و مزدلفه در حال رفت و آمد است، جایی توقف می کند و جائی حرکت می کند. زمانی که در منی قرار می گیرد بدون اینکه در مزدلفه توقفی داشته باشد بلافاصله به طرف عرفات به راه می افتد و در میدان عرفات به دعا و تضرع مشغول می شود و به همین ترتیب تمام مناسک را یکی بعد از دیگری انجام می دهد.
بارزترین نکته ای که بیانگر عبدیت محض می باشد ترک نمودن نماز مغرب در میدان عرفات و اقامه آن همراه با نماز عشاء در مزدلفه است زیرا خداوند حاکم و مقتدر این دستور را داده است و حاجی بنده و مطیع خدای خودش است نه مطیع نماز خودش.
یکی دیگر از مظاهر بسیار جذاب حج اجتماع باشکوه و میلیونی خیل عظیمی از مسلمانان و مومنان صادقی است که با قلوبی صاف و نیاتی صادقانه و مخلصانه در مکانی با هم جمع می شوند که این اجتماع آنها نمونۀ کوچکی از روز رستاخیز را به نمایش می گذارد.
حضرت امام احمد بن عبدالرحیم دهلوی معروف به شاه ولی الله دهلوی در مورد اجتماع با شکوه حج می فرمایند: «حقیقت حج تجمع باشکوه گروهی از صالحین امت اسلامی در زمان واحد و در مکان مشخصی است که آن مکان یادآور بندگان مخلص و مقرب الهی اعم از انبیا، صدیقین، شهدا و صالحین است که آنان نیز به منظور تعظیم و تکریم شعائر الهی در این مکان حضور یافته و به امید دست یافتن به رحمات بیکرانه خداوندی و کسب رضایت الهی به دعا، زاری و تضرع پرداخته اند. حال بعید است که چنین اجتماعی با این کیفیت در مقابل پروردگار خویش اظهار عجز و انکساری نماید و مورد لطف مرحمت و مغفرت الهی قرار نگیرد».

مناسک حج
مناسك حج طواف کعبۀ معظمه، سعی بین صفا و مروه، وقوف عرفات، توقف در مزدلفه، رمی جمره، تراشیدن یا کوتاه نمودن موی سر، قربانی و شب گزاری در منی که همه این امور از خود زمان معین، مکان معین، ترتیب معین و مقدار معینی دارند.
حج با تمام ارکان و افعال خود چنان عظمت و ابهتی را به نمایش می گذارد که بیان کیفیت آنها در قالب الفاظ و کلمات نمی گنجد بلکه برای درک واقعی آنها باید در آن مکانهای نورانی و عرفانی حاضر شد و پیشانی بندگی را در هر کدام از آن اماکن بر زمین نهاد و اشک دیدگان را نثار آن مکانهای مقدس نمود.
مراسم روحانی و عرفانی حج نمونه ای بسیار بارز از صحرای محشر و ایستادن در مقابل خداوند یکتا را به تصویر می کشد، در این مراسم پادشاه و گدا، حاکم و رعیت، پیر و جوان، سوار و پیاده، سیاه پوست و سفید پوست، عرب و عجم، با دو پارچۀ نخی، سرعریان و چشم گریان زیر یک آسمان در یک صحرا همه دست به سوی آسمان بلند کرده و در حال دعا و گریه و زاری با خالق و مالک حقیقی خویش به نیایش پرداخته و از ذات مهربان و بخشنده اش طلب بخشش و آمرزش گناهان را می نمایند ... یکی در سجده و یکی در رکوع و دیگری در حال قیام و قرائت سوره های طولانی در نماز. یکی با تلاوت قرآن سعی در زدودن زنگار گناه و غفلت از دل و جان خویش دارد و دیگری با نماز و کثرت سجده قصد تقرب هر چه بیشتر به بارگاه الهی.

برخی از حکمتها و فلسفه های حج
مناسک حج با پوشیدن لباس احرام آغاز می گردد، لباس احرام خود بزرگترین درس و حکمت حج را برای همگان مشخص می نماید؛ تمام انسانها از شاه گرفته تا گدا، از حاکم گرفته تا رعیت، از باسواد و روشنفکر و سیاستمدار گرفته تا بیسواد و از عالم گرفته تا عامی، همه و همه در یک لباس ظاهر می شوند، اینجا دیگر هیچ کس نمی تواند با لباس فاخرانه خود در مقابل کسانی که لباس کهنه دارند فخرفروشی نماید، اینجا همه برابرند، هیچ نشانی از برتری و فضیلت ظاهری مشخص نیست، اینجا نمایشگاهی از درجه ایمان، تقوا و شور و عشق خدایی است که در قلب هر شخص موجود است، هر کس به هر میزان که از درجه ایمان و تقوای بالاتری برخوردار باشد به همان میزان بیشتر از حج و انجام مناسک حج لذت برده و به درجات بالاتری از عرفان و معرفت الهی دست می یابد. همه این علائم و خصوصیات بزرگترین فلسفه حج که همان روز قیامت است، را به تصویر می کشد. میدان عرفات و کیفیت دعا و تجمع در این روز و در این مکان که هر کس مشغول دعا و گریه و زاری است و با مشغول شدن به دعا و یادآوری گناهان و طلب عفو و بخشش از بارگاه ایزدی، متوجه اطراف نبوده و در دنیای خودش بسر می برد، تصویری بسیار زنده و گویا از میدان محشر و ایستادن در مقابل محکمه عدل الهی است، در آن روز (میدان محشر) نیز هر کس فریاد «نفسی نفسی» سر داده و هیچ فکر و پریشانی ای به جز کیفیت حساب و کتاب و خاتمه ای که در انتظارش هست را در سر نمی پروراند. در روز رستاخیز قیامت نیز همه انسانها بدون لباس و بدون هیچ گونه دارایی و در اخنیار داشتن اشیای دنیوی در مقابل پروردگار حاضر می شوند و در آن روز نیز تنها چیزی که باعث برتری و فضیلت محسوب می شود، قلب پاک و سالم از هر گونه شرک و گناه است و بس؛« یوم لاینفع مال و لابنون إلا من أتی الله بقلب سلیم»، هر کس از قلب پاکتر و سالمتری برخوردار باشد به همان اندازه مورد تکریم پروردگار قرار گرفته و به درجات بالاتری از بهشت برین نائل می گردد.
یکی دیگر از درسهایی که حج برای مسلمانان در پی دارد، درس زندگی و استفاده از اوقات و لحظات زندگی است. حج به طور خلاصه عبارت است از اعمالی مخصوص در ایامی مخصوص که هر عملی باید در وقت و محل خودش انجام گرفته و تا قبل از پایان یافتن ایام حج باید تمامی اعمال و مناسک آن انجام گیرد، زندگی انسانها نیز به همین ترتیب است، خداوند متعال وقت محدود و مختصری را به انسانها ارزانی داشته و این وقت مختصر، فرصتی است که باید هر انسان از آن به نحو مطلوب و در جهت دست یافتن به خوشبختی و کامیابی زندگی جاودانی اخروی خویش بهره برداری نماید.
یکی از ظرافتها و لطایف مهم و قابل توجه در حج، این است که به طور خلاصه همه ارکان و عبادتهای اسلام را در خود جای داده است، حج نمادهای بارزی از توحید، نماز، روزه، زکات، جهاد، ذکر و تسبیح و... را در بر دارد؛ حرکات جسمانی و روحانی به عنوان نمادی از فریضه مهم "نماز"، خرج کردن مال به عنوان نمادی از"زکات"، تحمل گرسنگی و تشنگی و اجتناب از دیگر خواهشات نفسانی و شهوانی نمادی از"روزه" است، "هروله" و سعی و تلاش نمودن از علائم "جهاد" بشمار می روند. خلاصه اینکه هیچ عبادتی نیست که حج گوشه ای ازآن را در برنداشته باشد.
تمثیل همه عبادات در حج بذات خود یک درس است و همان طور که قبلا ذکر شد حج مشابهت بسیار زیادی با زندگی دارد و همان طور که در حج باید تمام اوامر و مناسک حج بدون چون و چرا انجام گیرد، زندگی انسان نیز باید مطابق اوامر خداوند و رهنمودهای رسول اکرم صلی الله علیه و سلم سپری گردد، همان گونه که در حج هر از گاهی ندای زیبا و ملکوتی «لبیک اللهم لبیک....» ترنم می شود- که خود بیانگر توحید و فرمان برداری کامل از پروردگار جهانیان است- زندگی هر مسلمان نیز در طول عمر باید گویای عملی روشنی از ندای "لبیک اللهم لبیک" باشد.
"رمی جمرات" یکی دیگر از احکام و مناسک حج است. در این قسمت از مناسک حج اگر چه هدف سنگریزه های پرتاب شده یک ستون سنگی بیش نیست، اما در این حکم نیز فلسفه و حکمتهای بسیار زیادی نهفته است؛ اولاً خود این عمل بیانگر اتباع بدون چون و چرای مسلمان از فرامین الهی و روش سیدالمرسلین است و ثانیاً این ستون و دیوار یادآور لحظاتی است که حضرت ابراهیم علیه السلام برای انجام دستورات الهی عازم میعادگاه بود که شیطان بر سر راهش سبز شده و با ایجاد وسوسه قصد منصرف نمود ایشان را داشته است، اما حضرت ابراهیم با پرتاب سنگ و پناه بردن از شر او به خداوند قوی و مقتدر، او را از خود دفع نمود که این واقعه بیانگر این مطلب است که شیطان در طول زندگی سعی در اغوا و گمراه نمودن انسانها دارد که هر انسانی باید به هر طریق ممکن او را از خود دور کرده و فریب وسوسه هایش را نخورد، و نکته دیگر اینکه "رمی جمرات" بیشتر از دیگر اعمال و مناسک حج انجام می گیرد به طوری که حاجی تا سه روز متوالی این عمل را انجام می دهد که این نیز بیانگر اهمیت موضوع است که حفاظت از کید و مکرهای شیاطین (جنی و انسی) در طول زنگی بسیار مهم و حیاتی است که انسانها هرگز نباید از آن غافل باشند.
خلاصه اینکه هر حکم از احکام حج دنیایی از فلسفه و حکمت را در خود جای داده اند که بیان همه آنها کار بسیار مشکلی است. اما در مجموع می توان گفت که مراسم حج همراه با مناسک و احکام و اعمال خود، چکیده ای از زندگانی دنیا، عالم برزخ و یادآور حشر و نشر و حساب و کتاب و صحنه قیامت است.

همایش بین المللی امام ابوحنیفه در تاجیکستان

2009-11-24T10:14:00.000+03:30

همایش بین المللی «میراث امام ابوحنیفه و نقش آن در گفت و گوی تمدن ها» سیزدهم و چهاردهم مهر 1388، با شرکت 500 شخصیت و مهمان خارجی از 50 کشور جهان، در دوشنبه پایتخت تاجیکستان برگزار شد. این همایش به پیشنهاد امام علی رحمان، رئیس جمهور تاجیکستان، و به همت فرهنگستان علوم این کشور در چارچوب برنامه های گرامیداشت سال امام اعظم ابوحنیفه برگزار گردید. گفتنی است رئیس جمهور تاجیکستان سال 2009میلادی را که مقارن به هزار و سیصد و دهمین سال تولد امام ابوحنیفه-رحمه الله- است، «سال بزرگداشت امام اعظم» نام گذاری کرده است که در تاجیکستان و سایر کشورهای اسلامی مورد استقبال قرار گرفته است.
از ایران شخصیت ها و افراد مختلفی به این کنفرانس دعوت بودند، شیخ الاسلام مولانا عبدالحمید امام جمعه اهل سنت زاهدان و مدیر دارالعلوم زاهدان، در رأس هیئتی از علمای بلوچستان از جمله مولانا محمد عثمان قلندرزهی مدیر حوزه علمیه مدینة العلوم خاش، مولانا عبدالغنی بدری معاونت آموزشی دارالعلوم زاهدان، مولوی حافظ اسماعیل ملازایی و مولوی زکریا اسماعیل زهی و جمعی از جوانان انتظامات مسجد جامع مکی زاهدان، همچنین شیخ احمد یگانه رئیس فتوای علمای جنوب و شیخ محمد صالح پردل از علمای اهل سنت استان هرمزگان، و هیئتی به ریاست مولانا اسحاق مدنی مشاور ریاست جمهوری در امور اهل سنت به همراه جمعی از علما و محققین به نمایندگی از مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی و دانشگاه مذاهب اسلامی از میهمانان ایرانی این کنفرانس بین المللی بودند. هیئت ایرانی به محض ورود به پایتخت تاجیکستان با استقبال گرم مسئولین ومردم تاجیسکتان روبه رو شد.
پس از اقامت و استراحت در هتل «اوستا» که برای مهمانان خارجی کنفرانس رزرو شده بود، فردای آن روز(یکشنبه) از همه مهمانان در کاخ ریاست جمهوری در منطقۀ «ورزاب» واقع در خارج از شهر دوشنبه، در ضیافت ویژه ای پذیرایی به عمل آمد. ورزاب دارای آب و هوای بسیار جالب و تفریحی است که از وسط کوههای آن، رودخانه ای با آب زلال و گوارا جاری است. اطراف این رودخانه را درختهای بسیار زیبا با منظره های جالب و جذاب احاطه کرده است. در این منطقه کاخی بسیار زیبا و مجلل برای پذیرایی از مهمانان ویژه رئیس جمهور تاجیکستان ساخته شده است. در این ضیافت، رئیس جمهور تاجیکستان با هیئت های شرکت کننده در کنفرانس به صورت جداگانه دیدار داشت. ایشان در دیدار با مهمانان ایرانی ضمن عرض خیرمقدم، بیان داشت: دو ملت تاجیکستان و ایران روابط بسیار عمیق و دیرینه ای بر اساس مشترکات دینی و فرهنگی دارند که این روابط روز به روز بیشتر می شود.
ایشان در ادامه مهمان نوازی ملت ایران را ستود و اظهار داشت: ما مهمان نوازی را از ایرانیان آموخته ایم.
در این دیدار ابتدا مولانا اسحاق مدنی به نمایندگی از هیئت ایرانی به ایراد سخن پرداخت. ایشان از رئیس جمهور تاجیکستان به خاطر برگزاری کنفرانس و دعوت از هیئت ایرانی تشکر کرد. مولانا اسحاق نامگذاری سال 2009 میلادی را به نام «امام اعظم ابوحنیفه» و این کنفرانس را مایۀ خیر و برکت برای دولت و ملت تاجیکستان دانست.
سپس شیخ الاسلام مولانا عبدالحمید ضمن عرض تشکر از استقبال با شکوه و پذیرایی گرم برادران تاجیک و همت والای رئیس جمهوری تاجیکستان در برگزاری کنفرانس، خاطرنشان کرد: امیدواریم این ملت جایگاه پیشینش را که مأوا و مرجع تشنگان علوم اسلامی و دینی بود، باز یابد و علما و اندیشمندان تاجیک بار دیگر در تمام عرصه های دینی، فرهنگی و علوم اسلامی نقش مؤثر گذشته خودشان را احیا کنند.
سر انجام رأس ساعت 9 صبح روز دوشنبه 13 مهر 1388جلسه افتتاحیه کنفرانس در کاخ «سامان» بعد از تلاوت ملکوتی کلام الله مجید با سخنان رئیس جمهور تاجیکستان آغاز شد.
امام علی رحمان ضمن عرض خیر مقدم به مهمانان و تشکر از شرکت آنان در کنفرانس «میراث امام ابوحنیفه و نقش آن درگفت و گوی تمدن ها» اظهارداشت: باعث سر افرازی است که کنفرانس بزرگداشت امام اعظم ابوحنیفه رحمه الله و نامگذاری سال 2009 م. در تاجیکستان، مورد استقبال با شکوه جهان اسلام قرار گرفت.
وی گفت: هنگام اعلام اقدام خود دایر به سال بزرگداشت امام اعظم، از یک سو قصد داشتیم ضمن ارجگزاری به شخصیت این ابر مرد، مردم را با زندگی و میراث جاودانه پیشوای مذهب خود بیشتر و بهتر آشنا گردانیم. از سوی دیگر خواستیم که به این وسیله نقش و مقام میراث ایمانی و دینی خود را در متحد ساختن ملت ها از راه گفت و گوی تمدن ها نشان دهیم.
ایشان در باره جایگاه علمی امام اعظم ابوحنیفه رحمه الله گفت: ابوحنیفه در تاریخ فرهنگ اسلامی بیشتر به عنوان یک فقیه صاحب رأی شناخته شده، به این وسیله نام او در فهرست دیگر امامان مذهب اهل سنت و جماعت از جمله امام مالک، امام شافعی و امام احمد بن حنبل همچون یکی از بزرگ ترین فقیهان اهل سنت اعتراف گردیده است. علاوه بر این باید گفت تعلیمات ابوحنیفه به حیث مکتبی شناخته شده است که هم از نظام اعتقادی و هم از نظم و ترتیب خاص فقهی بر خوردار است. یعنی مکتب فقه امام اعظم با استناد از قرآن مجید، سنت، آرای صحابه، اجماع، قیاس و استحسان حل و فصل تمام مسائل روزگار مسلمانان را در بر می گیرد.
وی افزود: بزرگترین ویژگی امام ابوحنیفه این است که او دین اسلام را نه همچون واسطه تفرقه و اختلاف افکنی، بلکه همچون مهمترین عالم اتحاد و همبستگی مردم که از ماهیت رسالت جهانی کلام خداوند بر می آید، معرفی کرد.
رئیس جمهور تاجیکستان در بیان ویژگی های مذهب حنفی خاطر نشان کرد: امام اعظم توانست مذهبی از مذاهب اهل سنت و جماعت را سازمان دهد که در چهار چوب ارزشهای شرعی آن، راه های مؤثر رفع اختلاف و نزاع ها، و راه اندازی گفت و گوی تمدن ها وجود دارد. بیشتر از این در آن تجربۀ تاریخی، جهان بینی مذهبی، افکار فلسفی و اندیشه ملی چندین خلق و ملت های مسلمان تجسم یافته است. همین آمیزش افکار و عقاید دینی، فرهنگی و فلسفی بود که مذهب حنفی همچون یکی از رویه های با نفوذ اهل سنت و جماعت پذیرفته شده، از زمان ظهور خود تا امروز از کوفه تا آفریقا، آسیای مرکزی، روسیه و اروپا منشتر شده است.
وی افزود: قابل یاد آوری مخصوص است که جوهر تعلیمات و اندیشه ای ابوحنیفه با ارزش های والای عمومی بشری یعنی انسان دوستی، برابری و دفاع از مقام و منزلت انسان هماهنگ بوده، به آسودگی (رفاه) مادی و رشد معنوی مسلمانان و جامعه بشری مساعدت می نماید.
ایشان دربارۀ فعالیت ها و افکار و اندیشه های سیاسی امام اعظم گفت: کار و فعالیت های ابوحنیفه در بخش سیاست زمانش در راستای تحکیم و اجرای قوانین شرعیت بود. همچنین باید در نظر داشت که زمان زندگی امام ابو جنیفه در تاریخ تمدن اسلامی یکی از دوره های پر ما جرا و نا آرام و پر از مبارزه های تیز و تند به حساب می رود، در این دور مسلک ملت گرا و تندروی دایره های حکمرانان توسعه یافته، باعث اوج گیری تحقیر و آزار مسلمانان قلمروهای دیگر گردیده بود.
ابوحنیفه در این دورۀ خیلی حساس تاریخی که پیروان اسلام به فرقه و مسلکهای دینی مختلف تقسیم شده بودند، توانست یک نهضت فراگیر شعور اسلامی را به وجود آورد و آرمانهای ابرابری، برادری، تحملگرایی، عدالت اجتماعی و از میان بردن تفرقۀ نژادی را پشتیبانی و تبلیغ نماید.
ایشان در ادامه خاطر نشان کرد: نظریات بنیادی و اساسی ابوحنیفه در خصوص آزادی های فردی، امور مختلف اجتماعی و نظام اعتقادی می تواند در زمان ما نیز برای ملت های گوناگون و روابط فرهنگ ها و تمدن های جهان همچون زمینۀ مساعدی استفاده شود.
امام اعظم تاکید می کرد که ارزشهای اسلامی متعلق به یک قوم یا ملت نیست، بلکه دایرۀ فراگیری آنها پر وسعت است. ما از سر چشمه های تاریخی می دانیم که در دورۀ اول گسترش دین اسلام قوم و ملت های گوناگون در دایرۀ خلافت، جامعه ای را تأسیس کرده بودند که در آن اختلاف نظرهای مذهبی نیز موجود بود. در چنین شرایطی امام اعظم به خاطر رفع نزاعهای گروهی، اختلافات نظری، تحکیم احکام شرعی، استفادۀ برابر نظام فقهی، حل ساده و آسان مشکلات مؤمنان و بخصوص ایجاد اتحاد و همبستگی جامعه اسلامی، اساس مذهبی را گذاشت که هم از نظر نظام اعتقادی و هم از دیدگاه تطبیق احکام شرعی پذیرفته شد.
امام علی رحمان در باره کار برد میراث ابو حنیفه در عصر حاضر گفت: همۀ مسائلی که امام اعظم در امور دینی، فرهنگی، فقهی و اخلاقی بررسی کرده است، امروز به ارزشهای اساسی معارف دینی و فرهنگی تبدیل گشته است و در تاریخ افکار اسلامی جایگاه بسزایی دارد. از این رو اندیشه و تعلیمات امام ابو حنیفه در معارف دینی می تواند در مسائل اصول و عقاید دینی دارای اهمیت های ذیل می باشد.
اولاً آنکه تعلیمات او همچون مأخذ مهم علمی محسوب می شود.
دوماً اینکه برای ارزیابی شرعی و فقهی پدیده های تازه معرفت اسلامی و حل رویدادهای جدید جامعه، سند و سر چشمه مهم می باشد.
سوم، اصول تحقیق و تعلیمات امام ابو حنیفه می تواند همچون نمونه بر جسته عمل محققان و فقهای معاصر باشد.
چهارم، در روند گفت و گوی تمدن ها عامل مهم رسیدن به رضایت و وحدت و یگانگی باشد.
و پنجم اینکه ویژگی تحملگرایی او می تواند مناسبت حسنۀ دین اسلام را با دیگر ادیان جهانی تأمین نماید.
پس از سخنان رئیس جمهور تاجیکستان، رؤسای هیئت های مختلف از شرکت کنندگان کشورهای اسلامی به ایراد سخن پرداختند.
آنها از برگزاری کنفرانس اظهار خوشحالی و خرسندی نموده و تأثیر مثبت این کنفرانس را بر ملت، دولت تاجیکستان و مسلمانان جهان به فال نیک گرفتند.
این افتتاحیه ساعت 3/12 به وقت دوشنبه به پایان رسید. ادامۀ کنفرانس در کمیسیون های مختلف، بعد از ظهر روز دوشنبه آغاز و تا غروب سه شنبه به طول انجامید.
در نشست های این کمیسیونها مباحث بسیار مهم و آموزنده ای از سوی شرکت کنندگان ارائه شد. از شخصیت های جهانی که در این کنفرانس شرکت داشتند به اختصار می توان از شیخ الأزهر شیخ محمد طنطاوی، دکتر احمد عمر هشام نایب رئیس دانشگاه الأزهر، علامه محمد تقی عثمانی شیخ الحدیث دارالعلوم کراچی، دکتر ویتالی نو مکین مدیر مرکز مطالعات عربی مؤسسۀ مطالعات شرقی، مراد مرتاضین رئیس دانشگاه اسلامی مسکو و دکتر سلمان عوده از عربستان سعودی نام برد. هر یک از مهمانان در رابطه با شخصیت والای امام اعظم ابو حنیفه و ویژگی های فقه حنفی مطالبی ایراد کردند.
شیخ الاسلام مولانا عبدالحمید نیز در این کنفرانس در رابطه با تأثیر دین اسلام و فقه اسلام خصوصاً فقه امام ابوحنیفه بر تمدن بشری به ایراد سخن پرداخت. ایشان ضمن تشکر از رئیس جمهور تاجیکستان نسبت به نامگذاری سال 2009 م. به سال بزرگداشت امام ابوحنیفه و بر گزاری این کنفرانس بزرگ گفت: برگزاری این کنفرانس نه تنها تجلیلی از مقام شامخ امام ابوحنیفه است بلکه این کنفرانس در واقع بزرگداشت و تجلیلی از مقام والای علم و علما به ویژه ائمه مجتهدین امام ابوحنیفه، امام مالک، امام شافعی و امام احمد بن حنبل است.
ایشان درباره تاثیر دین اسلام بر تمدن بشری اظهار داشت: دین اسلام تمدنی نوین و پیشرفته به جهانیان ارائه کرد و تمام تمدن های بشری را تحت تأثیر خود قرار داد. از ویژگی های بارز این تمدن، ایمان، صداقت، دیانت و عدالت بود که در زندگی انسانهای روی زمین تاثیر ژرف و عمیقی به جای گذاشت.
شیخ الاسلام مولانا عبدالحمید در رابطه با جایگاه و شخصیت امام اعظم ابوحنیفه خاطر نشان کرد: امام ابوحنیفه تنها یک شخصیت فقهی و حدیثی نبود بلکه نظر به کمالاتی که خداوند متعال به ایشان عنایت فرموده بود، ایشان شخصیتی کامل، جامع و بارز در تمام ابعاد علمی، عملی و اخلاقی بود. امام اعظم علاوه بر اینکه یک فقیه و محدث بود یک انسان عابد و زاهد بود که جا دارد همه علما و اندیشمندان در زهد و ورع و عبادت از ایشان الگوی بگیرند.
ایشان شخصیتی بود که شبها به عبادت خداوند و روزها به تعلیم و تعلم و تشریح و استنباط احکام اشتغال داشت. اینکه می گویند که امام ابو حنیفه تا 40 سال با وضوی عشا نماز صبح را می خواند به همین معنی است که وی شبها نمی خوابید و به عبادت خدا مشغول بود و تنها در ساعات اندکی از روز استراحت می کرد. لذا این شخصیت بزرگ اسلامی شایستگی این بزرگداشت و تجلیل را دارد.
بعد از پایان کنفرانس، غروب سه شنبه، مهمانان ایرانی از مساجد و اماکن مختلف شهر دوشنبه باز دید نمودند. به مناسبت این سال و این کنفرانس مسجد امام اعظم ابو حنیفه با ظرفیت ده هزار نماز گزار، در منطقه «حصار» در 95 کیلومتری شهر دو شنبه با حضور برخی مهمانان کنفرانس افتتاح گردید. همچنین مراسم کلنگ زنی مسجد بزرگ امام اعظم ابو حنیفه با ظرفیت یکصد و پنجاه هزار نماز گزار در شهر دو شنبه با حضور رئیس جمهور تاجیکستان برگزار گردید.
این مسجد که با سرمایۀ دولت قطر و طی پنج سال ساخته می شود، بزرگترین مسجد جامع در قلمرو اسیای مرکزی خواهد بود.

منبع: ندای اسلام – شماره 38

واکنش مدیر حوزه علمیه به اظهارات معاون اول رئيس جمهور

2009-11-24T10:12:00.000+03:30

روزنامه اعتماد با انتشار مطلبی با عنوان دردسر حمایت های مالی دولت از حوزه به جریانات برگزاری هجدهمین اجلاس سراسری نماز اشاره نمود . متن این نوشته روزنامه اعتماد به شرح زیر است:

دردسر حمایت های مالی دولت از حوزه
مسعود رفیعی طالقانی

در تازه ترین رویداد تقابل برانگیز میان دولت و روحانیت، محمدرضا رحیمی معاون اول محمود احمدی نژاد طی سخنانی در هجدهمین اجلاس نماز و درست وقتی شرکت کنندگان در این همایش منتظر حضور رئیس دولت بودند مدعی شد دولت برای هر طلبه معادل بودجه هزینه شده برای یک دانشجو را هزینه می کند. این حرفی بود که رحیمی فکر نمی کرد با واکنش منفی حوزویان روبه رو شود اما شد، او گفت که «در دولت های قبلی هرگز برای طلاب حوزه های علمیه، بودجه یی در نظر گرفته نشده بود اما در دولت نهم ارقامی را که برای تربیت یک دانشجو در دانشگاه در هر مقطع تحصیلی در نظر گرفته می شود، همان رقم را برای طلاب نیز در نظر گرفتند.» همین یک جمله کافی بود که بلادرنگ واکنش حوزویان و در راس آنان واکنش آیت الله مقتدایی برانگیخته شود.

مقتدایی در واکنش به ادعای رحیمی گفت؛ «در این رابطه نه چیزی شنیده و نه دیده ایم، دولت کمک هایی برای تجهیز و تعمیر مدارس داشته یا بیمه و امثال آن که به همه شهروندان تعلق می گیرد. حوزه مستقل است و روی پای خود ایستاده و فقط توسط مقام معظم رهبری و مراجع معظم تقلید اداره می شود.» محسن قرائتی رئیس ستاد اقامه نماز هم که در انتقاد نسبت به برخی بی توجهی های دولت ید طولایی دارد ادعای رحیمی را بی پاسخ نگذاشت؛ «کمک دولت به حوزه ها به اندازه دانشگاه ها نبوده و در حد رفع نیازهای حاشیه یی است. کمک دولت بیشتر برای مرمت مدارس مخروبه و بیمه طلاب است و این کمک ها در حد کمک هایی که به دانشگاه می شود، نبوده و حوزه پیوسته روی پای خود ایستاده و مستقل است.»

و به این ترتیب بود که موج انتقاد حوزویان از دولت درخصوص موضوع حمایت های مالی بالا گرفت؛ موجی که اگرچه پیشینه یی طولانی در سابقه هزار ساله فعالیت حوزه های علمیه دارد اما در دوران محمود احمدی نژاد شکلی تازه به خود گرفته است. دولت محمود احمدی نژاد نخستین دولت در تاریخ 30 ساله انقلاب اسلامی است که بیشترین اصطکاک را با نهاد روحانیت به خصوص مراجع عظام تقلید داشته و از همین رو هرازگاهی در جهت ترمیم پل روابط برآمده که البته اغلب نیز ناکام مانده است. دولت نهم به دلیل پافشاری شخص رئیس این دولت بر سر ابقای اسفندیار رحیم مشایی در جایگاه معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان میراث فرهنگی، در تقابلی آشکار با روحانیون و علما قرار گرفت و تقریباً از همان جا بود که کشمکش ها آغاز شدند.

در مورد خاص و تازه طرح شده از سوی رحیمی اما نقل، بار دیگر نقل حوزه ها و دولت است که خبرساز شده و در رسانه ها نشسته است. واکنش حوزویان به عملکرد دولت نسبت به حوزه های علمیه در حالی است که به گواه نوشته های تاریخی، حتی در زمان هایی مانند دوران مرجعیت و زعامت آیت الله شیخ مرتضی انصاری و آیت الله سیدابوالحسن اصفهانی به عنوان دو مرجع علی الاطلاق زمان خود، تلاش هایی از سوی مقامات حکومتی برای کمک به حوزه های علمیه و در نتیجه، وابستگی اقتصادی حوزه ها به دولت شده بود اما همواره با پاسخ شدید این بزرگان همراه بود. واکنش بزرگان از آن رو شدت می گرفت که آنان فرجام چنین کمک هایی را از دست دادن استقلال رای حوزه ها و دولتی شدن آن می دانستند و به نظر می رسد همین نگاه است که حوزویان امروز را نیز وامی دارد نسبت به اقدامات دولت محمود احمدی نژاد واکنش نشان دهند.

در واپسین روزهای شهریورماه سال گذشته بود که ناصر سقای بی ریا مشاور رئیس جمهور در امور روحانیت در همایشی از راه اندازی 30 مدرسه علمیه نمونه در 30 مرکز استان با گنجایش بالا و همه امکانات با بودجه چند میلیاردی خبر داد و بدین ترتیب رسانه ها و تحلیلگران را بر آن داشت تا باب انتقاد را بر خود گشوده ببینند. عجیب هم نبود، دولت می خواست به آسانی و با صرف بودجه یی میلیاردی، حوزه های علمیه را از مسیر استقلال خارج کند و همین گام دولت بود که برخی ناظران را به این فکر وامی داشت که قوای اجرایی تصمیم دارد اختلافاتش را با روحانیت و علما این گونه برطرف سازد.

از سوی دیگر، برخی انتقادها از اعلام خبر ساخت 30 مدرسه علمیه با بودجه میلیاردی از آن رو بالا گرفته بود که همواره دولت ها در زمینه حل مشکلات آموزشی نهادهای دولتی مانند آموزش و پرورش، موفق عمل نکرده و همیشه از کمبود بودجه این نهادها می نالیده اند اما با این اوصاف تصمیم کمک دولت نهم به نهادی غیردولتی محل تامل بود و همین امر سبب می شد تحلیلگران، این کار را در راستای نزدیک کردن دولت به مراجع، به ویژه پس از اظهارات مشایی و نارضایتی بزرگان حوزه از عملکرد معاون رئیس جمهور بدانند. نکته جالب توجه نیز این بود که رئیس دولت به رغم داعیه داری احیای گفتمان امام (ره)، می رفت تا اقدامی آشکارا بر خلاف نظر ایشان انجام دهد. بنیانگذار انقلاب خود در زمره کسانی بود که از دولتی شدن و از دست رفتن استقلال حوزه های علمیه نگران بودند، به گونه یی که در همین زمینه، شهید مطهری از قول امام خمینی(ره) می نویسند؛ «حالا هم که باز حکومت، حکومت اسلامی می شود، با اینکه حکومت اسلامی است، ایشان غامام خمینیف معتقدند روحانیت باید مستقل و به صورت مردمی مانند همیشه باقی بماند و روحانیت آمیخته با دولت نشود.»

با طرح این مسائل در رسانه ها بود که همان زمان و با شکل گیری موجی از انتقادات، سقای بی ریا ناچار شد در فاصله کوتاهی پس از اعلام این خبر، در گفت وگو با خبرگزاری مهر آن را به کلی تکذیب کند. تکذیب هایی از نوع سایر همقطارانش؛ «تاسیس مدارس علمیه در هر نقطه از کشور از اختیارات شورای عالی حوزه است و دولت نمی تواند تصمیمی برای تاسیس مدارس علمیه یا هرگونه فعالیت مرتبط به این مراکز بگیرد. ایجاد 30 مدرسه علمیه نمونه در 30 استان کشور نیز صرفاً یک طرح است که در مراکز حوزوی در دست بررسی است.» این اما چیزی از پیشینه رویکرد حمایت محور دولت محمود احمدی نژاد آن هم در زمینه حمایت های مالی از نهاد های مذهبی نکاست و نمی کاهد تا آنجا که سرانجام روزی علی لاریجانی رئیس مجلس هشتم نیز ناگزیر شد درباره این حمایت ها به دولت هشدار بدهد؛ حمایت هایی که نه تنها در دوران دولتمردی احمدی نژاد بلکه هنگام شهردار بودنش نیز همواره پررنگ بوده اند، آنقدر پررنگ که در حوزه ها نگرانی هایی را برای از بین بردن استقلال ایجاد کردند و در اماکن مذهبی نقدهایی را در چارچوب یادآوری وظایف اصلی دولت.

اندکی پیش از فتح پاستور توسط احمدی نژاد و در زمانی که وی سمت شهرداری تهران را برعهده داشت حمایت مالی وی از نهادهای مذهبی آغاز شد. به گفته محمدحسین صفارهرندی وزیر پیشین ارشاد سال 83 ، 11 میلیارد تومان به هیات های مذهبی اهدا شد. بنابر آنچه صفار اعلام کرد در سال های 85 و 86 نیز 10 میلیارد تومان به این کار اختصاص یافت. این روند در سال 86 با اختصاص وام یک میلیاردی به ساخت مهدیه تهران شدت یافت. در این سال دولت 15 میلیارد ریال به مسجد جمکران اختصاص داد که به گفته استاندار قم بخش عمده این بودجه به توسعه پارکینگ های اطراف مسجد جمکران اختصاص یافت اما کمک های ریالی دولت به نهادهای مذهبی در اسفندماه سال 86 به اوج رسید و در بودجه سال 87 یعنی سال پایانی عمر دولت نهم ردیف بودجه های نهادهای مذهبی و تبلیغی تا 60 درصد افزایش یافت به طوری که به گفته وزیر ارشاد وقت تنها بودجه مساجد 20 برابر شد و در واپسین سال عمر دولت به 17 میلیارد تومان رسید.

بنابر گزارش های رسمی بودجه «حمایت از آموزش های دینی، فرهنگی و هنری» که در سال 86، دو میلیارد و 111 میلیون تومان بود در سال 87 به 15 میلیارد و 620 میلیون تومان افزایش یافت. بودجه «برنامه گسترش فعالیت های فرهنگی مساجد» چهار برابر شد و از چهار میلیارد به 17 میلیارد تومان رسید. همچنین بودجه 9 میلیاردی «برنامه حمایت و هدایت فعالیت های فرهنگی و دینی» نیز چهار برابر شد و به 32 میلیارد تومان رسید. این در حالی بود که «برنامه شناسایی، جذب، آموزش و اعزام روحانیون و مبلغان دینی» در دو سال 86 و 87 ، 11 میلیارد تومان هزینه دربر داشت.

خلاصه آنکه احمدی نژاد آنقدر برای نهادهای مذهبی هزینه می کرد که در سال پایانی ریاست اش در دولت نهم این شائبه را به اذهان منتقدان متبادر کرد که این اعتبارات با هدفی غیر از آنچه دولت عنوان می کند، هزینه می شود. این گونه بود که مروری بر فعالیت های انتخاباتی احمدی نژاد نظیر کمک به نهادهای مذهبی و سخنرانی در مساجد در سال 83 مورد اشاره منتقدان قرار می گرفت. البته منتقدان این سوال را نیز مطرح می کردند که چرا دولتمردان نهم که بیش از هر دولت دیگری داعیه مذهبی بودن داشته و دارند در رابطه با روحانیون طراز اول قم و مراجع تقلید نوسانات زیادی را تجربه کردند؟ سوالی که همچنان بی پاسخ مانده است. برخی از روحانیون و علمای طراز اول قم چند روز پیش نیز انتقادات جدی را نسبت به عملکرد دولت مطرح ساختند.

دولت اما گویا همچنان بر طریق خویش است؛ خواه این بار نیز این رحیمی باشد که ناچار شود همچون سقای بی ریا سخنانش را تکذیب کند.

در چنین شرایطی به نظر می رسد دولت اصولگرا به سبب اختلافات با روحانیون و مراجع که با انتقادات گاه و بیگاه از سوی نهادهای مذهبی و بزرگان حوزه ها تشدید می شود، قصد داشته و دارد آتش اختلافات را از طریقی دیگر فروبنشاند اما عرصه هربار برایش تنگ تر می شود چرا که حوزه بنا ندارد استقلال کهن خود را از دست بدهد.

مصدر: شيعه نيوز

انسانها در هر موقعیتی باید سیرت رسول الله صلی الله علیه وسلم را سرمشق قرار دهند

2009-11-24T10:08:00.001+03:30

مولانا احمد امام جمعه موقت اهل سنت زاهدان در خطبه های این هفته نماز جمعه مسجد مکی با تلاوت آیات «یا أیها الرسل کلوا من الطیبات واعملوا صالحا انی بماتعملون علیم» و «یا ایها الذین آمنوا کلوا من طیبات ما رزقناکم» آغاز کرده و اطاعت از خداوند و دوری از گناهان مخصوصاً دوری از مال و تغذیه حرام را دو عامل اساسی در شریعت اسلام دانست و خاطر نشان کرد: تاریخ بشریت از ابتدا تا کنون نشان می دهد که انسانهایی که با الله تعالی رابطه برقرار کرده و اطاعت و فرمانبرداری او را نموده اند، هم دراین دنیا پیروز شده و هم در آخرت کامیاب شده اند و بالعکس کسانی که دنبال خواهشات نفسانی رفته و احکام الهی را نادیده گرفتند درهر دو دنیا مورد قهر و غضب الهی قرار گرفته اند. لذا باید فرصت عمر و زندگی و عافیت را غنیمت شمرده و برای زندگی جاودان آخرت و ملاقات با پروردگار توشه ای را ذخیره کنیم و جواب سوالاتی که چه در قبر و چه در میدان محشر از انسان می شود را در همین دنیا آماده کنیم.
مولانا احمد ادامه داد: در دو آیه ای که ابتدا خدمت شما تلاوت شد الله تعالی همان دو مطلبی را که از انبیا می خواهد، همان مطلب را از مومنین نیز می طلبد. الله تعالی به انبیاء علیهم السلام خطاب می کند که فلسفه زندگی و متعلقات آن این است که انسان برای انجام عمل صالح آماده باشد، از نعمتهای حلال پروردگار استفاده کرده و وجودش را برای عمل صالح مهیا کند: «یا أیها الرسل کلوا من الطیبات واعملوا صالحا» و باز همین خطاب را به مومنین می کند و می فرماید: «یا أیها الذین آمنوا کلوا من طیبات ما رزقناکم» ای مومنین! مواظب باشید که در بدست آوردن ضروریات معیشت خود، راه حلال را انتخاب کنید.
امام جمعه موقت اهل سنت در ادامه افزود: در اینکه الله تعالی خوراک و غذا را ملاک و مبنای عمل صالح قرار می دهد حکمت بزرگی نهفته است، وقتی ما بررسی کنیم می بینیم که ریشه بسیاری از گناهان و سرکشی ها درهمین مساله (تغذیه حرام و نا جایز) نهفته است. گناهان مراتب و درجات متفاوتی دارند برخی از گناهان چنان اند که مرتکب شونده آنها در ردیف درندگان قرار می گیرد، یکی از این گناهان، ظلم و تعدّی است. ظلم بر ضعیفان و حق آنها را پایمال کردن از خصلت انسانها نیست بلکه خصلت حیوانات و درندگان جنگل است که فقط به خاطر اینکه زور و قدرت بیشتری دارد حق ضعیف را پایمال می کنند، لذا اینگونه انسانها نیز به تعبیر قرآن و حدیث انسانهای ددمنش و درنده خو هستند. هر انسانی در هر موقعیت و جایگاهی قرار دارد باید زندگی رسول اکرم صلی الله علیه وسلم را سرمشق و آینه زندگی خودش قرار دهد، آنحضرت صلی الله علیه وسلم دوران ضعف و دوران قدرت را سپری کرده اند و به همین خاطر الله تعالی به مومنین خطاب می کند و می فرماید: «ولکم فی رسول الله أسوة حسنة».
مولانا احمد در ادامه تشریح آیات تلاوت شده به صفت "حرص" اشاره کرد و گفت: یکی از عواملی که باعث گمراهی و دوری انسان از مسیر انسانیت می شود، صفت "حرص" است به عنوان مثال انسانی که (العیاذبالله) مرتکب چشم چرانی و زنا می شود این انسان دچار "حرص" شهوترانی شده است.
وی ادامه داد: ریشه ربا خواری و خوردن حرام و در نتیجه ارتکاب گناهان دیگر این است که انسان دچار حرص شده و فقط به فکر جمع آوری مال از هر طریق ممکن است. "بخل" نیز نتیجه حرص است که شخص حریص حاضر نیست که به همنوع خویش کمک کند. لذا ضرر و خسران گناه و معصیت برای قلب و روان از ضرر سم برای بدن بدتر است.
معاونت اداری دارالعلوم زاهدان در ادامه بحث تاثیر گناهان بر زندگی به مسأله قطع رابطه شخص گناهکار با خداوند اشاره کرد و گفت: قطع رابطه انسان با خدا از طریق ارتکاب گناه به دو صورت است: یکی اینکه توفیق عبادت پروردگار از شخص گناهکار سلب می شود و دوم اینکه دعایش اجابت نمی شود. تجربه دوران آفرینش انسان نیز بیانگر همین است که گناه و معصیت رابطه انسان را با خداوند متعال قطع می کند، به عنوان مثال امروزه شیطان مورد لعنت و نفرین انسانهاست، حضرت آدم علیه السلام که دچار لغزشی شد، باعث بیرون شدن او و حتی فرزندانش از بهشت شد. با وجود اینکه حضرت آدم علیه السلام و دیگر انبیا هرگز از روی عمد مرتکب گناه و معصیت نشده اند و آنچه آنها مرتکب شده اند فقط یک لغزش بوده است اما همین را هم الله تعالی از بندگان مقرب خویش برداشت نمی کند.
مولانا احمد در ادامه به ضایع کردن نماز و سهل انگاری در این امر مهم اشاره کرده و آن را یکی از بزرگترین گناهان دانست و همگان را به توجه و اهتمام نسبت به آن تاکید نمود.
مولانا احمد در بخش دوم سخنانشان به سفر اخیری که حضرت شیخ الاسلام مولانا عبدالحمید به همراه تعدادی از علما و برخی از معتمدین و تحصیل کردگان به تهران داشتند اشاره کرد و موضوع این سفر را پیگیری مسایل و مشکلات اخیر از طریق ملاقات و گفتگو با مسئولین امر عنوان کرد و ملاقات برخی از شخصیتها را از جمله آثار این سفر برشمرد.
اما ایشان در ادامه نسبت به گزارشهای دروغین برخی افراد مغرض اشاره کرد و گفت: بعضی از انسانها چقدر قلبشان مریض است و اینگونه انسانها فردای قیامت جواب رب العالمین را چه خواهند داد که نسبت به هموطنان و همشهریان خودشان دروغهای شاخدار به گوش مسئولین و برخی ازعلما رسانده اند. در ملاقاتی که با آیت الله مکارم شیرازی صورت گرفت معلوم شد که بخشی از مطالبی که ایشان بیان داشتند نشأت گرفته از گزارشهای دروغ و بی اساس برخی انسانهای خدانشناس و از خدا بی خبربوده است که در مقابل مطالبی که ایشان بیان کردند حضرت مولانا عبدالحمید بیان کردند که «ما حاضریم که دست بر روی قرآن بگذاریم که این مطالبی که به شما گزارش شده است دروغ است».
مولانا احمد در پایان اظهار داشت: این پیگیریها ان شاء الله ادامه دارد و ما امیدواریم که این ذهنیتهای غلط زدوده شود و همه مردم ایران بالاخص اهل سنت و اهل تشیع همانطور که در اعصار گذشته در کنار یکدیگر با برادری و محبت و حفظ احترام متقابل و رعایت حقوق مذهبی، دینی، اعتقادی و اجتماعی یکدیگر زندگی کرده اند این فضا درهمه جا حاکم شود. اما نکته ای که بیشتراز همه حائز اهمیت است: توکل و اعتماد بر الله تعالی و روی آوردن به دعا و تضرع است و سیرت نبی اکرم صلی الله علیه وسلم نیز همین است که آنحضرت صلی الله علیه وسلم هرگاه دچار مشکلی می شدند متوسل به نماز و روزه و صدقات و دعا می شدند. الله تعالی هم به متوسل شدن به اعمال صالح تاکید فرموده اند.

تکذیب پیامک بازداشت حضرت شیخ الاسلام

2009-11-24T10:06:00.000+03:30

بدنبال پخش پیامکی مبنی بر بازداشت حضرت شیخ الاسلام مولانا عبدالحمید حفظه الله، دفتر ایشان بیانیه ای صادر کرد که متن آن بشرح ذیل می باشد:
بسمه تعالی
اخیرا از سوی افراد مغرض و مریض الحال پیامکی مبنی بر بازداشت حضرت شیخ الاسلام مولانا عبدالحمید پخش شده است که این دفتر اعلام می دارد جناب مولانا عبدالحمید به منظور دیدار با مسئولین محترم نظام همراه جمعی دیگر از علما سفر کرده و مشغول دیدار و ملاقات با مسئولین هستند و خبر بازداشت ایشان بشدت تکذیب می گردد.

دفتر امام جمعه اهل سنت زاهدان

مولانا عبدالغنی بدری معاونت آموزشی دارالعلوم زاهدان بازداشت شد

2009-11-24T10:05:00.000+03:30

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی سنی آنلاین، مولانا عبدالغنی بدری معاونت آموزشی دارالعلوم زاهدان بعد از احضار به دادگاه ویژه روحانیت بازداشت شد.مولانا عبدالغنی که برای دومین بار طی چند روز اخیر به این دادگاه احضار شده اند، در پی احضاریه ای که در روز پنج شنبه 21/8/88 از سوی دادگاه ویژه روحانیت برای ایشان صادر شده بود به مشهد رفته و بعد از بازجویی مختصری حکم بازداشت ایشان صادر و روانه زندان ویژه روحانیت شدند.لازم به ذکر است که طی احضار گسترده علمای اهل سنت توسط دادگاه ویژه روحانیت، برخی دیگر از علما و مدیران مدارس اهل سنت نیز در بازداشت به سر می برند که مولانا عثمان مدیر مدرسه مدینة العلوم خاش و امام جمعه اهل سنت این شهر نیز از جمله بازداشت شدگان هستند.امید است این علما هر چه سریعتر آزاد شوند.

سخنی با دست اندرکاران و گردانندگان سایت "شیعه نیوز"

2009-11-24T10:01:00.000+03:30

اساساً همه می گوییم و معتقدیم که شیعه و سنی و دیگر فرق اسلامی همه پیرو اسلام عزیز هستیم و باید در بیان مطالب و موضع گیریها منافع مشترک و مهم و اصلی اسلام را در نظر بگیریم و این یک اصل برای همه انسانهای عاقل و دلسوز به اسلام و امت اسلامی است و اگر چه هر یک از پیروان مذاهب در پیروی از مسایل فروعی تابع مسایل مذهبی خویش اند - و باید هم این طور باشد- لیکن از مواردی که باعث رنجیده گی خاطر دیگران می شود باید به شدت اجتناب کرده و تلاش نمود تا فضای وحدت و تقریب گسترش پیدا کند.
اخیراً علمای اهل سنت به منظور رفع سوء تفاهمات و ایجاد فضای گفتگو و تعامل، دیداری صمیمانه با علما و مراجع شیعه در قم داشتند که یکی از این جلسات با حضرت آیت الله مکارم شیرازی بوده است، اما متاسفانه روش سایت "شیعه نیوز" در انعکاس این جلسه بر خلاف اهداف جلسه بوده است، زیرا:
1ـ هیچ بخشی از سخنان مولانا عبدالحمید امام جمعه محترم اهل سنت زاهدان در این جلسه را ذکر نکرده، در انتخاب عنوان خبر مذکور و نیز کلام حضرت آیت الله مکارم شیرازی قطع و برید نموده و تحریف صورت گرفته است، و آنچه در عنوان خبر آمده مربوط به حوزه های علمیه اهل سنت ایران نبوده است زیرا در حوزه های علمیه اهل سنت ایران قطعاً چنین کتب و تعلیماتی وجود ندارد، بلکه با توجه به نظارت نمایندگی نهاد مقام معظم رهبری و تعامل علمای اهل سنت با مسئولین در طول 30 سال گذشته تمام تلاشها در مسیر وحدت و همدلی بوده است و این مطلب در ادامه سخنان حضرت آیت الله مکارم شیرازی که می فرمایند: "خود شما اهل سنت بر این نوع تعلیمات اعتراض دارید" وجود دارد.
2ـ بارها علمای اهل سنت ایران علی الخصوص حضرت مولانا عبدالحمید فتوا اعلام کردند که مال و جان و آبروی برادران شیعه، مانند پیروان اهل سنت محترم و تعرض به آن حرام است.
3ـ در بخشی از گزارش این سایت آمده است که مولانا عبدالحمید بر نظارت دولت بر مدارس دینی اهل سنت اعتراض داشته است که این سخن نیز کذب محض است زیرا ایشان و سایر علما نظارت را حق دولت می دانند و بارها این مطلب را در جلسات و مناسبتهای متعدد اعلام نموده اند، و آنچه مورد اعتراض بوده دخالت در امور اهل سنت است.
4ـ دیانت و صداقت که لازمه موفقیت در زمینه خبررسانی است باید رعایت شود، مثلا در مورد سفر زیارتی حضرت مولانا عبدالحمید در ماه مبارک رمضان، این سایت بصورت مکرر تلاش نمود که این سفر را هدفدار جلوه دهد. روزی به دروغ دیدار خصوصی پادشاه عربستان را مطرح می کند و روزی دیگر از تعیین سهمیه حج از سوی پادشاه عربستان برای جناب مولانا عبدالحمید سخن به میان می آورد که این مطلب نیز یک کذب محض است و باید توجه داشت که قرآن عظیم الشان می فرماید: «ما یلفظ من قول إلا لدیه رقیب عتید» همه سخنان در بارگاه الهی ثبت و ضبط می شوند و گویندگان باید پاسخگو باشند، و نیز قرآن هشدار می دهد و می فرماید: «ألا لعنة الله علی الکاذبین».
لازم بود سایت "شیعه نیوز" به جای طرح مسایل تفرقه انگیز، مسایلی که در جهت شفاف سازی و وحدت و همدلی نقش دارند را انعکاس می داد.
لذا توصیه خیرخواهانه به سایت شیعه نیوز آن است که به جای جوسازی و دروغ پردازی، به سمت تقریب و وحدت حرکت کند که این بهترین خدمت است। افراط و تندروی در هر مذهب - اعم از شیعه و سنی- زیان آور می باشد و علاوه بر آنکه برای خود آن مذهب زیان آور است به اصل اسلام ضربه سنگینی وارد می کند و تاریخ گواه زنده این مطلب است.

دفتر امام جمعه اهل سنت زاهدان

جوابیه دفتر امام جمعه اهل سنت زاهدان به یاوه سرایی برخی سایتهای افراطی

2009-11-07T17:35:00.001+03:30

اخیرا بعضی از سایت های تندرو و افراطی از سخنرانی امام جمعه اهل سنت زاهدان در هفته گذشته ناراضی شده و تهمت های بی اساس و واهی را به ایشان نسبت داده اند غافل از اینکه الله سبحانه و تعالی همه چیز را می بیند و می داند، و کسانی که به بندگان خدا که بری الذمه اند نسبت نامناسب و نا روا می دهند به غضب الهی و قهر خداوند گرفتار می شوند.
سخنان هفته گذشته را ایشان در حالی ایراد کردند که از یک طرف دادگاه ویژه روحانیت، علمای طراز اول استان را در حد گسترده بر خلاف عرف احضار نموده و بعضی از آنان را بخاطر طلاب غیر ایرانی (تاجیک و افغان) باز داشت کردند، و از طرف دیگر اعلامیه دولتی کردن مدارس اهل سنت که به عنوان ساماندهی مدارس اهل سنت معروف است به همه حوزه ها ارسال کرده اند که در این اعلامیه تهدید شده است که چنانچه ساماندهی را نپذیرند با برخورد قانونی روبرو خواهند شد. متأسفانه در چنین شرایطی وقتی اهل سنت به مسئولان فریاد خود را رساندند به آنان فریاد رسی نشد، در نتیجه علمای اهل سنت خود را در یک بن بست دیده اند.
جامعه اهل سنت اعم از علما، نخبگان و اقشار مختلف مخالف سرسخت دولتی کردن حوزه های علمیه اهل سنت می باشند و معتقداند که بخش امور مذهبی که حوزه های علمیه در آن بخش قرار دارند نباید دولتی باشند و نباید هیچ نوع دخالتی در مسائل مذهبی صورت گیرد، اما در رابطه با طلاب غیر ایرانی همچنان که هزاران نفر از طلاب خارجی اعم از شیعه و سنی در جامعة المصطفی قم و حوزه علمیه گرگان مشغول به تحصیل هستند - ونمایندگیهای جمهوری اسلامی در تمام کشورها به آنان ویزای تحصیلی می دهند - در مدارس اهل سنت که مشترکات بیشتری با طلاب اهل سنت خارج از کشور دارند نیز ویزای تحصیلی داده شود. پنج سال تمام است که تلاشهای حوزه های اهل سنت در این باره مورد قبول قرار نگرفته و اکنون که تحصیلات این طلاب نا تمام مانده مسئولین می خواهند بالاجبار آنها را از کشور اخراج نمایند. لذا جمعی ازعلما ونخبگان عازم قم هستند تا در دیدار با مراجع و بزرگان قم مشکلات را با آنان در میان بگذارند.
سخنان جناب مولانا عبدالحمید در چنان شرایط بحرانی بصورت دفاعی بیان شده است نه بصورت تهاجم. ایشان از مدافعان سر سخت وحدت شیعه و سنی بوده و از حامیان نظام می باشند. ایشان معتقد اند که اهل سنت ایران ایرانی اند و باید همه حقوقشان مراعات شود و مورد تبعیض قرار نگیرند و آزادیهای قانونی آنها مراعات شود ونباید مدارس دینی و مساجدشان مورد مداخله حاکمیت قرار گیرد تا تفرقه و دو دستگی بوجود نیاید و دشمنان اسلام و ایران شاد نشوند.

صحابه هرگز دین را فدای مصلحت نکردند

2009-11-07T17:34:00.001+03:30

مولانا عبدالحمید خطبه های این هفته نماز جمعه مسجد مکی زاهدان را با آیه «قل هذه سبیلی أدعو إلی الله علی بصیرة أنا و من اتبعنی» آغاز کرد و فرمود: الله رب العزة دین را به عنوان محبوبترین چیز دردنیا و نیز هدف نهایی خلقت و آفرینش انسان قرار داده است و انسان را به وسیله همین دین مورد آزمایش و امتحان قرار می دهد.
ایشان ادامه داد: همه ادیان در زمان و عصر خودشان مورد پسند و رضای خداوند متعال بوده اند اما الله تعالی دین اسلام را به عنوان دین مرضی و دین خاتم برای بشریت تا قیامت قرار داده است، لذا تنها راه کسب رضایت الهی اعتقاد، ایمان و عمل بر این دین است و بس. خداوند متعال این را حرام قرار داده است که از طریقی غیر از طریق این دین (اسلام) کسی را مورد عفو و بخشش قرار دهد و رسیدن به سعادت و به جنة الفردوس نیز غیر از این دین امکان پذیر نیست.
خطیب جمعه مسجد مکی زاهدان در ادامه با استناد به آیه کریمه «ومن یبتغ غیر الاسلام دیناً فلن یقبل منه و هو فی الآخرة من الخاسرین» فرمود: اگر امروز کسی بر دین مسیحیت عمل کرده و درکوهها و غارها به ذکر و تسبیح و عبادت مشغول شود، خداوند این اذکار و اعمال او را نمی پذیرد، زیرا او باید اعمالش را از طریق اسلام و روش سیدالمرسلین انجام دهد تا به الله تعالی برسد و رضایت او را حاصل نماید. روزی چند نفر از اصحاب در حضور آنحضرت صلی الله علیه وسلم تورات را تلاوت می کردند، آنحضرت صلی الله علیه وسلم با مشاهده آنان فرمود: «والله لوکان موسی حیِاً لما وسعه إلا اتباعی»؛ امروز اگر حضرت موسی هم زنده شوند، تنها راه نجاتش در این است که اتباع من (دین اسلام) را بکند. لذا اکنون دوران یهودیت و نصرانیت تمام شده و دوران اسلام است و پیامبر اسلام به عنوان داعی و رهبر برای همه جهانیان است و اگر بشریت خواهان سعادت و نجات است این خواسته تنها دراتباع قدمهای سیدالمرسلین حضرت محمد مصطفی صلی الله علیه وسلم متحقق می شود.
مولانا عبدالحمید ادامه داد: خداوند متعال برای تمام جهانیان یک مرشد و مربی معرفی نموده است، آنهم چنان مربی و مرشدی که لحظه لحظه زندگی اش نورانی و درخشان است و صاحب چنان شریعتی است که در این شریعت، نورانیت، آسانی و وسعت نظر موجود است.
ایشان در ادامه افزود: وقتی صحابه آنحضرت صلی الله علیه وسلم مشرف به دین اسلام شده و محبت وعشق به این دین در اعماق قلوبشان اثر کرده بود آنان به این دین افتخار می کردند و حقانیت و صداقت آنحضرت صلی الله علیه وسلم در ریشه دلهایشان جای گرفته بود لذا آنها با تمام وجود از آنحضرت صلی الله علیه وسلم اتباع کرده و این اتباع را در هر حالتی (خوشی و ناخوشی) مایه افتخاری برای خودشان می دانستند و به آن افتخار می کردند، هنگامی که درمقابل سلاطین و امپراطوریهای بزرگ آن زمان نیز قرار می گرفتند باز هم به سنتهای آنحضرت صلی الله علیه وسلم افتخار کرده و هرگز به خاطر هیچ گونه مصلحتی حاضر به ترک سنتهای آنحضرت صلی الله علیه وسلم نمی شدند. آنها مصحلتها را برای دین قربان کردند اما دین را قربانی مصلحتها نکردند. آنها دین را فدای مصلحتهای زندگی فردی خود نکردند بلکه زندگی خود را به خاطر مصالح دین و شریعت فدا نمودند. صحابه هرگز تحت تاثیر شرایط و جوّ حاکم قرار نگرفتند.
امام جمعه اهل سنت زاهدان در ادامه خطاب به مسلمانان جهان فرمود: امروز اگر مسلمانان فلسطین، عراق، افغانستان و مسلمانان جهان می خواهند به پیروزی دست یابند باید بدانند که تنها راه پیروزی در رجوع و توبه به سوی خداوند متعال و اتباع سیدالمرسلین و عمل به احکام الهی است. مسلمانان در هر موقعیت و شرایطی که قرار دارند باید به دین اسلام و سنتهای آنحضرت صلی الله علیه وسلم افتخار نموده و بر آنها عامل باشند. وقتی مسلمانان در سختی و راحتی بر احکام دین عمل کنند خداوند مشکلات آنان را حل می کند. هر کس در مقابل آزمایشات الهی صبر کند پیروزی از آن اوست. ادعای بندگی کردن و به جنت رفتن بدون آزمایش نیست و تنها راه رهایی و نجات از تنگناها و مشکلات تقواست. «ومن یتق الله یجعل له مخرجا».
مولانا عبدالحمید در ادامه به مجاهدتهای صحابه و نصرتهایی که از جانب آنها برای دین الهی صورت گرفته بود اشاره کرده و خاطر نشان کرد: صحابه این احساس را داشتند که خداوند آنها را فقط به خاطر نصرت دینش خلق کرده است لذا برای نصرت و اجرای احکام الهی از هیچ کوششی فرو گذار نکردند و به همین خاطر امروز همه مسلمانان مدیون زحمات و مجاهدتهای صحابه کرام و اهل بیت آنحضرت صلی الله علیه وسلم هستند.
مدیریت محترم شورای هماهنگی مدارس اهل سنت استان در بخش دوم سخنانش به موضوع تامین مایحتاج طلاب مدارس دینی اشاره کرد و فرمود: بعضی ها نسبت به تامین مخارج طلاب مدارس بدگمانند که این مدارس از کجا این همه هزینه و درآمد را می آورند و به طلاب خود می دهند؟! اینگونه انسانها اولاً باید در ایمانشان تجدید نظر کنند و ثانیاً بدانند که آن کسی که روزی می دهد، الله رب العزت است. الله تعالی همه مردم را نان و روزی می دهد. آیا آن کسی که در مدارس مشغول خواندن قال الله و قال الرسول است را روزی نمی دهد؟! لذا این خدا است که همه را روزی می دهد، اگر قرار باشد حکومتهای دنیا مردم را نان و روزی بدهند، باید ملتها همه از گرسنگی بمیرند ولی این الله است که ملت و مردم و دولتمردان را روزی عنایت می فرماید.

گزارشی از مراسم افتتاحیه "النادی العربی" در دارالعلوم زاهدان

2009-11-07T17:31:00.000+03:30

همه ساله جمعی از طلاب به سرپرستی و نظارت اساتید بزرگوار حوزه با فعالیت و برنامه ریزی در قالب جلساتی هفتگی و اجرای سخنرانی و برنامه های متنوع به زبان عربی سعی بر آن دارند با بوجود آوردن فضای لازم، طلاب را در یادگیری و تقویت زبان عربی یاری دهند.
امسال نیز همچون سالهای گذشته این حرکت با برگزاری افتتاحیه ای با حضور اساتید برجسته حوزه علمیه دارالعلوم زاهدان رسماً فعالیت خود را از سر گرفت.
جلسه افتتاحیه النادی العربی با تلاوت آیاتی از کلام مجید توسط یکی از طلاب حوزه آغاز شد.
اولین سخنران این جلسه یکی از طلاب دوره حدیث بود که به نمایندگی از سایر طلاب سخنانی ایراد نمود. ایشان در پرتو آیات زیبای کلام الهی و احادیث نبوی به بیان اهمیت وقت پرداخت. وی در ادامه اقوالی از بزرگان علم و دانش و عملکرد آنها را در حفظ و استفاده از وقت نقل نمود و درآخر از همه طلاب خواست تا با تأسی از این بزرگواران سعی در حفاظت از وقت گرانبهای خویش نموده و بیشترین استفاده را از دوران تحصیل خویش ببرند.
در ادامه این نشست و بعد از اجرای زیبای سرودی توسط "فئة أنشودة النادی العربی" مفتی عبدالقادر عارفی استاد حوزه و نائب رئیس دارالافتاء دارالعلوم زاهدان به ایراد سخن پرداخت.
ایشان با اشاره به اهمیت خواندن و نوشتن در زندگی یک عالم و طلبه علم فرمود: هر یک از طلاب و علما با دو بال خواندن و نوشتن می توانند در آسمان علم و معرفت به پرواز درآیند. امروزه مشکل جوامع اسلامی کمبود فارغ التحصیلان در مدارس و دانشگاههای اسلامی نیست بلکه مشکل اساسی ما کمبود متخصصان در زمینه های علمی و نویسندگی است.
ایشان در ادامه خطاب به طلاب فرمود: امروزه شما اساتید بزرگواری را در کنار خود می بینید و با وجود آنها شما در مشکلات خویش به آنها مراجعه می کنید، اما بعد از فراغت هر کدام از شما به عنوان مرجع مردم قرار گرفته و باید پاسخگوی خواسته های آنها باشید، در آن وقت دیگر شما وقت نخواهید داشت که کاستی های خود را جبران کنید، پس سعی کنید در همین دوران تحصیل کمبودهای خویش را جبران نمایید.
بعد از سخنان ایشان دونفر از طلاب معهد عربی به اجرای مناظره ای بسیار جذاب و شنیدنی- یکی در نقش زمین و دیگری در نقش آسمان- پرداختند.
آخرین سخنران جلسه مفتی محمد قاسم قاسمی- حفظه الله- (بانی و مؤسس" النادی العربی" در حوزه علمیه دارالعلوم زاهدان) بود. ایشان ابتدا به فضیلت نعمت علم پرداخته و فرمود: شکر و سپاس خداوند متعال را به جای آوریم که ما را بوسیله علم بر بسیاری از مردم فضیلت بخشید.
ایشان با اشاره به اسباب سقوط فرمود: دو چیز است که باعث سقوط انسان می شود:1- عدم شکر 2- سوء ادب
مولانا قاسمی در ادامه فرمود: خداوند متعال و رسول الله صلی الله علیه وسلم از شما انتظار دارند، اساتید هم به شما و استعدادهای شما چشم دوخته اند، جامعه به شما چشم دوخته است، هر یک از شما مورد انتظار هستید، از شما انتظار می رود که با هدایت و نور به نجات جامعه بروید و مردم را از ظلمات به سوی نور هدایت کنید.
ایشان همچنین خطاب به طلاب گفت: تلاش کنید که آرزوهای رسول گرامی اسلام صلی الله علیه وسلم، صحابه، تابعین، محدثین، علما و اساتیدتان در مورد شما متحقق شود. قلبهای شما ظروف علم و معرفت هستند، سعی کنید ظرف علم و نور را پاک نمائید.
ریاست محترم دارالافتای درالعلوم زاهدان سخنانش را با قطعه شعری از عطاء الله اسکندری رحمه الله به پایان رسانید؛
من لم تکن له بدایة محرقة لم تکن له نهایة مشرقة
او که ابتدای سوزان نداشته باشد آینده تابناکی نخواهد داشت.